Bij Nieuw Lekkerland heeft het eerste elftal twee vaste namen naast de selectie: Martin en Marijke Klomp. Hij regelt als teamleider alles rondom de wedstrijden. Zij als materiaalvrouw, de was, het materiaal en de ‘lief en leed pot.’ Spelers noemen het stel niet voor niets papa en mama.
Martin geeft al twaalf jaar training aan zijn eigen zoons in de jeugd. Nog steeds, want ook de jongste (13) traint bij hem. Via die weg liep hij veel op de club rond. Op een gegeven moment werd hij gevraagd of hij geen teamleider van het eerste zou willen worden? “Ik zei: ik kan altijd wel even kijken.” Zijn achtergrond met het organiseren van evenementen kwam daarbij goed van pas. Zes jaar geleden, midden in de coronaperiode, ging hij van start. Hij organiseerde livestreams via YouTube. Compleet met een sportcommentator die het elftal een handje kwam helpen.
De lief en leed pot
Marijke rolde erin via de activiteitencommissie. Toen de vorige materiaalman stopte, vroeg Martin haar, iemand die hij echt kan vertrouwen, naast zich. Ze pakte het op en werd naast wasvrouw ook beheerder van de lief en leed pot. Geld voor als er iemand ziek is of een kindje geboren wordt. Later kwam daar ook nog het wedstrijdsecretariaat van de jeugd bij, waardoor ze de activiteitencommissie uiteindelijk losliet. “Het werd op een gegeven moment gewoon te veel naast alles wat ik al deed.”
Marijke blijkt ook erg creatieve ideeën te hebben. Toen een speler op een originele manier wilde aankondigen dat hij vader werd, verstopte ze beschuit met muisjes in pizzadozen. Alleen als het team de zaterdag ervoor gewonnen had, wordt er op donderdag gezamenlijk pizza gegeten na de training, dus de timing moest kloppen. “Toen ze terugkwamen, dachten ze eerst dat het pizza was. En toen dachten ze dat wíj een kindje kregen,” lacht Marijke.
Dat soort attente acties zijn bij Nieuw Lekkerland inmiddels traditie geworden. Wordt een speler vader, dan krijgt de baby een rompertje met het clubembleem erop. Vertrekt een speler na jaren trouwe dienst, dan organiseert het duo een afscheidswedstrijd, en regelt Marijke voor eventuele kinderen een klein voetbaltenue als aandenken. Ook de jaarlijkse barbecue aan het slot van het seizoen vindt gewoon bij hen thuis plaats. Allemaal dingen die het stel er, naast hun vaste taken, gewoon bij doet. Zonder dat iemand erom hoeft te vragen. “Het gaat vanzelf,” zegt Marijke er zelf over. “En dan is het ook nog eens leuk om te doen.”
Zoon Giovanni
Wie ook onmisbaar is bij Nieuw Lekkerland is zoon Giovanni Klomp (13), keeper bij de onder 13 en op weg naar de onder 14. Hij legt de spullen klaar voor de warming-up, kent de maten van de spelers beter dan zij zelf, en zit zelfs bij de voorbespreking. Spelers noemen hem hun adoptiekindje. Toen er onlangs een nieuwe trainer kwam, was één voorwaarde meteen duidelijk: Giovanni hoort erbij. “We zijn echt vrienden,” vertelt hij. Vooral tegen de keeper kijkt hij op. Dat hij zo betrokken is, komt vooral doordat zijn ouders het zijn, maar zelf vindt hij het minstens zo leuk. Op de vraag of hij later ook zoiets als zijn vader zou willen doen, hoeft hij niet lang na te denken. “Dat lijkt me wel leuk.”
Achter de schermen vraagt het werk best wat tijd. Martin liep vroeger van maandag tot en met donderdagavond op de club voor de trainingen, laadde op vrijdagavond de spullen in voor een uitwedstrijd, en stond op zaterdag zelf ook nog langs de lijn bij de wedstrijd van zijn jongste zoon. Zijn oudste traint inmiddels bij een ander team, maar ook daar kijkt hij af en toe nog graag even. De logistiek eromheen loopt intussen soepel. Moeten er broodjes geregeld worden voor een lange uitwedstrijd, dan stuurt Marijke de aanvoerder een appje, en is het geregeld. “Het is gewoon een geoliede machine.”
‘Jullie moeten blijven’
Vorig jaar overwogen Martin en Marijke ermee te stoppen. Het team liet dat niet gebeuren. Spelers stapten naar het bestuur want dit kon gewoon niet, ze moesten blijven. Er kwamen afspraken. Bij verhindering springt de club bij, en Martin hoeft nog maar één avond in de week aanwezig te zijn in plaats van twee. Met twee opgroeiende zoons thuis is dat wel zo prettig. Aan het einde van het seizoen volgde de verrassing. Het stel kreeg als cadeau van het team een weekendje weg. “Ze zeiden: jullie gaan nooit weg, en jullie zijn er altijd. Die waardering heeft ons veel gedaan.”
Sportief draaide het team vorig seizoen wisselvallig. Wat blijft hangen is de sfeer. “Weinig gezeur, en verliezen we, dan gaat na afloop gewoon de knop om en zitten we weer lekker met z’n allen in de kantine.” Zolang de inzet er is, kan Martin een nederlaag relativeren. “Als we er alles aan gedaan hebben en we verliezen toch, dan is dat niet erg. Dat hoort erbij.” Voor komend seizoen, met een zware competitie is het doel simpel. Weer meedraaien met de bovenste vijf.
De band met de spelersgroep gaat verder dan het veld. Vertrekt een speler voor een ander avontuur, dan blijft het contact vaak bestaan. Zo logeert hun zoon weleens bij een oud-speler als zij er zelf niet zijn. Volgens het stel wordt hen door spelers en bestuur vooral gezegd dat ze oprecht en direct zijn. Marijke: “Als het ons niet zint, zeggen we dat gewoon. Maar we menen het ook echt als we zeggen dat we van al die jongens houden.”
Stilstaan doet het duo nooit echt. Op het moment van dit gesprek zijn ze druk met het nieuwe kledingpakket: alle spullen worden binnen ingedeeld en verdeeld, en ook nieuwe ballen moeten weer geregeld worden. Zelfs met de vakantie in zicht, blijft de club dichtbij. “Je wilt er eigenlijk ook weer bij zijn, want dan gaat het seizoen weer starten. Maar we zijn dan zelf op vakantie, dus regelen we van tevoren alles wat geregeld moet worden. En als we terug zijn, sluiten we gewoon weer aan.” Twee weken zonder voetbal, meer rust gunt het stel zichzelf eigenlijk niet.
Tweede familie
Wat de club voor hen betekent? Alles, eigenlijk. Marijke: “Ik denk echt dat het een gemis zou zijn als wij de voetbal niet hadden.” Spelers die vertrekken voor een mooi aanbod komen vaak terug, merkt het stel. “Wat ze bij Nieuw Lekkerland met het publiek hebben, vind je bijna nergens. Maar afscheid nemen doet ook pijn. Dan raak je echt je hart, dat er een traantje bij komt kijken. Het leven gaat nu eenmaal soms ook met een traan.” Marijke wil vooral dat ene ding meegeven: “Het is echt onze tweede familie. En zolang dat zo blijft voelen, blijven wij ook gewoon gaan.”