Aron Eijkelboom is 28, draagt het nummer tien en voelt zich dit seizoen weer voetballer. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar voor hem is het dat niet. Na jaren waarin hij worstelde met vertrouwen en speeltijd, staat hij bij VV Hardinxveld weer waar hij het liefste staat: tussen de linies, met het spel voor zich.
Zijn voetbal begon bij Peursum, waar hij zijn hele jeugd speelde. Peursum was toen vierdeklasser. Hardinxveld speelde tweede klasse. Hogerop, andere ambities. “Peursum belt bijna elk jaar of ik terugkom,” zegt Eijkelboom. “Maar ik zit hier bij Hardinxveld beter op mijn plek. Veel vrienden van mij voetballen in dit team.”
“Wij zijn de sterkste ploeg van de competitie,” zegt Eijkelboom zonder aarzeling. En dan volgt iets wat in veel kleedkamers half fluisterend wordt gezegd: “Er is zo’n ongeschreven regel dat je nooit moet zeggen dat je kampioen wil worden. Maar wij moeten gewoon kampioen worden.”
Geen bravoure
Het is geen bravoure, eerder overtuiging. Pelikaan en Spirit blijven ook winnen, de concurrentie haakt niet af. Maar Eijkelboom voelt dat dit het seizoen kan zijn. “Nog niemand binnen deze selectie is ooit kampioen geworden. Dat is wel een dingetje. In de kantine gaat het daarover.”
Eijkelboom staat op tien. “Ik zit er wel lekker in dit seizoen. Ik wil tien doelpunten maken. Dat is mijn doel. In principe krijg ik wel elke wedstrijd een honderd procent kans, en af en toe mis ik er helaas één.”
De afgelopen drie seizoenen waren minder. Hij speelde weinig en lag niet lekker met de trainer. “Hij gaf me geen vertrouwen en op een gegeven moment viel ik buiten de basis. We waren geen fan van elkaar.” Hij is eerlijk genoeg om erbij te zeggen dat het niet alleen aan de trainer lag. “Dat komt ook wel door mezelf.” Het knaagde. Hij dacht zelfs na over stoppen.
Nieuwe trainer, nieuwe energie
De komst van een nieuwe trainer veranderde veel. Nieuw systeem, nieuw elan, één of twee nieuwe jongens erbij. De nummer tien speelt weer met vertrouwen. “Je zou kunnen zeggen dat ik even het plezier kwijt was geraakt in het voetbal. Het was echt een minder leuke tijd waarin ik zelfs twijfelde om er helemaal mee te stoppen. Terug naar Peursum zou ik dan niet gaan. Als ik hier stop, stop ik denk ik helemaal met voetbal. Gelukkig heb ik onder deze nieuwe trainer mijn plezier weer teruggevonden. We hebben een leuke groep jongens in deze selectie. Ik zou zeggen: een vriendengroep. Niemand wordt hier betaald, dat wordt volgens mij steeds zeldzamer in het amateurvoetbal. Hardinxveld is een hele mooie club met vrijwilligers die de boel draaiende houden.”
Ambities om nog hogerop te gaan? Eijkelboom schudt zijn hoofd. “Ik denk niet dat het er nog in zit.” Het leven buiten het voetbal weegt mee, net als de realiteit. “Met het team dat we nu hebben, moeten we een stabiele tweedeklasser kunnen zijn. Maar eerst dit seizoen afmaken en kampioen worden.”
Hij weet ook: derde klasse past niet bij Hardinxveld. “Het is wel slecht dat we nu hier zitten. De club hoort gewoon hoger te spelen. En daarom spreek ik het uit: kampioen worden is geen taboe. Het is een doel.”
Voor Eijkelboom draait het niet meer om een volgende stap, om naam of niveau. Het draait om dit team, deze groep, dit seizoen. Om eindelijk samen iets neer te zetten wat nog niemand in deze selectie heeft meegemaakt. Een titel.
Klik op VV Hardinxveld voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Hardinxveld voor voor meer informatie over de club.