Wat begon als grap in een café, werd dit seizoen een ongeslagen kampioensploeg. Ahmet Gursoy leidt, als trainer en teammanager, een groep vrienden die na jaren afwezigheid samen terugkeerde op het veld bij Sliedrecht.
De kern bestaat uit vrienden die vroeger op behoorlijk niveau voetbalden maar er door het vaderschap, werk en het leven lange tijd tussenuit waren. In een café werd voor de grap geopperd om het weer op te pakken. Al snel werd de organisatie bij Ahmet neergelegd. “Ik heb een aantal jongens bij elkaar geroepen en gevraagd: zullen we hier serieus voor gaan? En voor we het wisten stonden we op het veld.” De ploeg begon in de reserve vijfde klasse. “Voetbal verleer je niet.” Het team won alles, verloor geen enkele wedstrijd en eindigde met een doelsaldo van 94. Komend seizoen wacht de reserve derde klasse.
Zelf niet meer op het veld
Ahmet speelt zelf niet mee. Dit jaar scheurde hij, “iets te enthousiast” zijn achillespees af, en vanaf komend seizoen gaat hij definitief verder als trainer. Zijn eigen twee kinderen voetballen ook, en daar wil hij zijn tijd nu vooral aan besteden. Makkelijk is dat niet, met een druk leven als directeur van een bouwbedrijf erbovenop. Toch staat hij wekelijks op de training. “Ik ben gewoon elke week bij de jongens betrokken.”
De selectie telt 22 man, tussen de 24 en 42 jaar oud, en bevat volgens Ahmet behoorlijk wat kwaliteit. Ahmet speelde zelf in verschillende selectieteams van Sliedrecht, altijd geplaagd door blessures. “In de jeugd heb ik stage gelopen bij NAC, Willem II en FC Dordrecht. Op mijn vijftiende speelde ik nog samen met Virgil van Dijk.” Het eerste van Sliedrecht heeft hij nooit gehaald. Wel is hij de club altijd trouw gebleven. “In dit team lopen meer ex-selectiespelers van Sliedrecht rond, spelers die ooit in de jeugd van een BVO speelden, spelers die op Eerste Divisie-niveau betaald voetbal hebben gespeeld en spelers die in Turkije op hoog niveau voetbalden.”
Wat het team voor Ahmet zo waardevol maakt, is de saamhorigheid. “Het is een hecht team, met veel respect naar elkaar, en ook naar de tegenstander.” Dat laatste vindt hij extra de moeite waard om te benoemen. Met veel spelers van Turkse afkomst in de ploeg, is hij zich bewust van een bepaald stigma dat daarbij kan spelen. Zelf zit hem dat niet dwars, en het team heeft inmiddels een andere reputatie opgebouwd. “We krijgen juist heel veel complimenten van tegenstanders. Dat het nooit gezeik is, dat we gewoon komen om te voetballen en te presteren. Het zijn stuk voor stuk serieuze jongens, allemaal ondernemers ook. Dus niemand zit te wachten op gedoe.”
Vol vertrouwen naar de derde klasse
Voor komend seizoen is het doel simpel: opnieuw bovenin meedraaien. Een paar spelers vertrokken, maar er kwamen ook versterkingen bij. Per saldo is de selectie alleen maar sterker geworden, vindt Ahmet. Trainen doet de groep vooralsnog één keer per week, met de wens om naar twee te gaan, al is dat door veldtekort bij Sliedrecht nog niet gelukt. Of ze het inmiddels ook tegen het eerste van Sliedrecht zouden opnemen? “Dit jaar nog niet. Maar dat komt eraan.”