Op een zonovergoten sportpark, waar generaties voetballers hun eerste meters maakten, loopt hij nog altijd rond: Henk van Tricht. Inmiddels 83 jaar oud en maar liefst 77 jaar lid van TEC Tiel. Een wandelend stuk clubgeschiedenis, dat het amateurvoetbal door de jaren heen zag veranderen, maar zelf altijd trouw bleef aan die ene vereniging.
Het verhaal van Tricht begint op jonge leeftijd. Als vijfjarig jongetje zette hij zijn eerste stappen op het veld van TEC. Wat volgde was een indrukwekkende spelerscarrière waarin hij zich ontwikkelde tot een vaste waarde in het eerste elftal. Maar liefst 22 jaar droeg hij het shirt van het vlaggenschip, waarin hij als spits regelmatig het net wist te vinden.
Met 42 doelpunten in één seizoen liet hij zien over een neusje voor de goal te beschikken. Kampioenschappen volgden, onder andere in 1965 en 1970. Het waren jaren waarin clubliefde en saamhorigheid vanzelfsprekend waren. “Iedereen kende elkaar, het was echt één familie,” blikt Henk terug. “Als iemand in militaire dienst zat, werd er geld ingezameld. Dat soort dingen zie je nu bijna niet meer.”
Succes als trainer
Na zijn actieve loopbaan bleef Henk niet stilzitten. Hij haalde zijn trainersdiploma’s en stapte over naar het trainerschap. Eerst bij de jeugd van TEC, waar zijn team op hoog niveau actief was tegen clubs als PSV en Willem II. Later volgde een uitstap naar RKTVC, waar hij eveneens successen kende.
Zijn grootste trainershoogtepunt beleefde hij echter bij de dames van RKTVC. Daar werd hij kampioen van Nederland, een prestatie waar hij nog altijd met trots op terugkijkt. Hij sloot zijn trainerscarrière weer af bij zijn grote liefde TEC, waar hij het eerste elftal onder zijn hoede nam en binnen twee jaar promoveerde naar de eerste klasse.
Altijd blijven helpen
Toen fysieke klachten hem dwongen te stoppen als trainer, betekende dat allerminst het einde van zijn betrokkenheid bij de club. Integendeel. Sindsdien is Henk op talloze manieren actief gebleven als vrijwilliger. Van werkzaamheden in de kantine tot het schoonmaken van ruimtes en het onderhouden van het sportpark: niets is hem te veel.
Samen met zijn vrouw is hij nog altijd meerdere dagen per week op de club te vinden. Dinsdag en vrijdag zijn vaste prik en in het weekend ontbreekt hij zelden. “Er is altijd wel iets te doen,” vertelt hij nuchter. “En het is gewoon gezellig. Je blijft onder de mensen.”
Veranderingen door de jaren heen
Wie zo lang bij een club betrokken is, ziet vanzelfsprekend veel veranderen. Volgens Tricht is het voetbal zelf naar een hoger niveau getild, maar heeft de vereniging daar ook iets voor ingeleverd. “Vroeger bestond het eerste elftal uit jongens uit de buurt. Dat zorgde voor binding en veel publiek. Nu komen spelers vaker van buitenaf en dat maakt het anders.”
Ook de betrokkenheid van leden en vrijwilligers is volgens hem veranderd. Waar vroeger iedereen automatisch een steentje bijdroeg, is dat tegenwoordig minder vanzelfsprekend. “Mensen brengen hun kinderen en gaan weer weg. Terwijl een club juist draait op vrijwilligers.”
Hoop voor de toekomst
Toch overheerst bij Henk geen negativiteit. Hij blijft optimistisch over de toekomst van TEC. Zijn wens is duidelijk: een vereniging waarin sportiviteit en saamhorigheid weer hand in hand gaan. “Het zou mooi zijn als er weer meer jongens uit de regio spelen. Dat trekt mensen aan en zorgt voor sfeer.”
Zelf denkt hij voorlopig nog niet aan stoppen. Zolang zijn gezondheid het toelaat, blijft hij zich inzetten voor de club die hem al een leven lang dierbaar is. “Ik ben hier opgegroeid. Dit gaat er nooit meer uit.”
En terwijl de generaties elkaar opvolgen op het veld, blijft Henk langs de lijn aanwezig. Niet voor even, maar al 77 jaar lang. Een clubman zoals je ze nog maar zelden ziet.