Bij VVAC spelen ze dit seizoen allebei in de eerste selectie. Domine Blokland bij de vrouwen, haar broer Josia onder de lat bij de mannen. Een derde broer, Wilant (24), voetbalde ook totdat een kruisbandblessure in de Onder 19 daar een einde aan maakte. Hij vlagt tegenwoordig bij het tweede en vond zijn nieuwe passie in het hardlopen.
Domine begon pas op haar elfde met voetballen. Daarvoor turnde ze, tot ze er rugklachten aan overhield. Volleybal, de sport van haar vader, overwoog ze ook nog, maar uiteindelijk gaf de inspiratie van haar twee voetballende broers de doorslag. Een proeftraining met een meisje uit het dorp was genoeg om haar te overtuigen. “Ik vond het vooral leuk dat het een teamsport is. Bij turnen was dat toch echt anders. Ik had al snel een band met de meiden uit mijn team en het was gewoon gezellig.” Vorig seizoen was haar eerste in Dames 1. Samen met een ander meisje dat een jaar eerder was overgekomen, rolde ze er moeiteloos in. Tot de winterstop deed het team goed mee in de top 3, maar daarna zakte het weg. De trainer vertrok en er komt een nieuwe: ambitieus, met het kampioenschap als doel. Domine is voorzichtig positief. “Ik heb het programma gezien. Het wordt taai, maar ik zeg nooit nooit.”
Josia rolde min of meer per toeval het doel in. Eerst keepte hij om en om met zijn neef, een helft ieder, tot zijn trainer van de F4 hem vroeg of keepen niet iets voor hem was. Sindsdien is hij nooit meer weg geweest, via alle jeugdteams tot het tweede, en sinds vorig seizoen als vaste eerste keeper. Die kans kreeg hij toen de keeper die jarenlang onder de lat stond voor VVAC, stopte. Het pakte goed uit. VVAC eindigde vierde en liep de nacompetitie net mis. Zelf is Josia kritisch. “Ik wil wat volwassener gaan keepen. Spel en situaties beter herkennen, en meer meevoetballen om het team te helpen in de opbouw.” Komend seizoen wacht een zwaardere, maar dichter bij huis gelegen competitie.
Familie VVAC
Thuis bij familie Blokland draait het gesprek na een wedstrijddag al snel om de club. Vader coachte Domine geregeld en trainde ook Wilant bij de Onder 19, moeder staat als vrijwilliger achter de bar. Doordat de vrouwen doorgaans iets eerder aftrappen dan de mannen, lukt het de ouders én ploeggenoten vaak om een stuk van beide wedstrijden mee te pikken. Spelen ze een enkele keer allebei thuis, dan wordt het een heus familie-uitje bij de club. Domine: “Ik heb het altijd wel leuk gevonden dat mijn broers actief zijn bij VVAC. Ik ben het ook altijd het zusje van… En ja het heeft natuurlijk wel iets bijzonders dat we ook samen kunnen voetballen en bij elkaar kunnen kijken.”