Tristan Roest is 21 jaar en kent het sportpark van De Alblas inmiddels beter dan zijn eigen achtertuin. Hij begon er toen hij vier was, met te grote shirts en veters die altijd loszaten. Het was gewoon zijn club. Dat veranderde even toen FC Dordrecht zich meldde, maar uiteindelijk bracht het voetbal hem weer terug naar waar het begon.
Op zijn elfde werd Roest gescout door Dordrecht. Hij was jonger dan de rest, twee jaar zelfs. “Volgend jaar nodigen we je weer uit,” kreeg hij te horen. Dat gebeurde ook. Op zijn twaalfde vertrok hij naar de jeugdopleiding. “Ik heb daar veel ervaring opgedaan. Je leert trainen, omgaan met druk, met verwachtingen. Ik bleef er tot mijn zeventiende en toen kwam corona.”
De periode waarin alles stilviel, brak iets open maar haalde ook iets weg. “We trainden heel veel. Maar het echte doel, wedstrijden spelen, viel weg. Ik raakte mijn motivatie kwijt. Ik keerde terug naar De Alblas, ik wilde mijn plezier in het voetbal weer terugvinden. Ik heb daar namelijk best even mee gezeten, maar in het derde elftal vond ik dat weer terug.”
Dat derde team werd dus een belangrijk hoofdstuk in het verhaal van Roest. Hij werd kampioen en vond zijn plezier terug. “In die periode kwamen ook andere interesses op. Sportschool en uitgaan.”
Ambitieus, maar realistisch
Hogerop komen in het voetbal bleef ergens wel sluimeren, maar Roest is realistisch. “KKD of Eredivisie zit er niet in,” lacht hij. “Als ik toen de motivatie had gehad om door te gaan, had het misschien gekund. Gasten met wie ik toen speelde, spelen nu bij Excelsior of Dordrecht. Dat stukje doorzettingsvermogen heb ik nu wel. Dat is ontwikkeld. Misschien ook wel door leeftijd.”
De trainer van het eerste elftal had de kwaliteit van Roest meteen al in de gaten en zette de deur voor hem open om aan te sluiten. Roest pakte die kans. Inmiddels is hij een vaste waarde centraal achterin bij het eerste elftal. “Ik vind persoonlijk dat ik goed kan meekomen. Je merkt wel verschil. Het eerste is anders dan het derde. Hoger tempo, andere verwachtingen. Ik denk dat ik nog een stapje hogerop kan.”
De Alblas degradeerde afgelopen seizoen naar de derde klasse. Waar de doelstelling eerst was om terug te promoveren is die inmiddels bijgesteld naar handhaving. “Het gaat gewoon niet zoals we hadden verwacht. Dit jaar ging het vaak net mis. Alles net aan verliezen. Knullig uit handen geven. Op die manier zijn we minimaal tien punten kwijtgeraakt. Periodetitels zijn uit beeld. Handhaving is nu ons doel.”
Van een gefaald seizoen wil hij niet spreken. “Er zijn veel spelers weggegaan, er zijn jonge jongens bijgekomen. En er is een nieuwe trainer. Dat is altijd even wennen. Die nieuwe trainer werkt anders. Meer één-op-één-gesprekken, veel met videobeelden. Dat vind ik wel fijn. Je ziet jezelf terug en ziet wat je goed doet en wat beter kan.”
Voor hem persoonlijk voelt het alsof de puzzel langzaam op zijn plek valt. Niet omdat alles lukt, maar omdat hij weet wat hij wil. “Ik sta open voor een stap omhoog, maar alleen als het klopt want ik zit hier bij De Alblas ook goed op mijn plek.”
Klik op De Alblas voor de laatste artikelen over de club.
Klik op De Alblas voor meer informatie over de club.