Veertig jaar schelen Jan van Nieuwkerk en Mike Sterk, de twee leiders van het eerste elftal van Naaldwijk. Jan is 71 en al 61 jaar lid van de club. Mike is 31 en inmiddels aan zijn negende seizoen als leider bezig. Dat leeftijdsverschil blijkt geen enkel probleem te zijn.
Jan speelde zijn hele carrière bij Naaldwijk. Eerst als snelle verdediger, later als middenvelder naarmate hij ouder werd. Als trainer zwierf hij juist door het Westland. Na jaren jeugdtraining bij Naaldwijk nam hij in 2000 het eerste elftal over, daarna volgden vier jaar bij Maasdijk en zeven jaar bij Honselersdijk, steeds met de tweede elftallen. Hogerop als trainer heeft hij nooit gewild. Bij Maasdijk werd hij kampioen met het tweede. “Dat waren echt prachtige jaren.”
Van die kampioensviering bij Maasdijk bewaart Jan een smakelijke anekdote. Hij had voor het seizoen beloofd op de middenstip te slapen als ze kampioen zouden worden. Toen het zover was, pikten spelers stiekem zijn autosleutels en reden zijn auto het veld op om er een tent uit te zetten. Die tent werd door de dronken spelers met gebroken stokken half in elkaar gezet. Jan lag er even in, maar door de regen verhuisde hij naar zijn auto, tot hij de volgende ochtend ontdekte dat zijn auto met een trekhaak aan het doelnet was vastgemaakt. Toen hij besloot weg te rijden scheurde het net bijna van het doel af. Zijn spelers van destijds denken trouwens nog altijd dat hij die nacht gewoon op de middenstip heeft geslapen. “Dat heb ik ze nooit verteld.”
Van toeschouwer naar leider
Na zijn jaren bij Honselersdijk keerde Jan terug naar Naaldwijk, waar hij altijd lid was gebleven. Eerst als toeschouwer, die in het eerste jaar nog overal in het Westland wedstrijden ging kijken, later steeds vaker alleen nog bij Naaldwijk. Op een gegeven moment besefte hij dat hij op zaterdagmiddag te veel tijd aan de bar doorbracht. “Ik dacht: het lijkt me verstandiger dat ik wat ga doen op die zaterdag.” Tien jaar geleden werd hij leider van het eerste. Wat hem daarin aanspreekt, is vooral de omgang met de groep. “Het ene jaar is gezelliger dan het andere. Als je promoveert, is dat een fantastisch jaar. Degraderen is iets minder leuk.”
Via het fluitje naar het leiderschap
Mike begon op zijn zesde als speler bij Naaldwijk, maar stopte rond zijn dertiende om voor de KNVB te gaan fluiten, omdat dat niet te combineren viel met zelf spelen op dezelfde wedstrijddagen. Via het fluiten werd hij uiteindelijk vlagger bij het eerste elftal, tot Jan hem op zijn 23e vroeg om mee te gaan als leider. Dat hij dat relatief jong deed, ziet hij als voordeel. “Hoe jonger je begint, hoe langer je ook mee kan gaan. Dat is ook goed voor de continuïteit.”
Inmiddels is dit zijn achtste seizoen. Zijn voldoening haalt hij uit het groepsgevoel. “Samen winnen, samen verliezen, dat is het mooiste wat er is. Als we verliezen, verlies ik ook een beetje.” Jan herkent dat gevoel, al relativeert hij het verlies van een wedstrijd zelf wel enigszins. “Als je van een goede tegenstander verliest, heb ik daar minder moeite mee. Maar onverdiend verliezen, of door domme fouten, dat zit me wel dwars.”
De taakverdeling tussen de twee leiders loopt vanzelf. Jan, inmiddels gepensioneerd, zorgt dat de kleding en spullen voor de wedstrijd klaarliggen. Mike regelt na afloop het opruimen. Jan: “We hebben ongeveer hetzelfde karakter. We zijn allebei wel opgewekt, zelden chagrijnig en drinken na afloop een biertje.” Daarnaast is Mike soms ook actief achter de bar en als vlagger bij het eerste, een rol die hij allesbehalve dankbaar noemt. “Je wordt constant uitgescholden, en het wordt alleen maar erger.” Over het bekende fenomeen van het vals vlaggen is hij eerlijk verdeeld. “Iedereen doet het weleens. Maar eigenlijk vind ik dat je gewoon eerlijk moet vlaggen. Dat is uiteindelijk de grootste ergernis op een voetbalveld.”
Beide mannen voelen zich nauw verbonden met de club. Voor Mike zou het leven er zonder Naaldwijk compleet anders uitzien. “Dan heb ik ineens heel veel vrije tijd. Ik zou echt niet weten wat ik dan moest doen. Zaterdag staat gewoon helemaal in het teken van de voetbalclub.”
Jan heeft door zijn omzwervingen als trainer een goed beeld van de regio. Veel Westlandse clubs lijken volgens hem sterk op elkaar: een goede sfeer, en over het algemeen financieel gezond. Een uitzondering vormt zijn tijdelijke uitstapje naar Wippolder uit Delft, waar hij twee jaar trainer was. Het contrast viel hem meteen op. “Hier hebben al die jongens geld te besteden, omdat ze vaak al vroeg werken. In Delft stonden ze voor een paar euro per uur bij de HEMA, en dan kon je natuurlijk geen gekke dingen doen op zaterdag.” Ook het aantal sponsoren verschilt enorm. “Bij alle Westlandse clubs zie je minimaal een rij reclameborden staan. In Delft is dat niet zo hoor.”
Naast zijn werk als leider bij het eerste is Mike ook nog leider bij de Onder 23 én staat hij geregeld achter de bar in de kantine, zo’n één donderdagavond per vijf weken. De donderdagtrainingen eindigen vaak laat, met een biertje en een broodje achteraf voor de hele club, niet alleen het eerste. “Dat is altijd gezellig. Al wordt één biertje soms toch zes.”
Jan combineert zijn rol inmiddels vooral met zijn pensioen, en heeft daardoor meer tijd overdag. Beiden zijn het ermee eens dat het werk van een leider vaak wordt onderschat. “Het kost veel meer tijd dan alleen die anderhalf uur dat er gespeeld wordt,” zegt Mike. “Daarna moet alles ook weer opgeruimd worden, en soms moet er doordeweeks nog een extra was gedraaid worden.”
Jan heeft, tot slot, nog wel een klein punt van kritiek op de huidige generatie: de harde muziek in de kleedkamer. Vroeger werd er na afloop van een wedstrijd nog een half uur rustig nagepraat. Tegenwoordig gaat de muziek meteen al aan. “Er worden vaak nuttige dingen gezegd na afloop. Maar dan word je toch overstemd door