Jethro Goseling (24) stopte vijf jaar geleden met voetballen. Weg bij Brederodes is hij nooit geweest. Als verzorger staat hij nog altijd bij elke training en elke wedstrijd.
Op zijn veertiende scheurde Jethro zijn kruisband en meniscus af. Na een operatie en een jaar revalideren pakte hij het voetballen weer op, maar de pijn verdween nooit echt. “Het waren continu een soort steken en knikjes, en mijn knie werd snel dik.” De orthopeed stelde een veelzeggende vraag. “Hij vroeg: heb je nog andere hobby’s dan voetballen? Die had ik eigenlijk niet. Af en toe FIFA, maar dat is het dan.” Zo hield hij het nog zo’n vier jaar vol, met wisselend succes, tot hij het laatste jaar voelde dat het einde in zicht kwam. Bij een nieuw bezoek aan de orthopeed bleek het ankertje waarmee zijn meniscus destijds was vastgezet, los te zitten. “Waarschijnlijk is dat, omdat ik zo jong was toen ik geopereerd werd, tijdens het groeien uit positie gedrukt. Daar is een soort slijmbeursje omheen ontstaan dat is gaan irriteren.” Sinds de verwijdering vorig jaar zijn bijna al zijn klachten weg.
Van speler naar verzorger
Jethro speelde altijd in de hoogste jeugdselecties van Brederodes en stopte precies op het moment dat hij de onder 23 haalde, de laatste stap voor het echte seniorenvoetbal. Met bijna alle huidige spelers van het eerste heeft hij ooit samen gevoetbald. Toen hij stopte, studeerde hij fysiotherapie. De vaste verzorger van de club, Norbert van Daalen, deed dat werk al bijna 25 jaar en wilde ermee stoppen. Jethro liep een half jaar met hem mee en nam de rol daarna over. “Voetbal is gewoon mijn sociale leven. Ik wilde absoluut niet stoppen. Dit was een hele mooie oplossing om er toch bij te blijven, alleen niet meer op het veld. Het was natuurlijk wel balen om te moeten stoppen als speler. Maar de oplossing beviel zo goed dat ik denk dat ik het zonder deze rol wel echt klote had gevonden.”
Een tweede familie
Dat is wat de club voor hem betekent. “Het voelt echt als een tweede familie.” Voetballen sluit hij voor de toekomst niet uit. Met zijn vrienden heeft hij het weleens over een vriendenelftal, later, als ze allemaal wat ouder zijn. Voorlopig is dat nog te vroeg. “Die jongens zijn er nog te fit voor. Die spelen nog gewoon in het eerste.”
Vol vertrouwen richting promotie
Sportief kijkt Jethro met vertrouwen naar het nieuwe seizoen. De voorbereiding verliep goed en ongeslagen, ook tegen ploegen uit hogere klasses. Dit wordt het tweede jaar op rij in de vijfde klasse. Voor een club van het formaat van Brederodes voelt dat niveau eigenlijk niet kloppend, vindt Jethro. Een aantal jaar terug degradeerde de club van de derde naar de vierde klasse, waarna veel spelers vertrokken en de selectie binnen één seizoen vier verschillende trainers versleet. Sindsdien is er bewust gebouwd met een jonge groep, rechtstreeks vanuit de eigen jeugd. “Ondanks de mindere jaren blijft de sfeer bij de club goed. Spelers die ieder seizoen worden benaderd door hoger spelende clubs, kiezen vaak toch voor Brederodes.”