Xander Kortekaas (50) gaat binnenkort zijn derde jaar in als voorzitter van Maasdijk. Hij kwam er via een omweg. Als kind voetbalde hij er, daarna verdween hij jarenlang uit beeld tot zijn eigen zoons begonnen te voetballen. Inmiddels staat hij aan het roer van een club die dit jaar na lang wachten weer in de derde klasse speelt.
Kortekaas begon op zijn zesde bij Maasdijk. Hij doorliep de jeugd tot ongeveer zijn twaalfde. Toen hij zijn werk serieus begon te nemen, botste dat met de wedstrijden op zaterdagochtend. “Ik ben er achteraf helaas vanaf gegaan. Als ik nu terugkijk en zie hoe de jeugd met elkaar omgaat binnen zo’n club, vind ik het jammer dat ik toen gestopt ben. Maar ja, achteraf is het altijd makkelijk praten.”
Helemaal weg uit het voetbal was hij nooit. Op zijn zestiende speelde Kortekaas een jaar of twee zaalvoetbal bij Westlandia. Later volgden jaren zaalvoetbal met vrienden op zondag, en een tijdje met een vriendenteam bij Lyra. Pas toen zijn zoons gingen voetballen, kwam hij weer dichter bij een club. De oudste begon in 2010. Ongeveer twee jaar later kwam er een plek vrij in de Westlandse 7 tegen 7-competitie voor spelers van 35 jaar en ouder. “Die plek zou eerst naar een team van Lyra gaan. Maar ik stond zowel bij Maasdijk als bij Lyra ingeschreven, en Maasdijk was de enige Westlandse vereniging die nog niet vertegenwoordigd was. Toen zei Lyra: misschien is het leuker als je een team opricht via Maasdijk.”
Aandringen tot hij ja zei
Bestuurlijk deed hij daarvoor niets. Wel raakte hij steeds meer betrokken. Zijn vrouw draaide bardiensten, hij hielp bij trainingen en stond vaak langs de lijn. Toen de vorige voorzitter wilde stoppen, vroeg die Kortekaas om het over te nemen. “Mijn eerste reactie was: nee, dat is niks voor mij. Maar als ze het maar lang genoeg blijven vragen, ga je toch twijfelen en er nog eens goed over nadenken. Er moet iemand zijn die het doet.” Het kwam bovendien beter uit dan een paar jaar eerder. Een gesprek met de nieuwe jeugdvoorzitter, Martin de Zeeuw, gaf de doorslag. Die was enthousiast over zijn kandidatuur. Iets meer dan twee jaar geleden werd Kortekaas voorzitter.
Het bevalt hem meer dan goed. Wat hem het meest raakt, is het sociale karakter. “Er zijn veel vrijwilligers bij betrokken. En er komen op zaterdag veel mensen naar de wedstrijd van het eerste kijken. Zij kijken de hele week al hiernaar uit. Deze supporters hebben misschien niet eens eigen kinderen in dit team spelen en toch zijn ze met hen begaan. Dat besef ik nu pas, nu ik het van zo dichtbij meemaak. Als er verloren wordt, balen ze. Als er gewonnen wordt, zijn ze heel erg blij.” Juist bij een kleine dorpsclub vindt hij dat de kracht. “Iedereen kent elkaar, en heel veel mensen doen er iets voor. Zo’n club heeft echt een functie in de maatschappij.”
In zijn eerste jaar keken hij en De Zeeuw vooral rond. Er bleek weinig te repareren. “We hebben een gezonde club die al jaren goed gerund wordt. Het goede werk is al door anderen afgeleverd. Ik kan op die basis verder.” Wel pakte hij enkele zaken aan. De digitalisering moest bijgewerkt worden en taken die bij één persoon lagen, zoals die van de penningmeester, worden nu zoveel mogelijk door een commissie gedaan.
De basis voor het succes werd zeven jaar geleden gelegd. Maasdijk was toen net gedegradeerd naar de vierde klasse. In plaats van spelers van buiten te halen, koos de club bewust voor de eigen jeugd. Inmiddels bestaat de Maasdijkse selectie grotendeels uit spelers die vanuit de eigen jeugd zijn gekomen of graag voor de Maasdijk willen voetballen. Toen telde de club zo’n dertig selectiespelers, nu zijn dat er meer dan zestig, verdeeld over drie elftallen. Kortekaas wil er geen eer voor opeisen. “Het is niet doordat ik hier nu zit dat het gebeurt. Ik ga verder op de weg die is ingezet.”
Wat hij zelf toevoegt, zijn vooral de details. Het clubgebouw moest geverfd, op sommige plekken verbouwd. Ook komt er een ruimte waar trainers wedstrijden kunnen nabespreken en analyseren aan de hand van camerabeelden die tijdens de wedstrijd opgenomen zijn. “Je ziet ze tegenwoordig overal staan, die camera’s. Daar proberen wij in mee te gaan, en we willen er ook een plek voor creëren waar je instructies en nabesprekingen goed kunt terugkijken.” Grote plannen zijn er voorlopig niet. “Het afgelopen jaar is er veel gedaan, volgend jaar wordt het misschien weer wat rustiger. We willen gewoon handhaven in de derde klasse en er een leuk voetbalseizoen van maken.” Zelf denkt Kortekaas aan maximaal twee termijnen van drie jaar. “Dan moet er iets staan waar een ander weer makkelijk op verder kan bouwen.”
Rien Mostert
Een beladen onderdeel van het afgelopen jaar was het overlijden van Rien, erelid en trouwe supporter bij de club. “Wekelijks schreef hij zijn zogeheten mijmeringen, een mail die door de hele club werd gelezen. Als het goed ging, kreeg iedereen te horen dat ze zo zouden mee kunnen draaien in de Champions League. Verloren we, dan stond het er duidelijk in hoe slecht er was gespeeld. Rien keek er al jaren naar uit dat de club terug zou keren in de derde klasse. Dit jaar is dat eindelijk gelukt. Aan de ene kant is het mooi dat we dit bereikt hebben. Tegelijkertijd is het jammer dat Rien dit niet meer heeft mogen meemaken.”
Na de uitvaart vond het samenzijn in de kantine van vv Maasdijk plaats. Dit was een wens van Rien en zijn familie. Kortekaas sprak namens de club. “Het zijn niet de makkelijkste momenten. Maar het is wel mooi dat we dat voor hem konden doen, zeker met de familie erbij, die het enorm waardeerde.”
Met schuiten naar Verburch
Een stuk vrolijker was de promotie naar de derde klasse. Drie jaar op rij speelde Maasdijk nacompetitie zonder dat het lukte om te promoveren. Dit was de vierde keer. Het werd steeds spannender, want de promotie leek elk jaar dichterbij te komen. “Deze kwam als geroepen. We zaten er zo dichtbij, het was nog één wedstrijd.” Alles werd uit de kast gehaald om de ploeg te steunen. Op veilingschuiten voeren supporters met Maasdijkse vlaggen, rood en zwarte rookpotten en muziek naar Verburch. “We hadden zes boten. Het was ongeveer anderhalf uur varen voordat we aankwamen. Dat is in heel korte tijd geregeld. Als dat dan lukt, ben je best trots. En als we dan ook nog winnen, maakt dat het compleet. Dit was een dag om nooit te vergeten.”