Stijf onderaan in de winterstop, hadden ze er bij Virtus afgelopen seizoen eigenlijk weinig vertrouwen meer in dat het goed zou gaan komen. Maar na een veel betere tweede seizoenshelft, kwam handhaving uiteindelijk toch nog dichtbij. Tot het misging in de nacompetitie. “Daardoor voelde het als een grote teleurstelling”, vertelt aanvaller Matthijs Hartmann.
En dat terwijl de op dat moment derdeklasser, halverwege het seizoen dood en begraven leek. “We hadden bij de winterstop vijf punten. Dat heeft ons de das omgedaan.” Want ondanks dat Virtus vervolgens nog 23 punten bij elkaar voetbalde en met 28 punten op een twaalfde plaats eindigde, degradeerde de club uit Zevenbergen via de nacompetitie uiteindelijk alsnog. “De eerste ronde wonnen we nog wel, maar de tweede wedstrijd verloren we in de laatste seconde.”
Meer zekerheid
Hoe kijkt Hartmann (18) nu, maanden later, terug op afgelopen seizoen? “In de winterstop stonden we stijf onderaan, toen dachten we niet meer dat het ons zou gaan lukken.” Maar een verandering van systeem, bracht ineens weer leven in de brouwerij. “We kregen te veel goals tegen, dus gingen we van 4-3-3 naar 5-3-2. Voor iets meer zekerheid achterin.” En met succes. “Vanaf dat moment ging het lopen en zijn we punten gaan pakken.” Toch kwam die eindsprint, dus net te laat. “Het beviel goed, alleen mocht het niet baten.” En dat terwijl Hartmann, die altijd op zijn fiets naar de voetbal komt, het gevoel heeft dat er meer in had gezeten. “Het maximale was lijfsbehoud, maar daar hadden we wel de groep voor. Vind ik.” Toch zat het ook wel een klein beetje tegen, is de inwoner van Zevenbergen eerlijk. “In de loop van het seizoen kregen we steeds meer last van blessures, bijna iedere week viel er wel iemand weg. Daardoor moesten er regelmatig jongens van het tweede meedoen en werd het steeds dunner.” Iets waar ze op voorhand, niet echt rekening mee hadden gehouden. “Aan het begin van de competitie had ik zeker niet verwacht dat we zouden degraderen. Eigenlijk gingen we gewoon voor de middenmoot, ondanks dat we een jonge groep hadden.” Een jonge groep, waar Hartmann afgelopen seizoen voor het eerst deel van uitmaakte. “Dat was wel even wennen, omdat het natuurlijk heel anders is dan de jeugd. Veel meer doordacht en ook tactisch.” Maar ook fysiek én qua slimmigheden, kon de jongeling aan de bak. “Veel tegenstanders denken twee stappen vooruit.”
Honderd procent
Gelukkig voor hem, duurde die aanpassingsperiode niet al te lang. Mede door zijn teamgenoten. “We hebben een heel leuke groep en kunnen het allemaal met elkaar vinden. Dat helpt natuurlijk wel.” Ook Hartmann zelf, is allesbehalve een onbekende bij Virtus. “Ik voetbal hier al sinds mijn zesde en heb nog nooit ergens anders gespeeld. Wat dat betreft voel ik me wel echt een kind van de club.” Letterlijk, en figuurlijk, lacht hij. “Mijn vader heeft hier ook gevoetbald.” Of Hartmann het blauw met wit ooit gaat verlaten, weet hij nog niet. “Tot nu toe heb ik dat nog nooit overwogen, maar een stap hogerop zou mooi zijn.” Al is de buitenspeler daar voorlopig, nog lang niet mee bezig. “Het is hier enorm gezellig en ik voetbal met mijn vrienden, dus dat vind ik heel leuk.” En daarnaast, heeft de tiener zich inmiddels opgewerkt tot vaste basisspeler. Als vleugelspeler dus. “Ik ben een buitenspeler met een actie. Redelijk snel en doelgericht.” Hopelijk dragen zijn doelpunten en assists dit seizoen bij, aan een succesvol jaar. “Ons doel is om te promoveren. Daar hebben we de selectie ook voor.” Maar, plaatst hij daarbij wel een kanttekening. “Dan moet iedereen wel honderd procent zijn. Zowel qua fitheid als qua scherpte.” Alleen dan, ziet Hartmann het gebeuren. “Ik heb niet het gevoel dat we moeten promoveren, maar wel dat we het heel graag willen. Onze groep is nog jong, en we worden steeds beter, dus dan wil je het liefste in de derde klasse spelen!” Al gaat dat, natuurlijk niet vanzelf. “We moeten vooral nog een stap maken in volwassenheid. Een stukje slimmer zijn en af en toe gewoon een wedstrijd uitspelen.”