Bij Groot-Ammers doet Harold Dekker al vier jaar mee aan het 45-plus voetbal. Ze spelen zeven tegen zeven, zonder scheidsrechter en met zo’n dertig man in de groepsapp. “Leuk om te doen.” Fanatiek is het zeker, met onvermijdelijk wat fysiek contact. Ondanks dat er eigenlijk geen slidings gemaakt mogen worden, wordt er toch nog wel eens geapplaudisseerd voor een mooie tackle. Na afloop wordt er, ook met de tegenstander, nog gezellig wat gedronken. “Dan ben je terug bij het punt waar voetballen eigenlijk voor bedoeld is,” aldus Harold, die zelf tot zijn 18e voetbalde, pas rond zijn 40e weer instapte bij een veteranenelft van Groot-Ammers.
Groot-Ammers is met dat 45-plus voetbal aangesloten bij een initiatief dat al ruim twintig jaar meedraait in de regio, en dat allemaal is ontstaan bij één man: Gijs Moerings (66) uit Noordeloos.
Gijs trainde vroeger op woensdagavond met recreanten bij Noordeloos, maar de opkomst zakte steeds verder terug, soms tot slechts vier man. “Dat is natuurlijk niet zo leuk.” Zijn oplossing: in plaats van trainen een andere ploeg uitnodigen voor een vriendschappelijk potje, zeven tegen zeven. Direct stonden er veertien tot zestien man op het veld, en dat beviel een stuk beter. Wat begon als telkens losse afspraken werd al snel een vast schema. “Dan hoef ik het maar één keer te regelen, en kan iedereen er in zijn agenda rekening mee houden.”
Bewust geen competitie
Het woord competitie vermijdt Gijs met opzet. Er wordt gespeeld zonder scheidsrechter. “Als wij er onderling niet uit kunnen komen, kunnen we beter stoppen.” De wedstrijden duren twee keer dertig minuten, en niet elk team speelt evenveel duels per seizoen. “Het gaat om meedoen. Bij een echte competitie ga je naar elkaar kijken, wil je winnen en wordt de mindere speler niet meer opgesteld. Dat wil ik juist voorkomen.” Fanatisme ontbreekt allerminst, benadrukt hij. “Die oude mannen zijn soms nog gekker dan je denkt. Er zijn er zelfs die niet gewisseld willen worden. Maar zonder scheidsrechter en zonder ranglijst blijft het net wat sportiever.”
Op dit moment doen zeven teams mee, een oneven aantal door een bijzonder detail: één deelnemer, een vriendenteam met wortels in het Gorinchemse zaalvoetbal, heeft geen eigen accommodatie. Moerings plant hen daarom steeds tussen de andere wedstrijden door waardoor elk team gemiddeld om de week speelt, met eens in de zes wedstrijden een extra midweekse partij. Door de jaren heen wisselden de deelnemers: Spijk, Arkel en Sleeuwijk deden ooit mee maar zijn afgehaakt, Groot-Ammers kwam er juist een paar jaar geleden bij. Het aantal deelnemende teams is al jaren stabiel, al verandert de samenstelling doorlopend. Sommige mannen zijn stokoud, anderen worden net 45 en stromen in. Gijs speelde zelf ruim twintig jaar mee tot blessures hem een paar jaar geleden noodgedwongen lieten stoppen. Tegenwoordig regelt hij alleen nog het schema.
Zijn eigen voetballeven verklaart veel van die filosofie. Na tien jeugdjaren voetbalde Gijs 25 jaar bij Arkel, bijna altijd als wisselspeler achter een betere man op zijn positie. Hij was daar nooit gepikeerd over. “Ik had gewoon vrienden en veel plezier in de andere teams.” Zijn eigen typering zegt genoeg. “Ik ben altijd een olympiër geweest. Meedoen is belangrijker dan winnen.” Precies dat principe zette hij twintig jaar geleden om in een schema, waar inmiddels zeven clubs, van Groot-Ammers tot Altena, elke week op kunnen rekenen.