Wie bij HRC’14 rondloopt, komt hem overal tegen: op het veld bij de jongste jeugd, bij het G-team, langs de lijn bij de veteranen of ’s ochtends met de onderhoudsploeg. Gijs Verhoeven is misschien geen man van lange verhalen, maar vergis je niet: als iets hem niet zint, laat hij dat duidelijk horen.
Zijn voetbalreis begon in 1986 bij RVV. In 2014 maakte hij de overstap naar HRC’14. Wat hem bij deze club houdt? De verbondenheid en de gezelligheid. Het dorpsgevoel levend houden vindt hij belangrijk. Voor Gijs is een vereniging meer dan een plek om te voetballen; het is een gemeenschap waarin iedereen zijn steentje bijdraagt.
Betrokkenheid als basis
Binnen de club is hij breed actief. Hij traint het G-team en de jongste jeugd. Twee verschillende groepen, maar met dezelfde basis: plezier en samen zijn. Over het G-team spreekt hij met bewondering. “Het puur natuur zijn van onze leden vind ik erg mooi.” Misschien ligt de snelheid soms wat lager en is winnen niet altijd vanzelfsprekend, maar het enthousiasme maakt alles goed. De euforie na een doelpunt bezorgt hem nog steeds kippenvel. En misschien wel het mooiste: winnen of verliezen bepaalt zelden de stemming; het gaat om samen bezig zijn.
Lessen van het G-team
Het werken met het G-team heeft hem zelf ook gevormd. Hij leerde meer geduld te hebben en minder streberig te zijn. Kleine successen vieren, spelers op hun eigen niveau begeleiden en laten zien dat iedereen meetelt in de maatschappij — dat is waar hij energie van krijgt. Maar hij verwacht ook inzet en respect. Want samen iets opbouwen betekent ook samen verantwoordelijkheid nemen.
Plezier bij de jongste jeugd
Bij de jongste jeugd staat plezier voorop. Ontwikkeling is belangrijk, maar niet ten koste van het kind-zijn. Gijs vindt het essentieel dat een speler zich veilig en geaccepteerd voelt. Niet afgerekend worden op prestaties, maar stap voor stap ontdekken wat je kunt. Samen spelen, respect en acceptatie zijn volgens hem de echte winst. En hij geniet zichtbaar wanneer ouders langs de lijn meeleven en trots zijn op hun kind.
Van speler tot grensrechter
Zijn betrokkenheid stopt niet bij trainen. Tot zijn 45e voetbalde hij zelf, jarenlang bij de veteranen. Door knieproblemen moest hij stoppen, maar stilzitten paste niet bij hem. Hij werd grensrechter, een rol waarin hij het spel goed kon volgen én waar nodig kon bijsturen. Het kampioenschap na de winst op DSC staat nog altijd in zijn geheugen gegrift, net als de gezellige derde helft.
Een echte verbinder
Wat al zijn rollen verbindt? Mensen samenbrengen. “Alleen met samenwerking kun je resultaten behalen.” Dat begint volgens hem al bij de jongste jeugd. Saamhorigheid is geen loze kreet, maar de basis van een gezonde vereniging. En juist daarom spreekt hij zich uit wanneer normen en waarden onder druk staan. Respect, inzet en betrokkenheid zijn voor hem geen vrijblijvende begrippen.
Een vereniging maak je samen
Hij haalt zelf energie uit zijn vrijwilligerswerk, maar doet het ook met een groter doel: HRC’14 moet nog lang blijven bestaan. Hij hoopt anderen te inspireren om ook hun bijdrage te leveren. Want een vereniging maak je samen — en houd je samen in stand.
Trots is hij op de ontwikkeling van spelers die hij ooit trainde. Trots op het complex dat dankzij vele vrijwilligers tot stand kwam. En trots op wat Hurwenen en Rossum samen hebben opgebouwd.
Zijn boodschap is helder: respecteer elkaar, ongeacht afkomst. Houd het gezellig, op het veld én langs de lijn. Want uiteindelijk draait het niet alleen om winnen, maar om verbondenheid. En als het moet, zegt Gijs daar ook gewoon iets van.
Klik op HRC’14 voor de laatste artikelen over de club.
Klik op HRC’14 voor meer informatie over de club.