Tot nu toe zijn de resultaten wat minder, maar aan de beleving ligt het niet. Hans Jonker heeft er alle vertrouwen in dat het dit seizoen goed gaat komen met de dames van NOAD’32. Al is het alleen maar omdat de voormalig speler van Achilles Veen het in zijn eerste jaar als trainer uitstekend naar zijn zin heeft. “Ze zijn heel gemotiveerd, dat is voor mij het belangrijkste.”
De valse start in de competitie, met slechts één punt uit vier wedstrijden, doet Jonker (59) voorlopig dan ook allesbehalve wanhopen. “We zijn een klasje hoger gaan spelen, dus dat is aanpoten.” Daarnaast mist de derdeklasser ook nog een aantal speelsters, vertelt hij. “Daardoor zijn de resultaten wat minder. Maar de beleving is prima, dus ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.”
Gemotiveerd
Hoe is de inwoner van Rosmalen, die in het verleden onder meer jeugdtrainer was bij Achilles Veen, bij de dames van NOAD’32 terechtgekomen? “Mijn dochter speelt er, dus dan is één plus één al snel twee. En ik heb veel van die meiden in de jeugd (O13 en O14) ook al eens getraind.”
Nadat hij vervolgens stopte als trainer, klopte de club uit Wijk en Aalburg afgelopen zomer bij hem aan. NOAD’32 was op zoek naar een trainer voor het vrouwenteam. “Daar heb ik toen even over nagedacht en ook met het thuisfront over gehad. Je bent toch een aantal avonden én op zaterdag weg, dus dan is het belangrijk om ook hun steun te hebben.”
Die steun kreeg hij en dus besloot Jonker de uitdaging aan te gaan. De afgelopen seizoenen had hij de speelsters al regelmatig zien voetballen. “Toen zag ik genoeg potentie. En ze zijn gemotiveerd. Dat is voor mij het belangrijkste.” Ondanks de tegenvallende resultaten probeert hij dan ook vooral naar het positieve te kijken. “Met de juiste beleving weet ik zeker dat we er iets van kunnen maken.”
Hoe is het om zijn eigen dochter training te geven? “Dat is toch wel anders. Het is natuurlijk ook een heel andere benadering dan toen ze nog jeugdspelers waren. Nu zijn het volwassenen. Zo benader ik ze ook.” Daar moesten zijn speelsters in het begin nog wel even aan wennen, merkt hij. “Ik bekijk het zakelijk en professioneel. Dat waren ze niet echt gewend.”
Desondanks bevalt het hem nog altijd uitstekend. “Ik probeer vooral het voetballende vermogen omhoog te krikken. Opbouwen en niet te snel lang schieten. Dat is het makkelijkste om te doen.” Daarom besteedt Jonker veel aandacht aan de opstelling en de tactische invulling. “Vooral hoe je moet staan.”
Leuke uitdaging
Minder fanatiek is de oud-trainer van het tweede elftal van Achilles Veen, ondanks dat hij er een aantal jaar tussenuit is geweest, dan ook absoluut niet. “Ik vind dat je er alles aan moet doen om te winnen. Dus is het af en toe nodig om met je ellebogen te werken. Dat mis ik soms een beetje. Over het randje gaan en de grens opzoeken.”
Jonker merkt daarbij een duidelijk verschil tussen het trainen van jongens en meiden. “De mentaliteit is anders. Al vind ik het lastig om precies aan te geven wat het verschil is. Jongens zijn wat serieuzer, terwijl meiden het lastiger vinden om hun aandacht erbij te houden. Maar dat maakt het juist een leuke uitdaging.”
Een uitdaging waar de voetballiefhebber volop van geniet. “Het is leuk om samen iets neer te zetten en bezig te zijn met het geheel. Dat is een mooi proces.” Jonker is dan ook benieuwd waar zijn team over een half jaar staat. “Ik wil graag overbrengen hoe ik naar voetbal kijk. Vooral qua voetbalbeleving.”
Aan gezelligheid ontbreekt het in ieder geval niet. “Veel meiden zitten al vanaf de jeugd bij elkaar. Dat maakt het ook leuk, omdat ik sommigen vroeger nog training heb gegeven. Die hebben zich nu ontwikkeld tot een volwassen persoon.”
Als het aan Jonker ligt, blijft hij de speelsters voorlopig helpen bij hun verdere ontwikkeling. “Halverwege het seizoen gaan we evalueren om te kijken hoe we er allemaal in staan. Dat is natuurlijk ook een wisselwerking, want die meiden moeten het ook leuk vinden. Maar ik begin niet aan iets voor zes maanden, dan wil ik het ook graag langer doen.”
Want fanatiek als Jonker is, ziet hij nog genoeg ruimte voor verbetering. “Vooral in de basis. Daarom doen we veel passen en trappen, maar ook tactische dingen. Zoals kantelen en verdedigend staan. Het is nog pril, dus er ligt nog een hoop werk!”