Vier jaar geleden gestopt, besloot Tamara Duijster om dit seizoen weer te gaan voetballen. En sinds een aantal maanden aangesloten bij de dames 30+ van Wilhelmina’26, heeft de voormalig verdedigster haar uitlaatklep opnieuw helemaal gevonden. “Ik bleef het al die tijd toch leuk vinden.”
Haar connectie met de voetbal, ging in de afgelopen jaren dan ook allesbehalve verloren, vertelt Duijster (32). “Mijn vriend (Gerben Vos) speelde in het eerste, dus ik bleef er wel komen.” Dus toen de dames van de 30+ haar vroegen of ze het niet zag zitten om weer te gaan voetballen, had de inwoonster van Wijk en Aalburg eigenlijk maar weinig bedenktijd nodig. “Voetbal was echt altijd mijn uitlaatklep, alleen was de koek vier jaar geleden gewoon even op. Maar nu wilde ik graag weer wat gaan doen.”
Vertrouwd
Want haar vriend inmiddels gestopt bij het eerste, en zelf twee kinderen gekregen, vond Duijster het tijd om haar voetbalschoenen weer uit de kast te trekken. “Ik heb vanaf mijn zestiende of zeventiende, vijftien jaar lang op zaterdag gevoetbald. Daardoor kende ik de groep natuurlijk al. En als je dan wordt teruggevraagd…” Begint het vuurtje van vroeger, vanzelf weer te branden. “Gewoon het onder de mensen zijn, in de kleedkamer en de gezelligheid onder elkaar. Dat mis je. Het voelt ook meteen weer vertrouwd.” Zoals dat eigenlijk ook was, toen Duijster ooit begon met voetballen. “Vrouwenvoetbal kwam bij Wilhelmina’26 wat later. Maar toen dat eenmaal op poten was gezet, ben ik er niet meer vanaf gegaan.” Begonnen bij een echt meidenteam, viel ze er in eerste instantie, qua leeftijd een klein beetje tussen. “Je had toen de meisjes en de dames. Later is dat samengevoegd.” Met Duijster, op haar plek in de verdediging. “Ik stond meestal achterin. Rechts- of linksback. Maar ook wel eens laatste man.” Bij een vereniging, waar ze zich sowieso behoorlijk thuis voelt. “Het is echt een warme en gezellige club. De mensen kennen je en er wordt altijd een praatje met je gemaakt.” Vandaar ook, dat Duijster niet lang hoefde na te denken, of ze weer wilde gaan voetballen. “Het trekt heel erg als je er ieder weekend blijft komen. Helemaal als ze het dan ook aan je blijven vragen.”
Zou meer kunnen
Met open armen ontvangen, staat ze weer iedere week met plezier op het veld. “De afgelopen drie jaar trainden ze, naar wat ik begreep, bijna niet. Nu doen we dat wel. Op dinsdag. Af en toe kunnen we dan ook aansluiten bij het eerste.” Om uiteindelijk, op vrijdag te kunnen presteren. “Afwisselend spelen we dan een toernooi. Soms is dat twee keer per maand, en soms één keer in de drie weken.” Maar wanneer het ook is, Duijster is blij dat ze weer op het voetbalveld staat. “Met de meeste meiden waar ik nu mee voetbal, heb ik de afgelopen vijftien jaar gespeeld. Dat is het leukste. Daarom begon het ook echt weer te kriebelen, toen ze vroegen of ik weer zin had om te voetballen.” Hoe zit het verder, qua meidenvoetbal bij Wilhelmina’26? “Je merkt dat er steeds meer aandacht voor is, maar de aantallen zullen altijd een ding blijven. Het is nog best wel magertjes, en het trekt nog niet heel erg. Wat dat betreft is het lastig om ze aan het voetballen te krijgen, omdat je maar weinig jeugd hebt. Dat zou wel meer kunnen.” Veel veranderd, is er volgens Duijster dan ook niet. Sinds het moment dat ze stopte. “Eigenlijk voelde het meteen weer hetzelfde! Op misschien wat jonge aanwas bij het eerste na.” Ook aan haar eigen fanatisme, is in al die jaren niks veranderd. “Ik ben net begonnen, dus ik hoop het nog wel even vol te houden. Zeker nu ik een gezin heb, voelt het voor mij echt weer als een uitlaatklep!”