Vier generaties onder de lat. Het is geen romantisch verzinsel, maar gewoon de werkelijkheid in de familie Van der Linden. Opa was keeper. Ro was keeper. Marco was keeper. En inmiddels staat ook de oudste kleinzoon tussen de palen. Bij Hardinxveld kijkt niemand meer op als er een Van der Linden onder de lat staat.
Vader Ro: negentien seizoenen “voor één jaar”
Ro van der Linden is 75. Hij loopt al zijn hele leven rond bij VV Hardinxveld. Tot zijn negentiende keepte hij bij de club. Daarna vertrok hij naar Kozakken Boys. Hij keerde terug bij de club toen zijn zoons op voetbal gingen.
Negentien seizoenen is hij inmiddels leider van zaterdag 1. “Ik zou het één jaar doen,” zegt Ro met een glimlach. “Dat is iets langer geworden.” Niemand nam de taak op zich. Zoon Marco speelde toen in het eerste. “Ik heb hem gevraagd of hij het goed vond. Dat vond hij prima. En toen ben ik gebleven.”
Wat begon als tijdelijk, werd vanzelfsprekend. Ro vindt het leuk om met jeugd om te gaan, om onderdeel te zijn van de groep. “Het houdt je jong,” zegt hij. En dat meent hij. Hij is doordeweeks vrijwel elke dag op de club. Scorebord repareren, vuilnisbakken legen, kleedkamers vegen. Samen met vijf, zes andere mannen van de zogeheten VUT-ploeg. “Er is altijd wat te doen.”
Het seizoen verloopt boven verwachting. Hardinxveld staat bovenaan. “Als vereniging waren we niet blij met de indeling in een Rotterdamse klasse,” zegt Ro. Toch draait de ploeg bovenin mee. “We gaan voor het hoogste. Natuurlijk.” Realistisch is hij ook. “Hoe het eindigt weten we niet. Maar doordat we een periodetitel hebben gehaald hebben we in ieder geval een toetje als het mislukt.” Nacompetitie zou al mooi zijn geweest; nu lonkt meer.
Hardinxveld is volgens hem een echte dorpsclub. “Tachtig procent van de jongens die in de eerste selectie spelen, komt uit eigen jeugd. Dat onderscheidt de vereniging. Een vaste kern, jongens die elkaar al jaren kennen. De afgelopen tien jaar gingen we samen op trainingskamp. Het is een vriendenclub, maar wel met ambitie. Iedereen wil winnen. Ook de jongens die in de loop der jaren zijn gekomen, zijn echte Hardinxveld-spelers en vrienden geworden.”
Gezondheid is het belangrijkste, vindt Ro. Voor zichzelf, maar ook voor de club. Zolang hij het kan, blijft hij doorgaan. “Ik heb er plezier in. En zolang dat zo is, blijf ik leider.”
Zoon Marco: bouwen aan de volgende generatie
Marco doorliep net als zijn vader de hele jeugd bij Hardinxveld. Hij speelde in het eerste, stopte een periode en vond daarna zijn plek langs de lijn. Als jeugdtrainer van zijn jongste zoon begon het opnieuw te kriebelen “Inmiddels zijn we al twee à drie jaar bezig met een jeugdplan, wat in ontwikkeling is. En waarin ik bezig ben met een keepersplan.”
“Vanaf de JO11 krijgen alle keepers, training van huidige of oud keepers, en dit coördineer ik. Dat past bij mij.” Hij weet hoe het is om keeper te zijn. Het vak vraagt aandacht, herhaling, begeleiding. “Wat ik fijn vind, is dat keepers echt beter worden op alle vlakken.” Soms krijgen ze extra training, soms schuiven ze aan bij teamtrainingen. Het doel is duidelijk: structurele aandacht voor de doelman.
Dat zijn vader leider werd van het eerste vond hij prettig. “Hij kwam toch al kijken,” zegt Marco. “Ik was 27 toen hij erbij kwam. Als je achttien jaar bent, voelt dat natuurlijk anders.” Vader en zoon bespreken nog altijd elke zaterdag en zondag de wedstrijden. Zondagmorgen een rondje door Hardinxveld, nabespreken hoe het ging. Hoe de kinderen speelden.
Marco speelt zelf nog bij een veteranenelftal, maar weet ook dat niet meer alles moet. “Het is wijzer om niet te veel meer te voetballen,” zegt hij nuchter. Zijn energie gaat vooral naar de jeugd. De keepers. De structuur.
Vier generaties keepers in één familie. Het is iets wat hij met trots uitspreekt. Opa, vader, hijzelf en nu zijn zoon. “Dat is wel bijzonder.”
Een dorpsclub met vrijwilligershart
Wat zowel Ro als Marco benadrukken, is de kracht van vrijwilligers. “Dat onderscheidt ons echt,” zegt Marco. “Er zijn hier heel veel vrijwilligers. De kantine is altijd open. Taken worden ingevuld.” Al wordt het wel moeilijker, erkennen ze allebei. Mensen hebben het drukker, de maatschappij verandert. Toch lukt het Hardinxveld tot nu toe om alles rond te krijgen.
Ro ziet het dagelijks. Hij is onderdeel van die groep die doordeweeks op de club rondloopt. Kleine klussen, onderhoud, zorgen dat alles netjes is. Het zijn geen grote woorden, geen officiële functies, maar het houdt een vereniging draaiende.
Het eerste elftal weerspiegelt dat karakter. Een vaste kern met veel eigen jongens. Er wordt gebouwd puur vanuit de club. “Dat maakt ons sterk,” zegt Ro. “Iedereen kent elkaar.”
Tussen ambitie en nuchterheid
Dit seizoen ruikt Hardinxveld aan het kampioenschap. “Wij doen het boven verwachting,” zegt Ro. “De hoop was een plek in de nacompetitie, nu staat de ploeg bovenaan. Toch moet je nuchter blijven. Er moeten nog flink wat wedstrijden gespeeld worden, dus kan er nog van alles gebeuren.”
Marco ziet het van dichtbij. Als keeperstrainer staat hij midden in de ontwikkeling van jonge spelers. Hij merkt dat aandacht loont. Keepers groeien, worden zekerder. Dat straalt af op de teams.
Klik op VV Hardinxveld voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Hardinxveld voor voor meer informatie over de club.