Al getekend bij zijn nieuwe club, scheurde Dirk Goudbeek in zijn laatste wedstrijd als speler van Groen Wit, zijn kruisband in zijn rechterknie af. Maar ondanks die blessure, besloot hij afgelopen seizoen toch de overstap naar Unitas’30 te maken. Inmiddels weer op het veld, geniet de middenvelder ouderwets van het spelletje. “Dat was echt een geluksmoment.”
Een moment waar Goudbeek (24) sinds zondag 11 mei 2025, naar uitkeek. De dag dat het gebeurde. “Het was vooraf mijn één na laatste wedstrijd voor Groen Wit, uit bij Dosko. Ik kwam verkeerd neer, hoorde en voelde het kraken en had meteen heel veel pijn. Toen wist ik dat het niet goed was en vreesde ik het ergste.” Zijn vrees werd niet veel later, bewaarheid. “Uiteindelijk had ik mijn kruisband én meniscus gescheurd.” En dat terwijl de inwoner van Princenhage vlak daarvoor, getekend had bij zijn nieuwe club. “Ik had toen net mijn jawoord gegeven aan Unitas’30.”
Het geloof
Heel lang twijfelen om de overstap alsnog te maken, deed Goudbeek vervolgens echter niet. “We hebben contact gehad, en ik wilde gewoon graag die stap omhoog maken. Ze hebben mij ook vanaf minuut één ondersteund.” De ambitie om zo hoog mogelijk te spelen en goede gesprekken gehad, waagde Goudbeek dus de sprong. Al duurde het lang, voordat hij daadwerkelijk het shirt van de inmiddels eersteklasser uit Etten-Leur aan mocht trekken. “In totaal heb ik er tussen de vijftien en zestien maanden uitgelegen.” Een periode, die mentaal zwaar was voor de voormalig speler van Groen Wit.
“Je denkt heel vaak: hoelang nog? Fysiek gezien gaat het wel, met de fysio en krachttraining, maar mentaal is het echt het zwaarste. Je hebt zoveel geduld nodig.” Geduld, om uiteindelijk sterker terug te komen. “Je moet accepteren dat het geen rechte lijn is.” Gelukkig vond Goudbeek daarbij zijn kracht, in het geloof. “Ik ben christen, dus wist dat God bij mij was. Daardoor had ik het vertrouwen dat het goed zou komen. Als ik deed wat ik moest doen, zou ik weer voetballen. Daar was ik iedere dag mee bezig.” Maar naar zijn mening, wel iets te lang. “Het heeft langer geduurd, omdat het in het begin lang duurde voordat mijn quadriceps weer actief werden. Dat heeft veel tijd gekost.” Net als zijn oplosbare hechtingen, die niet oplosten.
“Pas na zes weken begon de wond goed te helen, waardoor buigen niet echt lekker was. Daardoor is de wond lelijk geworden en heb ik er een litteken aan over gehouden.” Ook daarna, kreeg Goudbeek opnieuw te maken met een tegenslag. “Toen ik eenmaal weer kon hardlopen, kreeg ik last van vocht in mijn knie.”
Verlossing
Maar na een zomerstop lang doortrainen voor het nieuwe seizoen, kwam daar onlangs dan eindelijk zijn beloning. Met zijn rentree bij de O23 van de club. “Het was echt top om weer op het veld te staan. Bijna verlossend. Het gevoel dat je weer in de kleedkamer zit en de warming-up mag doen.” Een verlossing, waar Goudbeek al die maanden keihard voor heeft gewerkt. “Dan besef je waar je het allemaal voor hebt gedaan. Dat was echt een geluksmoment.”
Helemaal, omdat hij zijn eerste minuten, toevalligerwijs tegen Groen Wit mocht maken. Zijn oude club. “Mooier kon eigenlijk niet. Die jongens gunden het mij natuurlijk ook. Dat was een mooi gevoel.” Want vanaf de D’tjes bij Groen Wit en daarvoor begonnen bij Boeimeer, is voetballen voor Goudbeek het leukste wat er is. “Afgelopen seizoen ging het niet zo goed en degradeerden we uiteindelijk, dan is het heel frustrerend om er niks aan te kunnen doen. Ik ging in eerste instantie uit en thuis mee, dat was best wel confronterend.” Om niet te kunnen spelen, maar wel die beleving mee te maken.
“Op een gegeven moment ben ik met uitwedstrijden niet meer meegegaan, omdat ik het lastig vond dat ik niet speelde. Want uiteindelijk zit je daarvoor natuurlijk in een team.” Goed opgevangen en het medeleven gevoeld, zag Goudbeek zijn ploeg degraderen naar de eerste klasse. “In de competitie viel het te vaak de verkeerde kant op, en in de nacompetitie hebben we de kansen gehad en zat er meer in. Dan is het heel zonde dat je er niet in blijft.”
Reden genoeg om de lat dit seizoen, meteen hoog te lagen. “Als je degradeert, moet je daarna voor de bovenste plekken spelen. Dat moet wat mij betreft de doelstelling zijn.” Al houdt Goudbeek, een kleine slag om de arm. “We zitten nu in de Rotterdamse competitie, en ik heb gehoord dat die zwaarder is. Dus ik ben benieuwd naar het niveau.” Los daarvan, heeft de linkspoot voor zichzelf een heel ander doel.
“Ik wil vooral fit blijven en minuten maken. Gewoon weer plezier hebben in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste.” Maar nergens meer last van, op wat stijfheid in zijn knie na, blijft Goudbeek natuurlijk ook ambitieus. “Behalve lekker bezig zijn met de bal, wil ik belangrijk zijn voor het team. Op het veld.” Als middenvelder. “Ik ben een speler met loopvermogen, iemand die veel meters maakt. Echt box-to-box.” Gekoppeld aan techniek, overzicht, snelheid en duelkracht. “Fel spelen, houd ik wel van. Mijn drive is misschien wel mijn grootste kwaliteit. Ik heb echt de wil om te winnen.” En dus de ambitie, om zo hoog mogelijk te komen.
“Ik zou het leuk vinden om te kijken waar mijn plafond ligt, dus ik sta open voor een vervolgstap.” Maar voor nu, ligt de focus eerst op het maken van veel minuten. “Dan kijk ik daarna wat er op mijn pad komt!”