Jonathan Jonk is dit seizoen begonnen als trainer van Westlandia. Hij is nog jong (39) voor een hoofdtrainer, maar heeft al een flink cv. Na drie seizoenen bij TOGB zocht hij een nieuwe club, en kwam uit bij een van de grotere namen van het Westland. Zijn aanpak is duidelijk: veel intensiteit, veel positiespel en altijd de kortste weg naar het doel.
Jonk komt oorspronkelijk uit Voorschoten, waar hij in de jeugd van de fusieclub Voorschoten’97 voetbalde. Toen hij in de A1 speelde, trainde hij al een eigen elftal. Ook volgde hij toen een sportopleiding. Hij merkte dat hij als speler niet het grootste talent was en dat hij meer uit zijn trainerscarrière kon halen. “Ik had vroeg door dat ik meer uit het trainen kon halen dan uit het voetballen.” Zijn plan was om alle jeugdelftallen te doorlopen, met het eerste als doel. “Dat heb ik uiteindelijk ook gehaald.”
Zijn eerste stappen zette hij als assistent bij een oudere trainer. Dat was Brian Monks. Hij was destijds zo’n 75 jaar oud en had nog bij Liverpool gespeeld. Toen hij een heupoperatie kreeg en vier maanden wegviel, nam Jonk het team over. Een verschil in aanpak bleek meteen. “Bij hem maakte het niet uit of je te laat kwam. De beste speler speelde altijd. Bij mij was dat anders. Kwam je te laat, dan was je wissel.” Het jaar daarna draaide hij het team zelfstandig.
Jonk begon met het trainen van de met de E- top (O11 spelers) op groot veld. “Het was een soort FIFA 98 op de PlayStation, maar dan in het echt. Je kon ze alles leren. Ze waren helemaal te kneden.” Het mooiste vindt hij het eindresultaat. “In de jeugd zie je elke week flinke stappen. Dat jouw werk op het veld zichtbaar wordt, daar haal ik de meeste voldoening uit.” Bij senioren is dat anders, zegt hij, maar de kern blijft hetzelfde. “Mijn elftallen spelen bijna op een identieke manier.”
Geen gebrei, wel positiespel
Die identiteit omschrijft hij helder. “Ik hou niet van gebrei.” Zijn teams spelen met een doel naar voren, via de kortste weg naar de goal. Wel past hij zich aan, aan de kwaliteiten van zijn spelers. De opbouw doet hij bijvoorbeeld met drie man, maar dat hangt af van de tegenstander. “Als zij met één spits druk zetten, hoef ik daar geen drie man neer te zetten.” Dat betekent ook dat opbouwen geen doel op zich is. “Opbouwen moet je alleen doen als het kan. Kan het niet, dan moet je wat dieper zoeken. Dat is geen schande. Je moet jezelf niet in problemen gaan brengen. Staat het 1-0 en staan we al zeventig minuten voor, dan hoef je de laatste twintig minuten echt niet te blijven opbouwen. Uiteindelijk draait het om winnen.” Heilig is voor hem het positiespel. “Dat was bij de D’tjes al heilig, en dat heb ik alleen maar doorgetrokken. Het zit in samenspel, in samen bewegen, goed kijken, de bal één of twee keer raken. Het is conditioneel, en de meeste spelers vinden het ook gewoon leuk.”
Van TOGB naar Westlandia
Onder leiding van Jonk eindigde TOGB vorig seizoen op de zevende plek in de derde divisie, met 53 punten, een totaal dat de club nooit eerder haalde. Het grootste deel daarvan, 33 punten, pakte de ploeg na de winterstop. “Daar heb ik voor mezelf het maximale uit gehaald.”
Wat Jonk in het begin vooral opviel, was hoeveel de spelers moesten wennen aan zijn trainingen. Westlandia traint drie keer per week, en hij zet in op hoge intensiteit. “Ze moesten wennen aan het harde trainen. De trainingen gaan van oefening naar oefening op tempo. Dan zijn ze moe en voldaan, maar ze geven wel alles.” GPS-meters leggen vast hoeveel afstand en sprints er gemaakt worden, maar echt nodig heeft hij de data niet. “Je ziet het in de data niet altijd terug, maar mijn spelers zeggen zelf wel dat ze helemaal kapot zijn.”
Ook voor jeugdtrainers heeft Jonk een duidelijke boodschap. De training moet doorlopen van oefening naar oefening, zonder dat er eindeloos wordt gepraat. “Heb je negentig minuten, zorg dan dat je minimaal vijfenzeventig minuten netto speeltijd hebt. Dat is veel, dat is echt snel doorgaan in je oefeningen. Maar dan gaat ook de ontwikkeling sneller.” Zijn eigen trainingsformulieren zijn daarom tot op de minuut uitgeschreven.
Een hoogtepunt uit dit seizoen was de uitzege in de Westlandse derby bij ‘s-Gravenzande. “Wij waren beterWestlandia is lastig te verslaan en krijgt weinig tegendoelpunten, maar scoren is nu de uitdaging. “Wij hebben wedstrijden waarvan je denkt: die moet je gewoon beslissen. Maar ik heb het gevoel dat het goed komt.”
Top vijf als streven
Een officiële doelstelling is er niet. Westlandia werd vorig jaar negende en eindigde de laatste jaren nooit in de top vijf. Jonk wil daar naartoe. “Dat is een gezonde doelstelling. Maar ik ben ook nieuw. De speelwijze en de intensiteit hebben tijd nodig.”

