Na een seizoen zonder voetbal, vond Ben Hoogwerf afgelopen zomer in vierdeklasser DBGC een nieuwe uitdaging. En ondanks dat de oefenmeester uit Vlaardingen iedere training en wedstrijd een aardig stukje moet rijden, doet hij dat naar eigen zeggen met alle liefde. “Het is een leuke club en we hebben een mooie spelersgroep!”
Al hoopt hij soms, dat zijn 35 tot 40 minuten durende ritjes naar Oude-Tonge en weer terug naar huis, iets sneller voorbij zijn. “Vooral op de terugweg, haha!” Toch maakte Hoogwerf (41), nadat hij in 2023 werd ontslagen bij Kethel Spaland en daarna besloot om een sabbatical te nemen, bewust de keuze voor DBGC, vertelt hij. “Ik vind het altijd heel mooi als een stad of dorp één club kent.” Al duurde het even, voordat de trainer in ging op de avances van de toen nog derdeklasser. “Ze hadden een jaar eerder al eens gebeld, of ik in wilde stappen. Maar op dat moment, had ik even mijn buik vol van het voetbal.”
Geduld en begrip
Maar helemaal afstand nemen van het spelletje, kon Hoogwerf gedurende zijn sabbatical toch ook weer niet. “Ik ben in andere keukens gaan kijken, onder meer bij DVV’09 en Brielle. Als een soort stagiair.” Want, zo legt hij uit. “Na negen jaar als hoofdtrainer, doe je toch vaak een beetje hetzelfde kunstje. Nu kon ik echt als een soort klankbord voor die trainers, kijken hoe iemand anders speelt of een wedstrijdsituatie trainbaar maakt.” Begonnen als jeugdtrainer bij Zwaluwen, stond Hoogwerf vervolgens zeven seizoenen voor de groep bij DVO’32. Alvorens hij afgelopen zomer, dus terechtkwam in Oude-Tonge. Nadat ze hem al eens eerder benaderd hadden. “Daarna bleven ze geduldig en mij op de hoogte houden van de situatie. Dus toen ze opnieuw vroegen of ik trainer wilde worden én bepaalde spelers hun jawoord hadden gegeven, vond ik dat ik dat ook moest doen.” En zo geschiedde. “Ik ben een gevoelsmens. Door het begrip van de club, wilde ik graag naar DBGC. Dat heeft me op de één of andere manier gegrepen.” Net als zijn groep met spelers. “Tijdens de eerste bijeenkomst, klikte dat meteen. Daarnaast, heb ik ook een heel fijne staf om me heen.” En ook zijn zoontje, is maar wat blij met de keuze van papa voor DBGC. “Die zingt thuis gewoon het clublied mee. Dat is toch leuk? Daar was ik echt naar op zoek.” Want, zo is Hoogwerf na een vervelend ontslag bij zijn vorige club, eerlijk. “Ik wist daarna niet of ik als trainer nog wel te raken was. Maar gelukkig is dat gelukt!”
Litteken
Ondanks de degradatie naar de vierde klasse. “Die voelde je afgelopen seizoen aan alles aankomen.” Laten twijfelen, deed hem dat echter niet. “Ik zeg iedere keer tegen die jongens: we bepalen zelf het niveau. Qua trainen, speelwijze en noem maar op.” Met een tweede plaats tot gevolg. “We zijn goed bezig, maar hebben allemaal het gevoel dat we bovenaan horen te staan.” Toch staat zijn ploeg, dat voorlopig dus niet. Hoe dat komt? “Tot nu toe, hebben we onze concurrenten nog niet verslagen. Op grote momenten, hebben we toch een soort van angst.” Een gevoel, dat volgens hem wel te verklaren is. “Die negatieve ervaringen, van twee keer achter elkaar degraderen, vormen toch een litteken.” Ruimte voor verbetering, ziet Hoogwerf dan ook nog genoeg. “We moeten mannelijker en volwassener worden, maar vooral vertrouwen uitstralen. Laten zien dat we kampioen willen worden. Alleen met die bravoure, gaat het ons lukken.” Want het doel, is simpel: “Promoveren en zo snel mogelijk terug naar waar we horen. Al is het via de nacompetitie.” Met de nadruk op ontwikkelen. “Ik vind het mooi om kansen te geven aan jeugdspelers. Wat dat betreft ben ik wel een ontwikkelaar.” Hoe zou hij zichzelf verder omschrijven als trainer? “Ik sta nooit te bulderen langs de lijn en probeer altijd in oplossingen te denken.” En dat doet hij ook volgend seizoen, als eindverantwoordelijke bij DBGC. “Het is altijd mijn intentie geweest om hier langer te blijven.” Al blijft een stap hogerop, toch wel kriebelen. “Ik heb mijn TC2-diploma en had ooit de kans om een tweedeklasser te gaan trainen. Dat heb ik toen niet gedaan. Achteraf, heb ik daar best een beetje spijt van.” Want aan ambities, geen gebrek. “Soms word ik wel eens gebeld door mooie en grote clubs, en dan wil ik dolgraag praten, maar door het ontbreken van mijn papiertje, mag dat dan niet. Dat frustreert wel eens. Daarom is TC1 nu wel aan het trekken.” Zodat hij ooit, wél op gesprek kan gaan. “Mijn droom is om trainer te worden bij een divisieclub!”
Klik op DBGC voor de laatste artikelen over de club.
Klik op DBGC voor meer informatie over de club