Na een onrustig seizoen, hopen ze bij vierdeklasser Zundert dit jaar vooral weer omhoog te kunnen kijken. En dat doet de club, met een nieuw gezicht voor de groep. Niels Gevers heeft het stokje van Ludwig van de Wouw overgenomen en kijkt vol vertrouwen vooruit. “We moeten vooral het plezier terugkrijgen in het spelletje.”
Want na een seizoen waarin er meer werd verloren dan gewonnen en degradatie naar de vierde klasse onafwendbaar was, is dat vooral wat er moet gebeuren, vertelt de 39-jarige Gevers. “Als je veel verliest, raak je daar op een gegeven moment niet meer uit. Daardoor trof ik een ploeg aan met weinig vertrouwen, daar zijn we heel de voorbereiding mee bezig geweest. Met het geloof in onszelf.”
Onderbuikgevoel
Hoe kijkt de trainer uit het Belgische Dorst terug, op zijn eerste maanden in Zundert? “Het is natuurlijk altijd even zoeken, voor mij en de spelers. Maar ik ben heel goed opgevangen.” Nadat er vorig seizoen vroegtijdig afscheid werd genomen van Jan Hereijgers, stond in de laatste maanden van het seizoen, Ludwig van de Wouw voor de groep. “Dat was best een onrustige periode voor de club en de groep, dus er moest wel een verandering plaatsvinden.”
Met de aanstelling van de oud-jeugdtrainer van NAC en PSV, is wat dat betreft de eerste stap gezet. “Ik kijk anders naar het spelletje, dan hoe er hier vorig jaar werd gespeeld. Dat wil zeggen geen mandekking, maar meer coachen, overgeven en situaties leren herkennen.” Kende Gevers, die de afgelopen vier seizoenen trainer was van Viola uit Alphen, Zundert al voordat hij op gesprek ging? “Ik heb ze vorig seizoen twee keer zien spelen tegen Moerse Boys, maar verder om eerlijk te zijn niet.
Dan ga je navraag doen en dan hoor je toch wel goede voorhalen.” Verhalen die, nadat hij had gesolliciteerd op de vacature, bleken te kloppen. “Het is een heel warme en gezellige club. Iedereen kent iedereen.” Heel lang om na te denken, had Gevers dan ook niet nodig. “Het blijft altijd een beetje een gok. Dit is nu mijn vierde club, maar ik baseer het altijd op mijn onderbuikgevoel. Bij Zundert kreeg ik meteen een bepaald gevoel, ook dat ze me graag wilden hebben. Dat is natuurlijk altijd fijn.” En dus wederzijds.
“Ik was op zoek naar een club die in ontwikkeling is en graag een stap voorwaarts wil zetten.” Heel erg balen van de degradatie, deed Gevers dan ook niet. “Dat hoop je natuurlijk niet, maar ik hield er al wel rekening mee. Het is nu vooral een mooie uitdaging om terug naar die derde klasse te gaan.” Al houdt hij daarbij wel een slag om de arm. “Iedereen bombardeert ons nu meteen tot titelfavoriet. Daar moeten we niet voor weglopen, alleen is het seizoen niet mislukt als het niet lukt.”
Tik van Fellaini
Want daarvoor, is er nog genoeg werk aan de winkel, weet Gevers. “Ik was afgelopen seizoen niet onder de indruk van het niveau. Veel lange ballen en koppeltjes maken, terwijl ik vind dat er wel kwaliteit bij ons in de selectie zit.” Al plaatst, hij daarbij een kanttekening. “Het is heel broos bij ons. Als het tegenzit zie je de pijn van vorig jaar. Daardoor zijn we ook nog niet klaar voor het seizoen.” Wanneer ze dat wel zijn? “Jongens moeten plezier hebben én vertrouwen in zichzelf. Ook in de manier waarop we spelen. Dat zal de ene keer dominant zijn, en de andere keer wat minder.” Zolang zijn spelers maar situaties gaan leren herkennen. “Daar moeten we nog slimmer in worden.”
Ook in balbezit. “Ik houd van lopende mensen en beweging.” En een beetje positieve branie. “Ik vind als Zundert zijnde, als grote club die lange tijd derde klasse heeft gespeeld, dat we ons niet moeten verstoppen. De druk die andere ploegen ons opleggen, moeten we omarmen. Dat is een groot compliment.” De doelstelling, is wat Gevers betreft dan ook duidelijk: “We willen gewoon promoveren.” Een uitspraak die past, bij de ambities die de Belg ook als trainer zelf heeft.
“Ik wil altijd graag een stap zetten en steek er veel tijd in, maar voor nu wil ik eerst Zundert terugbrengen naar waar het hoort. Uiteindelijk kun je toch niet in de toekomst kijken.” In het bezit van zijn VC3-diploma, voelt Gevers zich helemaal thuis in het Nederlandse voetbal. Wat is volgens hem het grootste verschil? “In België is het heel fysiek en veel de lange bal, terwijl Nederland veel meer voetbal is. Daarom zou ik niets anders meer willen.”
Inmiddels alweer ruim tien jaar actief als trainer, kon Gevers ook zelf, een aardig balletje trappen. Of eigenlijk keepen. “Ik ben bijna profvoetballer geworden in België, tot ik na een tik van Marouane Fellaini alles afscheurde in mijn knie. Dat was uit tegen Standard Luik. Daar heb ik veel complicaties door gehad, waardoor ik altijd last bleef houden van mijn kruisbanden. Uiteindelijk heb ik voor mijn gezondheid gekozen en ben ik op mijn 29ste begonnen als trainer.”
En dat terwijl hij in de jeugd speelde, tegen onder meer Jan Vertonghen en Vincent Kompany. “Tuurlijk is het zonde dat ik het niet gehaald heb, maar ik ben er vooral trots op.” Zeker ook, omdat hij zijn passie heeft gevonden in het trainer zijn. “Zelf voetballen blijft het mooiste, maar hier geniet ik ook van. Het is heel leuk om met gasten te werken, ze iets bij te brengen en ze te zien groeien. Soms kom je jongens dan jaren later tegen, en zijn ze nog blij om je te zien. Daar doe je het voor!”