Gerrit Schutte (56) is in alles een echte man van VV Papendrecht. Geboren in Papendrecht, op zijn negende begonnen met voetballen bij de club en sindsdien eigenlijk nooit meer weggeweest. Hij doorliep de jeugd, speelde in de senioren en kwam uiteindelijk in de selectie-elftallen terecht. “Een technisch vaardige middenvelder,” zegt hij met een glimlach.
Gerrit is zo lang mogelijk door blijven spelen, maar vorig jaar hing hij zijn schoenen in de wilgen. Iets waar hij van baalt. “Ik speelde in een veteranenelftal. Mijn lijf liet het nog toe om te voetballen, maar we konden geen team meer op de been krijgen. Ik mis het voetbal nu al. Die routine om elk weekend lekker te ballen en dan nog op de voetbal blijven, is heerlijk. Kijk, je gaat toch altijd voor de winst. Ook die spanning mis je. Of het veteranenelftal de komende jaren nog terug zal komen? Eerlijk gezegd, zie ik het somber in.”
Gerrit heeft Papendrecht zien veranderen. Het eerste elftal speelde in de hoofdklasse, destijds het hoogste amateurniveau. Het tweede en derde team speelden ook op het hoogst mogelijke niveau. “Inmiddels is het niveau een stuk lager. Via-via heb ik gehoord dat de club wil dat het eerste elftal in de Vierde Divisie gaat spelen. Dat zou dus betekenen dat we moeten promoveren. Maar om dat te bereiken, zal er een vergoeding moeten komen.”
Gerrit zet zich nog altijd in voor de club. Als supporter, als vrijwilliger, als man die er altijd is. “Als het mogelijk is, ben ik aanwezig.” Hij volgt het eerste elftal kritisch. Discussieert met de technische staf, prikkelt spelers als ze denken dat ze het beter weten. “De voetballers van tegenwoordig weten het altijd beter,” zegt hij met een knipoog. Daarna zegt hij: “En de supporters trouwens ook.” Papendrecht staat er momenteel niet florissant voor, maar goed… Ze spelen naar hun mogelijkheden. De competitie is sterk. De inzet is goed. Wel vind ik dat het soms slimmer kan. Je hoeft niet altijd het spel te maken. Op de counter spelen kan ook. Een smerige 1-0 is ook lekker.”
Papendrecht is volgens Gerrit meer dan een elftal. Het is een vriendenclub. “Ze doen dingen buiten het voetbal met elkaar. Dat vind ik heel goed om te zien. Voor mij is het normaal. Vroeger hing je hier de hele dag rond. Maar nu worden kinderen door hun ouders afgezet bij de training en gaan ze weer weg om te werken of wat dan ook. De band is anders, de maatschappij verandert. Daar doe je niks aan. Ouders willen meer en meer. Maar daarom is het extra mooi om te zien dat deze jongens toch zo hecht zijn.”
Gerrit steekt met liefde energie in vrijwilligerswerk. Samen met een vaste groep vrijwilligers, genaamd De Prutsers, pakt hij klussen op. Vorig jaar schilderden ze alle kleedkamers. “De A-selectie kwam met een bedankje: een pakketje bier. Dat is hartstikke mooi. Elk jaar starten we een nieuw project. Regenwaterafvoer, schilderwerk, onderhoud. Zonder vrijwilligers ben je nergens. Papendrecht heeft er zo’n 160. Dat zegt genoeg.”
Het complex is oud. Hij hoopt ooit op een flinke renovatie, of in ieder geval nieuwe kleedkamers. Plannen zijn er, maar van actie is nog geen sprake. “Tot die tijd proberen wij het met elkaar bij te houden. Sportief gezien hoop ik dat het eerste elftal in de eerste klasse blijft. Dat moeten we gewoon kunnen.”
Naast alles wat Gerrit doet, is er nog een traditie waar hij trots op is: elk jaar speelt het veteranenelftal van Papendrecht tegen het Nederlands amputatie-elftal.
Klik op vv Papendrecht voor meer informatie over de club.
Klik op vv Papendrecht voor meer artikelen over de club.