KAPELLE – Vanuit Colijnsplaatse Boys trok Koen van Os naar JVOZ waar hij tot zijn zeventiende speelde. Daarna keerde hij nog zeven jaar terug. Door een verhuizing naar Kapelle besloot hij om bij de lokale club aan te sluiten en daar speelt hij nu alweer voor het vierde seizoen bij het eerste. En nog elke seconde met heel veel plezier.
“In die seizoenen heb ik al een kampioenschap én een degradatie meegemaakt. Twee verschillende emoties en ook daar tussenin een hele hoop waardevolle voetbalervaringen. Van alle dingen die je ervaart als speler daar leer je van, zowel positief als negatief. Het is voor mij een perfecte omgeving om mijn favoriete hobby te kunnen beoefenen. Vanaf het eerste moment voel ik me thuis en ben ik door alles en iedereen heel goed opgevangen.”
Van Os speelde bij Colijnplaatse Boys vijf seizoenen centraal achterin en twee als spits. De eerste twee seizoenen bij Kapelle was hij wekelijks de vaste spits die voor de doelpunten moest zorgen. Inmiddels ziet de wereld er qua veldpositie voor de 29-jarige Van Os onder trainer Marcel Koole compleet anders uit. “Klopt inderdaad. Ik speel nu niet langer als diepste spits maar kom nu vanaf het middenveld. Dat is toch wel even anders qua invulling. Dat kan afwisselend verdedigende- of aanvallende middenvelder zijn met Finn de Mol voor mij als spits. Het is nu vooral zaak dat ik in de zestien opduik als ik in een aanvallende rol speel. Daarbij vraagt het meer qua loopvermogen dan ik voorheen gewend was.”
Met zijn ploeg had de middenvelder een goed start die werd gevolgd door een mindere periode van wedstrijden en resultaten. “Het is een pittige competitie en dus moet je wekelijks op je hoede blijven. Soms is het nog te wisselvallig en doet dat niet altijd recht aan de kwaliteit die we in onze selectie hebben. Ik denk zeker dat we een groep hebben die breed én kwalitatief genoeg is voor dit niveau. Ik ben nu vooral blij dat ik weer wekelijks daar onderdeel van kan zijn.”
Hij zegt het met een soort van opluchting want het afgelopen seizoen heeft Van Os vooral vanaf de zijkant moeten meemaken door verschillende blessures aan de enkel. “Dat was echt enorm balen. Ik ben altijd wel iemand geweest die blessuregevoelig is maar een seizoen zoals vorig jaar heb ik zelden tot nooit meegemaakt. Als je dan aan de kant staat en je ziet dat het soms moeizaam gaat dan wil je graag een bijdrage leveren. Als dat door fysieke ongemakken dan niet kan is dat extra frustrerend. Gelukkig zijn de problemen aan het gewricht nu volledig weg en kan ik weer pijnvrij en voluit alles meedoen. Dan voel je jezelf toch meer van waarde dan wanneer je staat toe te kijken.”
Met Kapelle hoopt hij dit seizoen sowieso in de subtop van de derde klasse te eindigen en het dus beter te doen dan de achtste plek van vorig jaar. “Mochten we dan misschien nog een periode mee kunnen pikken dan zou dat wel bonus zijn. Al is in mijn geval het seizoen al geslaagd als ik het blessurevrij weet af te sluiten. Fit blijven, lekker voetballen en mijn waarde hebben voor het elftal dat is het enige wat nu vooral belangrijk is.”