In de hoek waar de klappen vallen, heeft derdeklasser Virtus ieder punt hard genoeg nodig. Want strijdend voor handhaving, lijkt nacompetitie voor degradatie het maximaal haalbare, beseft ook de van een langdurige blessure herstelde Jelle Verschuren. “Ik had niet verwacht dat het zo moeizaam zou gaan.”
Maar dat gaat het, met een plek in de onderste regionen van de derde klasse, dit seizoen dus wel. “Er is veel jeugd doorgeschoven, daardoor merk je dat we als team nog heel jong zijn.” Waar de 22-jarige Verschuren dat vooral aan merkt? “Aan bepaalde slimmigheidjes. Tactisch, maar soms ook ons even uit het spel halen. Bijvoorbeeld door tijd te rekken.” Desondanks, had de inwoner van Zevenbergen wel iets hoger ingezet. “We gingen weer voor een plekje in de middenmoot. Dat was mooi geweest.”
Anderhalf jaar
Toch is Verschuren zelf, na anderhalf jaar blessureleed, blij dat hij weer terug is. “Ik heb heel lang last gehad van een ontsteking aan de patellapees in mijn knie.” Sinds dit seizoen weer op het veld, ging dat niet zonder slag of stoot, vertelt hij. “In eerste instantie ben ik geholpen door een fysio, maar toen ben ik te snel weer begonnen waardoor ik opnieuw last kreeg.” Ook shockwave, werkte niet. “Daarvoor zat de pijn te inwendig.” Via zijn vader, kwam Verschuren uiteindelijk in contact met Gijs van der Bom. Voormalig fysiotherapeut van Willem II. “Die heeft mij toen een PNE (Percutane Needle Electrolysis) behandeling gegeven. Door middel van stroom. Na vijf keer, was het helemaal weg.” In combinatie met bepaalde oefeningen. “Ik ben Gijs heel dankbaar dat hij mij heeft geholpen.” Want die pijn, was geen pretje, memoreert Verschuren. “Alsof er bij iedere stap iemand een mes in je knie steekt.” En dat, dus anderhalf jaar lang. “Normaal duurt het maar een half jaar…” Een frustrerende periode, voor de verdediger. “Helemaal als het team dan goed draait, wil je natuurlijk graag meedoen. Al gaf het ook wel motivatie om terug te keren.” Want ondanks dat hij niet op het veld stond, probeerde Verschuren wel betrokken te blijven. “Door bij trainingen of wedstrijden te gaan kijken, probeer je toch een band te houden met die gasten. Anders val je heel erg buiten het team.” Makkelijk, was dat niet altijd, herinnert hij zich. “Op een gegeven moment krijg je steeds minder zin om te gaan kijken.” Toch is Verschuren achteraf blij, dat hij het heeft gedaan. “Die connectie, is wel heel waardevol!”
Als familie
Wat leerde hij nog meer, van zijn maandenlange revalidatie? “Ik ben vooral fysiek een stuk sterker geworden, omdat ik veel naar de sportschool ben gegaan. Hiervoor was ik wat zwaarder, en dat is dan toch lastig voor je gewrichten. Daardoor merk ik nu vooral fysiek, een enorm verschil.” Ergens last van, heeft Verschuren dan ook niet meer. “Gelukkig niet! Ik ben heel blij dat ik weer zonder pijn kan lopen.” En zich op voetballen kan concentreren. “Ik ben begonnen bij Seolto, maar toen mijn zus ging voetballen, ben ik in de E’tjes naar Virtus gegaan.” Vertrekken, deed hij daarna nooit meer. “De jeugd speelde hier hoger én mijn vader had ook altijd bij Virtus gespeeld. Daarnaast, speel ik nu met mijn vrienden in het eerste.” De club, voelt voor hem dan ook als een warm bad. “Echt dat huiselijke gevoel. Je kent iedereen, en ook de oudere garde kent mij. Het voelt als familie.” Ook binnen het veld, al vallen de resultaten dus behoorlijk tegen. “Als alle neuzen dezelfde kant op staan, dan kunnen we een heel eind komen.” Want, zo vindt hij. “We horen thuis in de derde klasse, maar dan moeten we wel meer voor elkaar strijden.” In zijn geval, als voetballende verdediger. “Ik heb in de jeugd overal wel een beetje gestaan, vooral op zes, maar sinds de JO19, sta ik centraal.” Een geluk, bij een ongeluk. “We hadden een verdediger te weinig, dus werd ik daar gezet. Uiteindelijk ben ik daar nooit meer weggegaan.” Tot volle tevredenheid. “Dit is een toppositie voor mij!” Waarom? “Nu heb ik het spel voor me. Ik vind het fijn om op te bouwen, duels te spelen en rugdekking te geven.” Over kwaliteiten, beschikt Verschuren dan ook genoeg. “Ik heb snelheid, een goede lange trap en ben voetballend sterk.” En de ambitie, om hogerop te gaan. “Als dat kan, zou ik dat graag willen.” Maar voorlopig, is hij realistisch. “Ik ben net een seizoen terug, dus ik wil nu eerst minuten maken én fit blijven! Anders wordt het moeilijk om een stap naar een hoger niveau te maken.”
Klik op VV Virtus voor de laatste artikelen over de club.
Klik op VV Virtus voor meer informatie over de club.