Zelf gevoetbald bij het Zeeuws-Vlaamse Steen, kwam Christophe Geensen tijdens zijn studententijd in Breda terecht. En nadat hij zelf eenmaal was gestopt, maar zijn zoontje bij Groen Wit ging voetballen, begon het ook bij hem weer te kriebelen. “Het spelletje zelf blijft gewoon ontzettend leuk.”
En dus besloot Geensen (42) een jaar of zes geleden maar eens om de handschoen op te pakken. Als jeugdtrainer. “Er was op dat moment geen trainer, dus op die manier ben ik er ingerold. En daar heb ik geen seconde spijt van gehad.” Begonnen bij de Leeuwen en Leeuwinnen, is hij inmiddels bij de O12-1 aanbeland. Samen met zijn zoontje Lucas. “Die momenten met hem, voelen echt als quality time. Dat maakt het voor mij extra bijzonder.”
Meteen leuk
Naast het feit, dat Geensen dus nog altijd geniet van het spelletje. “Het blijft leuk om mee te doen, of om af en toe iets voor te doen.” Zijn liefde voor de bal, ontstond in Heikant, een Zeeuws-Vlaams dorpje in de buurt van Hulst. “Ik heb zelf altijd bij Steen gevoetbald, tot ik voor mijn studie Commerciele Economie naar Breda verhuisde.” Via JEKA, kwam Geensen vervolgens terecht bij Groen Wit, waar hij nu nog steeds actief is in de 35+. “Dat gaat een paar tandjes langzamer, maar is absoluut niet minder gezellig.”
Vooral dat eerste, komt de voormalig voorstopper of nummer zes niet al te slecht uit, vertelt hij. “Toen ik zelf nog voetbalde, heb ik mijn achillespees afgescheurd. Dat betekende einde carrière. Daar heb ik twee jaar lang van moeten revalideren.” Voetbal verdween daardoor iets meer naar de achtergrond, maar na vijf jaar niks te hebben gedaan, begonnen zijn kinderen met voetballen. “En dan is het toch weer meteen leuk!” Heel lang, duurde het vervolgens dan ook niet. “Ze zochten bij de 35+ nog iemand. Daar heb ik twintig keer voor bedankt, tot ik zei: ik kom wel een keertje kijken met mijn voetbaltas.”
Vijf minuten invallen, werd vervolgens al snel meedoen op regelmatige basis. “Het is gewoon super gezellig. Voor mij voelt het echt als een avondje weg.” Maar behalve zelf weer actief als voetballer, is Geensen sinds zes jaar dus ook jeugdtrainer van zijn eigen zoontje. Hoe dat is? “Hij vindt het heel leuk! Hij kan goed commentaar hebben en kan het ook goed scheiden. Op de voetbal ziet hij mij echt als trainer en niet als vader.” Toch is de inwoner van Princenhage iets strenger voor hem, dan voor zijn teamgenoten. “Je pakt hem onbewust misschien toch wat harder aan.”
Hun wereld
Al heeft Geensen daar de balans, meer dan aardig in gevonden. “De momenten samen, voelen voor mij echt als quality time. En daarnaast leer je ook meteen zijn vrienden kennen. Dus als die jongens hier over de vloer komen, is dat hartstikke leuk.” Het hoofdonderwerp thuis, laat zich dan ook wel raden. “We voetballen elke dag in de tuin. Hooghouden, nieuwe trucjes oefenen.” Ook neemt hij zijn zoontjes geregeld mee naar de voetbal. “Ik heb twee seizoenkaarten bij NAC, dus daar gaan we vaak naartoe.” Om de beurt, want zijn aandacht, moet Geensen nog wel eens verdelen. “Mijn andere zoontje is twee jaar jonger, dus die vraagt regelmatig: wanneer ga je mij trainen? Gelukkig kan ik soms bij zijn team bijspringen, maar dat blijft wel een spagaat. Wie weet komt het er ooit nog van.”
Want precies dat, blijft voor hem toch het leukste van jeugdtrainer zijn. “Het is fantastisch om die quality time te hebben met mijn kinderen. Dat vind ik heel bijzonder. Om dat stukje ontwikkeling op deze manier mee te maken.” Ook buiten het veld. “Als je die gasten naar school brengt en je komt spelers tegen, komen ze je altijd even begroeten. Wat dat betreft ben je echt onderdeel van hun wereldje.” Onder meer, tijdens de twee trainingen in de week. “Ik probeer zoveel mogelijk dingen te doen met bal. Dus passen, dribbelen, behendigheid en positiespel. Afgesloten met afwerken of een partij.”
Daarnaast is Geensen, samen met collega-trainer Remco Reuvers, vooral veel bezig met praten en communiceren. “Die gezelligheid probeer ik wel te bewaken. Er moet altijd ruimte zijn voor een dolletje of een grapje.” Maar ook discipline, staat bij hem hoog in het vaandel. “Ik verwacht wel dat ze gewoon luisteren, dus daar kan ik best streng in zijn. Ik sta er voor mijn plezier, dan heb ik geen zin om meestertje te spelen. Daar proberen we het evenwicht in te zoeken, maar dat weten ze.”
Mede ingegeven, door de pupillencursus, die hij een aantal jaar geleden volgde bij de KNVB. “Dan krijg je goede tips, dat vond ik toch wel heel interessant!” Ambitie om ook een volgende cursus te gaan doen, heeft Geensen verder niet. “Ik doe het echt voor mijn kinderen. Als die ooit stoppen, zie ik mezelf niet doorgaan bij een ander willekeurig team.” Maar voorlopig, is daar allesbehalve sprake van. “We spelen dit seizoen in de eerste klasse, dat is hartstikke mooi. Ik probeer gewoon zoveel mogelijk plezier te maken en het maximale uit die jongens te halen. Vooral door ze vertrouwen te geven, zodat ze durven te voetballen!”