Soms gaat het sneller dan je zelf had gedacht. Voor Thijs den Dunnen begon vorig seizoen nog zonder grote verwachtingen, maar inmiddels is de twintigjarige spits niet meer weg te denken uit het eerste van GJS.
“Ik wist eigenlijk niet of ik zelf naar het eerste wilde gaan,” zegt Den Dunnen. Dat had weinig met angst of onzekerheid te maken, maar met de plek waar hij vandaan kwam. Hij voetbalde in de Onder 23, een elftal vol vrienden met wie hij al jaren samen speelde. “Daar zaten heel veel van mijn vrienden in en ik vond het zo leuk om met hun te voetballen. Ik wist ook niet of ik heel de tijd competitief wilde voetballen.”
Sinds zijn zevende speelt Den Dunnen bij GJS, de club waar hij nooit meer wegging. Vrijwel altijd in de eerste jeugdteams, stap voor stap omhoog. Vorig seizoen volgde dan ineens het echte werk: debuteren in het eerste, meteen in de basis, en meteen scoren.
Dat gebeurde uit bij Achterberg, in zijn eerste competitiewedstrijd voor GJS 1. “We hadden aftrap en werden gelijk onder druk gezet. Vanuit achter kwam er een bal langs de zijlijn, ik liep diep en werd weg gestoken. Toen schoot ik hem in de korte hoek.” Eerste basisplek, eerste competitiewedstrijd, eerste minuut, eerste goal. “Dat was wel een mooi debuut.”
‘Toen kwam Ömer en ben ik gewoon gaan meetrainen’
Dat Den Dunnen zijn kans kreeg, had ook te maken met de omstandigheden binnen de selectie. GJS kampte met flink wat blessures. Spelers vielen weg, waardoor de deur op een kier kwam te staan. Maar een kier is nog geen basisplaats. Die moest Den Dunnen zelf afdwingen. “Toen kwam uiteindelijk de nieuwe trainer Ömer. Ik ben gaan meetrainen, gewoon een keertje om te kijken. En het beviel wel, van zijn kant en van mijn kant. Toen ben ik er eigenlijk bijgekomen.”
Sinds zijn debuut speelde hij bijna alles. Twee of drie keer begon hij op de bank. Den Dunnen eindigde vorig seizoen met negen doelpunten. Zelf blijft hij er nuchter onder. “Het hadden er vast wel meer kunnen zijn, maar op zich, voor het eerste jaar ben ik er best tevreden mee.”
Dat mag ook wel. Zeker als je bedenkt dat hij vooraf helemaal niet had verwacht veel minuten te maken. “Dat was ook wel een reden dat ik dacht: in de Onder 23 blijven is ook goed, want daar speelde ik altijd negentig minuten.”
Toch is het niet zo dat hij zijn oude elftal meteen vergeten is. “Stiekem een beetje misschien”, zegt hij op de vraag of hij de Onder 23 mist. “Ik vind het wel heel leuk om met die gasten te voetballen. Maar ik vind het ook heel erg leuk om met het eerste te voetballen, misschien zelfs nog wel leuker.”
Jongen van de club
Op de vraag of hij beter is geworden sinds zijn stap naar het eerste, hoeft hij niet na te denken. “Honderd procent. Bij de Onder 23 is het niveau gewoon lager. Dan speel je tegen veel minder fysieke verdedigers en veel minder snelle en veel minder tactisch sterke. Het is echt wel een stukje moeilijker.”
Of hij ooit hogerop wil? Den Dunnen twijfelt. “Ik ben altijd een jongen van de club geweest. Ik zit hier best wel op mijn plek.” Zelfs in een hypothetisch scenario, waarin een club op hoger niveau aanklopt, blijft hij wikken en wegen. “Misschien zou ik wel een stap willen om te kijken of je het niveau echt aankan. Maar ik vind het ook altijd heel erg leuk om gewoon bij GJS te voetballen.”