Leon (33) en Robin (30) Rozeboom Bos zijn broers, en allebei actief in het bestuur van Hardinxveld. Samen zitten ze al jaren in de sponsorcommissie. Al in hun tienerjaren staan de twee als vrijwilliger klaar voor club. Dat is eigenlijk nooit meer veranderd.
Zelf spelen ze allebei niet meer. Leon kampte jarenlang met knieproblemen: twee keer een kruisband, één keer een meniscus. De eerste operatie kwam er al rond zijn negentiende, na een periode zaalvoetbal, waarna hij twee jaar geen veldvoetbal speelde. Later pakte hij het weer op en zo kwam hij terecht in het tweede. Daar bleef hij gehinderd worden door blessures en ingrepen. Acht jaar geleden stopte hij definitief. “Inmiddels voetbal ik al zo lang niet meer dat ik het niet meer mis.” Robin voetbalde tot zijn 22e in de selectie, in het derde, en koos er toen bewust voor om lager te gaan voetballen, bij een vriendenelftal. “Ook in de kelderklasse blijft het een fantastisch spelletje.” Een derde broer, Thomas, speelde de afgelopen zeven jaar in het eerste, maar maakte onlangs bekend daarmee te stoppen.
Van kantinedienst tot sponsorcommissie
Robin rolde al op zijn 22e in zijn rol als voorzitter van de sponsorcommissie, nadat de toenmalige voorzitter overleed en er een opvolger gezocht werd. “Ik was er vrij jong voor, maar ik dacht: mooi om iets terug te doen. Je hele leven is alles voor je geregeld door vrijwilligers, of het nou sponsoring was of trainers. Op dat moment had ik ook meer tijd dan mensen met een gezin.” In het begin vond hij het nog wel apart om bedrijven te benaderen. “Maar je groeit erin. En het is ook helemaal geen kwestie van bedrijven om geld vragen. We hebben een actieve achterban, het is meer samenwerken met bedrijven die de club toch al willen steunen.” Leon sloot een paar jaar later aan. Zijn commerciële beroep en netwerk maakten de sponsorcommissie een logische stap. Waar Robin zich vooral op kleding en merchandise richt, pakt Leon de bordsponsoren op. Daarnaast is hij al zo’n vijf jaar bestuurslid algemene zaken, verantwoordelijk voor de kantine en alles eromheen.
Fors gegroeide inkomsten
Sinds de broers zo’n zes jaar geleden samen de sponsorcommissie op zich namen, zijn de inkomsten flink gestegen. Een deel van die groei komt uit nieuwe initiatieven: twee webshops, één voor merchandise en één voor trainingsartikelen via kledingleverancier Macron, leveren allebei ook geld op voor de club.
Een van de eerste apps in het amateurvoetbal
Twee jaar geleden ontwikkelden de broers ook een eigen clubapp met standen en nieuws als vervanging van de website. Robin werkt zelf in webdesign, dus die affiniteit was er al. Het idee ontstond na een voorlichtingsavond over zo’n app in het dorp. Robin: “Toen hebben we ons ervoor hard gemaakt om het bij de club in te zetten. En als je jezelf ergens hard voor maakt, kun je het ook niet meer afschuiven.” De app hangt samen met de sponsoring via advertentiemogelijkheden en de gekoppelde webshop. En met Leons kantinerol omdat berichten sneller aankomen dan via een website. Hardinxveld was er daarmee vroeg bij binnen het amateurvoetbal. Niet iedereen stapt even makkelijk over. Leon: “Vooral de oudere garde heeft wat uitlegbehoefte. Dat heeft ook gewoon met een generatiekloof te maken. Maar ik denk dat dat over een jaar of tien wel voorbij is.”
