Jort van Bezooyen (22) voetbalt zijn hele leven al bij Lekvogels. Een paar seizoenen geleden kwam hij bij het eerste terecht. Vaste basisplaats? Dat moet er dit seizoen van komen.
Lekvogels speelt al jarenlang in de vierde klasse. Twee seizoenen geleden volgde promotie naar de derde klasse, afdeling Utrecht. Op papier een mooie stap, in de praktijk een flinke tegenvaller. “Die potten in de vierde klasse waren echt top. Maar in de derde klasse ging het plezier er een beetje uit. We hebben eigenlijk alles verloren. We speelden tegen clubs waar we niks tegen konden inbrengen. Die afdeling was gewoon veel te goed voor ons.” Na één seizoen volgde degradatie, terug naar het vertrouwde niveau.
Jammer vindt Van Bezooyen het niet. Hogerop spelen klinkt mooi, maar voor hem weegt iets anders zwaarder. “Hogerop is altijd wel leuk, maar het moet wel plezier in blijven zitten. Mijn voorkeur ligt niet per se bij promoveren.”
Op het randje van degradatie
Vorig seizoen ging het bijna mis, want Lekvogels kwam in de nacompetitie voor degradatie terecht. Een oefenwedstrijd tegen Haaften bleek de wake-upcall. “Daar hebben we flink op onze kop gehad. Toen zijn we wakker geschud en zijn we de schouders eronder gaan zetten.” Twee beslissende duels volgden. Beide werden gewonnen en Lekvogels wist zich te handhaven in de vierde klasse. Over de oorzaak van de malaise is Van Bezooyen eerlijk. “Een beetje gemakzucht, denk ik. We dachten dat het allemaal wel goed zou komen. Tot op het laatste moment, en dan moet je ineens alles uit de kast halen om het nog recht te trekken.”
Na vijf jaar met dezelfde trainer begint Lekvogels dit seizoen met een nieuw gezicht langs de lijn: Pieter van Zessen. Van Bezooyen is enthousiast. “Met de vorige trainer heb ik hele mooie dingen meegemaakt. Maar op een gegeven moment krijg je gewoon verlangen naar iets nieuws. Een andere manier van voetballen, een andere manier van trainen. Dat haalt motivatie en concurrentie naar boven. Iedereen komt weer trainen, en dat maakt het meteen weer leuk.”
Vaste back met drang naar voren
Op het veld staat Van Bezooyen als rechtsback, met uitstapjes naar het middenveld. Techniek boven het fysieke, zo laat hij zich het liefst omschrijven. “Ik ben een voetballende back. Veel drive naar voren, geen bottenbreker. Als het moet wel, maar ik los het liever voetballend op.” Een vaste basisplaats had hij nog niet. Knieklachten gooiden vorig seizoen af en toe roet in het eten. Dit seizoen moet het anders. “Ik ga mijn best doen om een vaste kracht te worden. Daar heb ik alle vertrouwen in.”
‘Lekvogels is mijn sociale kring’
Vraag Van Bezooyen wat de club voor hem betekent, en het antwoord komt zonder aarzelen. “Voor mij is het mijn sociale kring, mijn vrienden zitten in dit team. Vooral de gezelligheid, en je dorp een beetje op de kaart zetten.” Ook buiten het veld trekt de groep vaak samen op, met etentjes en uitstapjes naar Utrecht of een festival.
Doelen voor dit seizoen
Van de trainer moest iedereen een eigen doelstelling formuleren. Bij Van Bezooyen is die simpel. “Niet onderin meedoen, alleen maar omhoog kijken. Top 6, top 7 zou mooi zijn. Als we maar leuk meedoen, en wie weet pakken we een periode.”