In de winterstop aangesloten bij het eerste elftal, stond Jay Regter binnen twee weken met de aanvoerdersband om zijn arm. En na een nagenoeg foutloze tweede seizoenshelft, leverde dat vijfdeklasser TVC Breda ook nog bijna promotie op. “Ik was ongeslagen tot de nacompetitie.”
Maar dat hij die wedstrijd in de halve finale tegen Kruiningen überhaupt zou spelen, was sowieso al vrij bijzonder, zo legt Regter (24) uit. “Ik ben pas op de helft van het seizoen aangesloten, daarvoor zat ik in een vriendenteam.”
Voetballend bij het derde, konden ze bij het vlaggenschip wel wat versterking gebruiken. Zowel op als buiten het veld. “Er waren weinig echte leiders, dus ik heb vanaf moment één de leiding genomen en voor een goede sfeer gezorgd.” Die betrokkenheid leverde hem na twee weken al de aanvoerdersband op. “Dat is natuurlijk wel extra leuk, dat je die band mag dragen!”
Positieve invloed
Helemaal als je min of meer een soort kind van de club bent. “Ik ben in de jeugd begonnen bij SAB, maar in de D’tjes kwam ik naar TVC.” Vervolgens voetbalde hij nog een jaartje met vrienden opnieuw bij SAB, alvorens hij snel weer terugkeerde op het oude nest. “TVC Breda blijft gewoon mijn club.”
Actief in een vriendenteam, sloot hij halverwege dit seizoen dus aan bij het eerste. “Ik merkte dat ik die uitdaging miste, en ze konden wel wat gebruiken.” Helemaal vreemd was het vlaggenschip voor Regter dan ook niet. “Ik heb vroeger ook in het eerste elftal gespeeld. Maar toen als keeper.”
Keepen doet hij nu niet meer. “Sinds een jaar of drie ben ik nu echt veldspeler. Ook omdat ik altijd als keeper ook al goed kon voetballen.” De keuze was dan ook niet zo makkelijk, lacht de inwoner van Breda. “Altijd als ik ging voetballen, miste ik het keepen. En andersom. Dat was in de jeugd al.”
Inmiddels spelend als verdedigende middenvelder, draagt hij vooral als leider zijn steentje bij aan het vlaggenschip van de club. “Vanaf moment één heb ik de leiding genomen en gezorgd voor een positieve invloed. Dat zit ook wel in me, bepaalde dingen regelen.” Het leverde de ploeg uiteindelijk dus een plekje in de nacompetitie op. “Derde was voor ons echt wel het hoogst haalbare. Daar mogen we dik tevreden mee zijn.”
Al zorgde de nacompetitie wel voor een zure nasmaak. “We stonden 4-2 voor, tot de 83ste minuut. Daarna hebben we het nog weggegeven. Als je zo dichtbij bent, is dat natuurlijk wel heel pijnlijk.” Maar ook leerzaam. “Als team hebben we toen gewoon gefaald. Eigenlijk moet je zo’n wedstrijd dan gewoon dichtzetten.”
Echte volksclub
Leermomenten die ze bij TVC Breda meenemen naar dit seizoen. “We hebben best wel wat stille jongens in de groep, maar we hebben er echt een team van weten te maken.” “Daarom vind ik dat we dit jaar gewoon voor het kampioenschap moeten gaan. Dat zijn we aan onze stand verplicht, ook als je kijkt naar de spelers die erbij zijn gekomen.”
Tactisch zal het volgens Regter dan nog wel een stapje beter moeten, vindt hij. “Vooral in de positionering, maar ook in het scannen en om je heen kijken.” “Gelukkig hebben Peter (Remie) en Kevin (Faas) veel ervaring, dus die kunnen ons daar als trainers goed bij helpen.”
Op welke positie dat voor Regter zelf zal zijn, weet hij nog niet. “Vorig seizoen stond ik op zes, maar ik kan ook centraal achterin.” “En met de goede middenvelders die erbij zijn gekomen, denk ik dat ik dit jaar het beste als centrale verdediger kan gaan spelen. Al maakt het me niet veel uit.” Aan mentaliteit in ieder geval geen gebrek. “Ik geef altijd negentig minuten lang alles.” Een echte doorzetter dus. “Maar ook iemand die kopsterk en fysiek is.”
Kwaliteiten waar ze bij TVC Breda voorlopig nog wel even van kunnen genieten. Als het aan Regter ligt tenminste. “Ik heb niet echt de ambitie om ergens anders te gaan voetballen. Het bestuur heeft ook goede plannen om weer een paar klassen omhoog te gaan.”
Zelf denkt hij ook dat de derde klasse zeker haalbaar is. Wonend in het Westerpark, bijna naast het voetbalveld, weet de middenvelder dan ook als geen ander wat de club echt betekent. “Het is gewoon een echte volksclub, met gezellige mensen uit de buurt. Ik voel mij hier echt op mijn gemak.” Letterlijk en figuurlijk. “Ik werk ook op de club, voor de SportBSO. Dus ik ben er elke dag. Eigenlijk leef ik gewoon op de club!”