Jack Scholtes knokte zich na een rugblessure terug naar Maasdijk

0
31
Jack Scholtes

Jack Scholtes (23) is spits van Maasdijk, de club waar hij inmiddels zijn vierde seizoen speelt. Zijn pad daarnaartoe liep niet rechtstreeks. Via Westlandia, waar een blessureleed zijn carrière bijna stillegde, en een tussenstop bij Lyra, kwam hij uiteindelijk uit bij de club waar hij als kind al voetbalde.

Scholtes begon als kind bij Maasdijk, maar maakte als Onder 13-speler de overstap naar Westlandia. Dat deed hij niet alleen. Zijn tweelingbroer Joe werd destijds ook gevraagd, en de twee besloten samen de stap te zetten. “Mijn broertje werd gevraagd, en toen zeiden we: we gaan samen, of we gaan niet.” Ze doorliepen vervolgens alle jeugdelftallen tot aan de Onder 19, en voelden zich daar op hun plek. “Ik had echt op niveau gevoetbald. Dat was wel een leuke tijd. En qua niveau kon ik prima meekomen. Ik was gewoon één van de gasten.”

Net toen de vraag speelde of hij de stap naar het eerste elftal van Westlandia kon maken, liep Scholtes een zware blessure op. Zijn vijfde rugwervel raakte beschadigd, vermoedelijk door een omhaal of een botsing tijdens een wedstrijd, al weet hij de precieze oorzaak zelf niet zeker. “Breken is een groot woord. Het was eigenlijk een beetje gescheurd.” Dat de aansluiting met zijn leeftijdsgenoten daardoor wegviel, accepteerde hij vrij snel. “Toen ik hoorde dat ik zo lang niet mocht spelen, had ik me er eigenlijk al bij neergelegd. Er komen allemaal nieuwe gasten, en dan weet je dat het heel moeilijk gaat worden.” Aan een eventuele rentree op dacht hij na die tijd niet meer. “Dan groeien die gasten door, en sta jij lang stil. Dan merk je bij terugkomst dat je achterloopt.”

Via Lyra terug naar zijn eigen club

Na zijn herstel koos Scholtes voor een seizoen bij Lyra in de Onder 19 omdat hij met een aantal vrienden wilde voetballen. Dat seizoen hielp hem zijn plezier in het spelletje terug te vinden, al voelde de aansluiting bij de senioren daar niet helemaal goed. “Bij Lyra heb ik eigenlijk weer alles gespeeld, en weer een beetje het plezier teruggevonden.” Toch stapte hij over naar Maasdijk, de club van zijn jeugd en waar zijn familie altijd al voetbalde. Dit is inmiddels zijn vierde seizoen daar. Spijt heeft hij er nooit van gehad. “Dat voelde gewoon goed. Ik heb daar nooit spijt van gehad.” De overstap voelde volgens hem extra logisch omdat hij iedereen al kende. “Heel de kantine ken ik. Veel gasten in het eerste hebben ergens anders gezeten, bij andere clubs of in de jeugd, maar uiteindelijk komt bijna iedereen weer terug.”

Promotie na jaren wachten

Vorig seizoen bereikte Scholtes met Maasdijk via de nacompetitie promotie naar de derde klasse, iets waar binnen de club al vier jaar naar werd uitgekeken. De nacompetitie bestond uit twee wedstrijden: eerst een thuiswedstrijd, die gewonnen werd, gevolgd door een uitwedstrijd in de finale tegen Ariston’80. Die finale verliep allesbehalve rustig. Maasdijk kwam binnen een paar minuten op achterstand, maar vocht zich via 1-1, 2-1 en een benutte penalty voor 3-1 terug, voordat de tegenstander in de laatste minuut nog terugkwam tot 3-2. Die stand bleef overeind. Supporters stormden na afloop het veld op. Scholtes noemt het een van de hoogtepunten uit zijn voetbalcarrière. “Zoveel vreugde, zoveel mensen. Dat is toch wat anders dan bij de jeugdteams..”

Een treffer tegen zijn eigen broer

Een bijzonder moment dit seizoen was de wedstrijd tegen Lyra, de club van zijn tweelingbroer Joe. Joe begon op de bank bij Lyra, nog herstellende van een eigen blessure, en kwam na rust binnen de lijnen. Scholtes zelf scoorde in die wedstrijd en keek direct na zijn doelpunt naar zijn broer. “Toen ik scoorde, keek ik natuurlijk gelijk naar hem.” De reactie van zijn broer stelde hem gerust. “Ik zag hem op zich wel weer lachen. Hij zei ook: joh, het was gewoon echt heel slecht van ons, en gefeliciteerd.” Vooraf hadden de broers al afgesproken om de uitslag niet te zwaar te laten wegen. “We hebben van tevoren gezegd: wat er ook gebeurt, we houden het thuis wel leuk.”

Een bijzondere tweelingband

Over zijn band met zijn tweelingbroer is Scholtes uitgesproken. Van een soort telepathische connectie, zoals vaak over tweelingen wordt gezegd, merkt hij ook bij zichzelf iets. “Als ik hem aankijk, weet ik eigenlijk precies hoe hij denkt. Dat is wel heel sterk.” Dat ze niet samen voetballen bij dezelfde club, vindt hij soms jammer, al sluit hij een hereniging niet uit. “Jawel, dat vind ik wel jammer. Maar misschien komt het nog wel een keer, dat sluiten we niet uit. Ik weet het niet, dat durf ik niet te zeggen.” Vorig jaar leek een overstap van Joe naar Maasdijk nog mogelijk, mocht de ploeg promoveren. Toen dat niet lukte via de nacompetitie, koos Joe voor Lyra, waar hij inmiddels zijn eigen vriendengroep heeft opgebouwd. Dit jaar lukte de promotie alsnog, maar toen zat zijn broer al goed bij Lyra. “Hij heeft daar natuurlijk ook zijn vrienden nu.”

Over zijn eigen niveau is Scholtes nuchter. Dat hij nu bij een kleine club in de derde klasse speelt, voelt voor hem niet als een stap terug. “Ik zit wel gewoon op mijn plek. Ik denk dat het wel prima is, derde klasse.” Voor dit seizoen is handhaving met Maasdijk de eerste doelstelling, al hoopt hij stiekem op meer. “Ik denk dat we eigenlijk nog wel iets hoger kunnen kijken. Een periode pakken zou wel heel gek wezen, maar het is wel een doelstelling.”