Te veel druk op dezelfde schouders
Het grootste probleem waar de club nu tegenaan loopt, is niet geld maar tijd. Het ledenaantal groeide van zo’n 650 à 700 tien jaar geleden naar inmiddels ruim 900. Robin: “Er moet dan ook een hoop gebeuren.” Het aantal vrijwilligers groeide niet in hetzelfde tempo mee. “Het komt heel vaak terug op dezelfde schouders. De mensen die al wat doen, gaan meer doen.” Naast de zes bestuursleden lopen er nog veel vrijwilligers rond die tientallen uren per week insteken, maar dat is volgens de broers ook weer niet oneindig op te rekken. Een verplicht systeem voor vrijwilligerstaken wordt overwogen, al is ook dat weer lastig. Daarmee verdwijnt meteen het vrijwillige karakter. Leon gebruikt het moment voor een directe oproep. “Mensen hebben het drukker dan dertig jaar geleden, dat snap ik. Maar als iedereen iets doet, valt het allemaal best mee qua tijd. Ik hoop dat dit stukje mensen wakker kan maken.”
Het bedrijventoernooi
Al zo’n tien jaar organiseren de broers samen het jaarlijkse bedrijventoernooi, altijd op Hemelvaartsdag. Toen ze het overnamen, deden daar een stuk of twaalf teams aan mee. Inmiddels ligt het maximum op twintig, niet omdat de belangstelling daar stopt, maar omdat meer simpelweg niet te organiseren valt met het aantal vrijwilligers dat ze hebben. Bedrijven van tot in Noord-Brabant schrijven zich in. “We zouden met meer teams kunnen voetballen, maar daar hebben we de handjes niet voor.” De twintig teams spelen 7 tegen 7 op een half veld, netjes op velden 1 en 2 naast het terras, zodat alles dicht bij elkaar blijft. Zelfs met meer vrijwilligers zien de broers het liever niet groter worden. “Dan kun je je velden wel kwijt, maar maak je het niet leuker voor iedereen.” Voor hen is het een logisch verlengstuk van hun sponsorwerk en een win-win: een leuke dag voor hun zakelijke relaties, inkomsten voor de club, en gewoon een dag die ze zelf ook graag organiseren.
De club zit in hun leven
Dat ze broers zijn, maakt het werk volgens beiden makkelijker. Ze spreken elkaar vrijwel dagelijks, dus vergaderen is nauwelijks nodig. “Je hoeft niet apart af te spreken, want je spreekt elkaar toch al elke dag van de week,” zegt Robin. Hun rollen vullen elkaar aan: Robin is de regelaar, Leon de commerciële man die kansen ziet, een verdeling die ook in hun dagelijkse beroepen terugkomt. “Leon is wat amicaler in zijn aanpak,” zegt Robin, “en ik ben meer degene die het overzicht bewaart.” Dat ze uit een dorp komen, helpt daarbij. Ze eten nog wekelijks bij hun ouders, zien elkaar in het weekend op de club en lopen elkaar verder gewoon tegen het lijf. “Er zijn hier maar een stuk of drie cafés. Dan is het niet zo moeilijk om elkaar weleens tegen te komen.” Wat de club voor hen betekent, hoeven ze niet lang te overdenken. “Ik denk dat ik voor ons allebei kan spreken: VV Hardinxveld is gewoon een groot (en leuk) onderdeel van je leven. Dat klinkt misschien overdreven, maar het is wel zo. Zo’n negentig procent van al onze vrienden en sociale contacten kennen we via de club. We zijn er ook opgegroeid met elkaar”. Juist daarom vindt Leon het belangrijk dat de kantine, hun wekelijkse uitvalbasis, goed blijft draaien. Zijn eigen rol daarin legt hij overigens binnenkort neer. Met een dochtertje van anderhalf thuis is de fysieke aanwezigheid die de kantine vraagt lastiger te combineren. De sponsorcommissie, die grotendeels op de achtergrond te doen is, blijft hij wel gewoon doen. Bij het bestuur blijft hij ook betrokken, al is nog niet duidelijk in welke rol precies.