Kampioen worden is en blijft het leukste wat er is. Ook als jeugdtrainer. En dus voelt het kampioenschap van de JO10-1 van Sparta’30 in de derde klasse als een mooie beloning voor al het harde werken, en het plezier maken, vertelt Jacky Sonneveld. “We zijn nu een aantal jaar met dit groepje bezig.”
En dat begon, in de laagste klasse. “Nu zitten we in de tweede klasse, dus dat is best wel knap en leuk!” Onder meer via een kampioenschap in de derde klasse. “Dat is natuurlijk vooral hartstikke mooi voor die gasten.” Gasten, die allemaal bij elkaar in de klas zitten én dus samen voetballen. “Ons team bestaat uit acht jongens, waarvan we hebben gezegd dat het goed zou zijn als ze één team zouden vormen.” Zo gezegd, zo gedaan. Onder leiding van Sonneveld (42). “Vorig jaar oktober ben ik begonnen als trainer, omdat ze niemand hadden. Toen heb ik dat bij de JO9-1 samen met twee ouders opgepakt. Ik ben er op zaterdag en doe op dinsdag de training.”
Tweestrijd
Onder meer, samen met zijn zoontje Lenn. Hoe dat is? “Soms wel lastig. Ik zeg eerder dat hij iets niet goed doet, dan wel. Je bent toch extra kritisch. Als er dan iets verkeerd gaat, is het vaak mijn schuld. Dat blijft altijd die eeuwige tweestrijd. Maar dat hoort er ook een beetje bij. Hij vindt het gelukkig heel leuk.” En Sonneveld zelf, natuurlijk ook. “Ik zit ook in het bestuur, als TC van de senioren. Dus voetbal blijft het leukste wat er is.” Ook als jeugdtrainer. “Ik probeer ze vooral veel basisvaardigheden bij te brengen. Dus veel oefeningen met de bal. Pass- en trappen, verschillende spelletjes, afwerken en partij.” Maar dat laatste, is voor de oud-speler van de club geen must. “De basis is voor mij het belangrijkste.” Een aanpak, die lijkt te werken. “Ze hebben echt enorme stappen gezet in het voetballen. Deze groep is best wel druk en snel afgeleid, dus het is soms lastig om ze constant geconcentreerd te houden. Gelukkig voeren ze op zaterdag allemaal goed hun taken uit.” Want, zo vertelt Sonneveld. “Trainen is leuk, maar je wilt bepaalde dingen natuurlijk vooral tijdens de wedstrijd terugzien. Het is mooi om daar progressie in te zien.” Helemaal, als fanatiek voetballiefhebber. “Ik kom echt uit een voetbalfamilie. Eigenlijk alles draait bij ons om voetbal. Mijn andere zoon, speelt hier ook in de JO14-1.” Zoals ook Sonneveld, eigenlijk niet beter weet. “Ondertussen kom ik al meer dan 25 jaar bij de club. Ik heb jarenlang in het eerste gespeeld, maar door blessures, ben ik tien jaar geleden gestopt. Nadat ik twee keer mijn kruisband had gescheurd.” Wat was Sonneveld zelf voor speler? “Ik stond altijd op tien. Iemand met een goede trap, goed inzicht en weinig loopvermogen.”
Elkaar helpen
Stilzitten, deed hij na zijn voetbalpensioen overigens niet. “Toen ben ik meteen het bestuur ingegaan.” En niet voor niks. “Sparta’30 is echt een familieclub. Iedereen kent elkaar, er zijn veel vrijwilligers en nagenoeg alle teams zijn goed bezet. Al kan het natuurlijk altijd beter.” Aan de onderlinge sfeer, zal het in ieder geval niet liggen. “Het is gewoon een fijne club, waar iedereen bereid is om elkaar te helpen.” Zoals ook Sonneveld, zijn steentje als jeugdtrainer bijdraagt. “Soms is het wel eens heel druk, met allerlei zaken. Dan moet je echt wel plannen. Maar als ik die jongens dan zie genieten, is het goed. En ik doe het natuurlijk ook voor mijn zoontje.” Vol passie en enthousiasme. “Doordeweeks probeer je ze allemaal dingen bij te brengen, als je dat dan terugziet op zaterdag, maakt je dat wel trots.” Wie weet, wat ze daar in de toekomst bij de club nog aan zullen hebben. Richting het eerste elftal, waar Sonneveld als TC-lid verantwoordelijk voor is. “Dat blijft natuurlijk wel het paradepaardje van een club. Daar ligt als vereniging de grootste uitdaging.” Ambities als jeugdtrainer, heeft de inwoner van Andel verder niet. “Ik doe het echt om te helpen. Als ze me nodig hebben, dan ben ik er, maar ik zie mezelf niet over vijf jaar nog trainer zijn van een jeugdteam.”
Klik hier voor de gepersonaliseerde clubpagina van Sparta’30.