Vanwege knieproblemen zelf op jonge leeftijd gestopt met voetballen, heeft Nimsy Sonneveld zich inmiddels volledig gestort op het geven van training. Een rol waar de inwoner van Wijk en Aalburg als trainer van de O19 van Achilles Veen enorm van geniet. “Ik vind het spelletje veel te leuk om het niet te doen.”
Toch mist de pas 30-jarige Sonneveld het zelf voetballen nog altijd heel erg, vertelt hij. “Vooral de wedstrijdspanning en het ergens naartoe leven. Die spanning voel ik nu ook nog wel, maar je ervaart het toch anders.” Spanning waardoor hij zelf als voetballer juist beter ging voetballen. En wat hij ook nu nog altijd het liefste zou doen. “Als je dan aan de kant staat, denk je toch af en toe: dat had ik anders gedaan.”
Opvoeding
Maar rond zijn 22ste kreeg Sonneveld last van knieproblemen, waardoor dat er niet meer in zat. “Vroeger heb ik ooit mijn knieschijf gebroken, daar kreeg ik op latere leeftijd opnieuw last van.” Zeker in combinatie met zijn opleiding Sport en Bewegen in Den Bosch. “Daardoor heb ik op mijn 23ste besloten om te stoppen. Al doe ik nu nog wel één keer in de twee weken aan zaalvoetbal. Dan heeft mijn knie precies genoeg rust om te herstellen.”
Voetballen op het veld deed Sonneveld voornamelijk bij Achilles Veen. “Ik heb hier elf jaar gevoetbald, voordat ik naar NOAD’32 ging. Daar heb ik drie seizoenen gespeeld. Voornamelijk omdat ik bij Achilles Veen tussen één en twee hing, en ik graag nog in de jeugd wilde voetballen. Dat kon hier niet.”
Uiteindelijk stopte hij op jonge leeftijd en rolde Sonneveld dankzij zijn studie, waar hij ook zijn VC1-diploma haalde, het trainersvak in. “Ik heb eerst twee jaar bij Roda Boys gezeten, dit is alweer mijn derde seizoen bij Achilles Veen.” Eerst als trainer van de O19, daarna de O17 en nu dus opnieuw de hoogste jeugdcategorie, vertelt de docent lichamelijke opvoeding op een middelbare school. “Ik vind het fijn om met jeugd te werken. Zowel op mijn werk als op het veld. Daarom is het leuk dat ik dat kan combineren.”
Helemaal omdat voetbal nog altijd zijn grootste passie is. “Ik ben gek van voetbal, en vind het mooi om dat over te brengen op die gasten.” Al is training geven voor Sonneveld meer dan alleen beter leren voetballen. “Het voelt ook als een soort verlenging van de opvoeding. Het bijbrengen van normen en waarden, en een stukje discipline.” In combinatie met het samen hebben van een doel. “Dat proces vind ik mooi. Zeker als ze doorhebben waarom we bepaalde dingen doen. Zoals bijvoorbeeld conditieoefeningen. Ik laat ze nooit dingen voor niks doen. Daar probeer ik ze in mee te nemen.”
Aan de bak
Op zoek naar de balans tussen wat wel en niet kan. “Die jongens krijgen op deze leeftijd met steeds meer dingen te maken. Stappen, uitgaan. Ik vind het leuk om ze daarin te sturen. Af en toe de teugels laten vieren, of juist niet. Daar zit een behoorlijke uitdaging in, maar dat vind ik juist leuk.”
Sonneveld omschrijft zichzelf dan ook als streng, maar rechtvaardig. “Ik verwacht op het veld discipline en dat je keihard je best doet. Daarbuiten is er ruimte om te ontspannen.” Zolang de intensiteit tijdens de trainingen of wedstrijden maar goed is. “Uiteindelijk is het aan ons om ze klaar te stomen voor de senioren.”
Met leuk en aanvallend voetbal. “Ik houd van hoog drukzetten, en alles op tempo. Dat verwacht ik ook op de training. Dan moeten ze echt aan de bak.” Iets waar zijn groep in het begin nog wel wat moeite mee had, vertelt hij. “Sommige jongens hadden echt zoiets van: ik ben er, dus dan is het goed. Maar in een team moet je echt wat voor elkaar over hebben.”
Daar heeft hij dit jaar veel energie in gestoken en dat gaat