Even wennen aan zijn nieuwe club, heeft Daniël Goncalves het in zijn tweede seizoen bij vijfdeklasser NOAD’32, meer dan uitstekend naar zijn zin. Al had de aanvaller afgelopen jaar, graag gepromoveerd naar de vierde klasse. “Voor mijn gevoel had er meer ingezeten.”
Meer, dan een vierde plaats en deelname aan de nacompetitie. “Ik vond dat niet iedereen er echt in geloofde, dat we daadwerkelijk konden promoveren.” Misschien mede wel, door een aantal blessures, vertelt Goncalves (29). “Niet iedereen was fit, dus dan moet je keuzes maken. Daardoor zijn we ook wel een beetje anders gaan spelen.” Of de resultaten uit het verleden garanties bieden voor dit seizoen, weet de vleugelaanvaller niet. “Ik zou eerlijk gezegd niet weten of we het beter gaan doen dan vorig seizoen. Het is moeilijk inschatten hoe goed de andere teams zijn. Dus het is afwachten wat het gaat worden.”
Veel dribbelen
Toch probeert Goncalves van eigen kracht uit te gaan. “Gezien afgelopen seizoen, zouden we bovenin mee moeten kunnen doen. Alleen moet het dan wel meezitten. Ook qua blessures. En iedereen moet het echt willen.” Vooral in dat laatste, kunnen ze bij NOAD’32 nog wel een stapje maken, denkt hij. “Sommige jongens raken te snel in paniek, terwijl je gewoon moet doen wat je denkt dat goed is. Je moet niet te veel nadenken. Gewoon je eigen ding doen.” Iets wat Goncalves zelf, ook altijd doet. Als linksbuiten. “Ik ben een Portugees, dus dan weet je het wel, toch? Veel dribbelen. Ze noemen me niet voor niks Ronaldo of Noa Lang.” Geboren in Portugal, kwam hij voor het werk van zijn vader op zijn zesde naar Nederland. Aan temperament, heeft hij desondanks weinig ingeboet. “Soms ben ik een lastige jongen. Ik heb toch een andere cultuur. Houd van gelijkenis. Als een scheidsrechter iets niet goed ziet, kan ik wel eens iets te ver gaan.” Gelukkig compenseert Goncalves dat, met zijn acties aan de bal. “Scoren doe ik het liefste, toch geef ik meer assists dan dat ik doelpunten maak. Ik ben meer van de voorzetten. Zodra ik de bal heb én ik heb ruimte, geef ik hem voor. Dan komen ze ook vaak goed aan.” Linksbenig, gaat hij regelmatig buitenom. “Op snelheid, acties maken.”
Fijne trainer
In zijn tweede seizoen bij de club, nadat hij eerder bij Kerkwijk, GVV’63 en Nivo Sparta speelde. “Bij Nivo Sparta zat ik vooral in het tweede, maar speelden we wel hoofdklasse. Daardoor was het voor mij wel even wennen, in de vijfde klasse. Jongens hebben iets minder overzicht, focus en raken sneller in paniek als iets niet lukt. Terwijl je er juist dan in moet blijven geloven.” Iets wat Goncalves zelf, in ieder geval altijd probeert te doen. “Ik ben gewend om gas te geven en het maximale eruit te halen.” Met Rob van Loon, heeft de Portugees in ieder geval een trainer die hij goed kent. “Ik heb Rob ook gehad bij het tweede van Nivo Sparta, toen vond ik het een fijne trainer. Dat is ook de reden dat ik naar NOAD’32 ben gegaan, om het opnieuw onder hem te proberen.” Helemaal, nadat er bij Nivo Sparta naar eigen zeggen valse beloftes aan Goncalves werden gedaan. “Ik kreeg maar weinig speelminuten in één. Daarom wilde ik graag weg.” Nu niks te klagen, weet de inwoner van Gameren, die naast het voetbal beddenbezorger is, niet hoelang hij nog blijft voetballen. “Aan het einde van vorig seizoen kreeg ik soms het gevoel dat ik zou willen stoppen. Op een gegeven moment krijg je toch een ander leven. Ik heb het druk, ben bezig met een huisje. Maar voetbal blijft toch in je zitten.” En dus blijft het kriebelen. “Ergens zou ik het liefste nog wel hoger willen gaan voetballen. Maar ik weet niet wat er komt. Dat is lastig.” Afwachten dus. “Het is echt fifty-fifty. Hoger voetballen, of het is mooi geweest…”