Remco Koornhof (39) staat elke zaterdagochtend op het veld bij HVC’10, waar hij de allerjongste voetballers traint. Hij is coördinator van de mini’s, maar noemt zichzelf in zijn hart vooral een trainer. Daarnaast is hij rondleider in De Kuip, de thuisbasis van zijn favoriete club Feyenoord. Het voetbal loopt als een rode draad door zijn leven.
De mini’s van HVC’10 zijn de jongste leden van de club. Kinderen mogen lid worden vanaf hun vierde, echte wedstrijdjes volgen pas vanaf de Onder 7. Op dit moment telt de groep een kleine dertig kinderen. Ze trainen op zaterdagochtend van half negen tot half tien. Vorig jaar begonnen Koornhof en zijn medetrainers met een groepje van twintig kinderen, dat toen nog heel jong was. Met dezelfde lichting gaan ze nu door, en vanaf januari stappen ze over naar de Onder 7. “De ontwikkeling gaat heel snel op deze leeftijd. Ze maken in korte tijd enorme sprongen.”
In het begin bestond de training vooral uit voetbalspelletjes om aan te sluiten bij de belevingswereld van de kinderen en te wennen aan het voetballen. Inmiddels lijkt het steeds meer op een volwaardige voetbaltraining, met veel spelelementen, technische oefeningen en doelpunten maken. Dat het wel echt voetbal moet blijven, staat voor hem vast. “Ze zijn lid van een voetbalclub. Je zorgt dat ze duizend keer die bal raken. Bijvoorbeeld via oefeningen die wij tippen en kaatsen noemen. En dan zie je dat ze heel snel sprongen maken.” Koornhof leert de kinderen ook individueel kennen. De een is technisch vaardig, de ander fysiek al wat sterker, de volgende kan vooral snel rennen. “Dan maak je tussen de oefeningen door de training wat individueler en specifieker. Dat is hartstikke leuk om dat op maat te maken.”
Zijn aanpak komt uit een cursus die hij ruim vijftien jaar geleden volgde. Het was de Meulensteen-cursus, gericht op het domineren van de één-tegen-één. Die leert trainers om voor elke leeftijdsgroep trainingsvormen te bedenken waarmee ze kinderen zo snel mogelijk de basisvaardigheden meegeven.
“Eigenlijk is die cursus gericht op kinderen vanaf zes jaar, maar wij zijn vorig jaar al met vierjarigen begonnen.” Toen Koornhof de cursus volgde, trainde hij al veel lichtingen bij de club, voordat hij zelf kinderen had. Nu pakt hij het weer op omdat zijn zoon is gaan voetballen. “Die doet niets anders dan voetballen, de hele dag. De basis die ik toen heb geleerd, gebruik ik nog steeds. Je moet je alleen wat meer inleven in de leeftijd.”
Bij HVC’10 heeft elke leeftijdscategorie een eigen coördinator. Dat is het aanspreekpunt voor ouders en trainers en de schakel richting het jeugdbestuur. Bij de mini’s valt die rol samen met die van trainer. “In mijn hart ben ik niet echt coördinator. Ik ben meer trainer. Ik vind het te leuk om op het veld te staan.” De groep trainen doet hij samen met drie anderen, maar hij bereidt de trainingen voor. Hogerop als jeugdtrainer kijkt hij niet. Wel vermoedt hij dat hij mee schuift naar de volgende lichtingen.
Rondleider in De Kuip
Zijn passie voor voetbal reikt verder dan HVC’10. Koornhof heeft een bijbaan als rondleider in De Kuip. Twee keer per maand laat hij bezoekers het stadion van Feyenoord zien. “Het is een soort droombaan. Je wilt mensen gewoon een leuke middag bezorgen, en je liefde voor een club delen.” Met zijn jongere broer heeft hij al jaren een seizoenkaart, op de tweede ring, schuin achter het doel. Al met al komt hij al ruim 20 jaar in De Kuip.
Van Hoekse Boys naar ADO
Zelf voetbalde Koornhof van zijn zesde tot zijn dertigste. Hij begon bij Hoekse Boys, de voorloper van HVC’10, speelde een jaar in de jeugd van ADO Den Haag en daarna bij SVV in Schiedam. Via Westlandia keerde hij terug naar HVC’10, waar hij de laatste acht jaar van zijn loopbaan in het eerste speelde. Profvoetballer worden was zijn droom. Bij ADO ging dat mis door een rugblessure. Hij ging van twee keer trainen bij Hoekse Boys ineens naar vier, vijf, zes keer per week. “De begeleiding was toen niet zoals die nu is. Je deed gewoon mee, en als je afviel, dan viel je af.” Hij legde zich er snel bij neer. “Technisch was het allemaal niet zo’n punt, maar fysiek blijkbaar niet goed genoeg. Dan kun je het makkelijk accepteren.”
Op zijn dertigste stopte hij met voetballen. Het plezier was deels weg, mede door de trainers die hij kreeg, en hij zag het voetbal om zich heen veranderen. “Als selectiespeler krijg je best wat, maar je moet ook iets teruggeven. En dat werd steeds minder vanuit de groep.” Een stap terug naar een lager elftal zag hij niet zitten. “Ik ben 1,73 meter en moest alles op techniek doen, want ik ben ook niet zo snel. Ik was niet gemaakt voor dat gebeuk.” Spijt heeft hij er nooit van gehad.
Over de jeugdopleiding van HVC’10 praat Koornhof openhartig. De club ligt vlak naast grote clubs als FC ‘s-Gravenzande en Westlandia. Tot ongeveer de Onder 11 voetbalt de jeugd bij HVC’10. Daarna worden het pubers. Als ze goed zijn, worden ze weggehaald. “Dat is geen enkel probleem. Als je op een ander niveau kunt spelen, moet je dat doen. Het nadeel is dat ook de iets minder sterke spelers vertrekken, bijvoorbeeld om met vriendjes van de middelbare school te voetballen. Misschien moeten we zelf ook iets meer faciliteren om op een bepaald niveau te kunnen trainen.”
Creatief blijven
Koornhof wijst liever niet naar anderen. Hij wil weten wat de club zelf kan doen. “Ik ben ervan overtuigd dat we best veel voetbalkennis in huis hebben, en altijd goede voetballers hebben gehad in Hoek van Holland. Als we dat bij elkaar rapen, kunnen we er meer uit halen om het ook voor de oudere jeugd leuker te maken.” Zijn ideeën zijn onder meer gerichtere individuele trainingen, thema’s koppelen aan activiteiten en actiever zijn op social media. “Ik wil niemand tekortdoen, want iedereen die er nu zit, doet keihard zijn best en stopt er hart en ziel in. Dat moeten we behouden. Maar we zullen een creatieve manier moeten vinden om de trend van vertrekkende jeugd te stoppen. En ik denk dat we wat meer bravoure mogen hebben door uit te stralen wat we hier kunnen.”