Een beetje aftasten wat het wordt, zijn ze dit seizoen bij derdeklasser Rood-Wit vooral heel benieuwd. Want nadat de club uit Sint Willebrord zich afgelopen jaar direct wist te handhaven, hoopt doelman Andy Steging nu op iets minder kopzorgen. “We zijn eigenlijk onnodig in de problemen geraakt.”
Want het seizoen, na het kampioenschap in de vierde klasse, een niveau hoger goed begonnen, kwam er daarna een klein beetje zand in de motor, vertelt Steging (31). “De start was goed, maar toen kregen we een keepersprobleem.” Het betekende het begin, van een rommelige periode. “Ik kreeg zelf last van mijn rug, waardoor ik er twee tot drie maanden uit lag. Pas na de winterstop was ik weer terug.” Vier verschillende keepers gebruikt, werd naar eigen zeggen de vrije val ingezet. “Dat heeft ons behoorlijk wat punten gekost.”
Perspectief
En indirect ook de nodige slapeloze nachten bezorgd. “Daardoor zijn we eigenlijk onnodig in de problemen geraakt. Als iedereen fit was geweest, waren we in maart al veilig.” Hoe anders, was dat nu, kan Steging zich herinneren. “Degradatie speelde wel door mijn hoofd, zo eerlijk moet ik zijn.” Verder dan een tiende plaats, en slechts twee punten boven de nacompetitie, kwam Rood-Wit dan ook niet. “Al met al was het een teleurstellend seizoen. Al kwam dat vooral door die blessures.” Onnodig en een beetje pech, probeert de ervaren doelman ook naar de positieve dingen te kijken.
“In de tweede seizoenshelft hebben we goed ons rug gerecht en weinig weggeven. We weten dat we vanuit de nul kunnen spelen, dat biedt wel perspectief.” In volgens hem, de leukste competitie van de regio. “Bijna alleen maar derby’s, maar vooral veel kwalitatief goede ploegen.” Waar schaalt hij Rood-Wit wat dat betreft in? “Ik schat ons niet bij de bovenste ploegen. Als we een stabiele middenmoter worden, hebben we het goed gedaan.” Al zal dat volgens Steging vooral afhangen, van het afmaken van de kansen. “Dat is nog wel een pijnpunt bij ons. Dat was afgelopen seizoen ook een ding. We creëren genoeg, scoren alleen te weinig.” Gelukkig staat de organisatie achterin, als een huis. “Ik verwacht dit jaar weinig problemen met de defensie.
Als je ziet dat we met een centraal duo van Delano Valentijn en Bryan Hellemons spelen. Dat is aardig degelijk.” Helemaal, met zijn eigen ervaring daarachter. Sinds zijn terugkomst bij de club. “Twee jaar geleden ben ik weer teruggekomen, nadat ik bij Halsteren en Dosko had gespeeld.” Meteen kampioen in de vierde klasse, viel hij met zijn neus in de boter. “Dat was natuurlijk een fantastisch seizoen! Zeker met al die jongens uit het dorp, dat was voor mij ook de belangrijkste reden om terug te komen. Net als al die derby’s.”
Mooi rijtje
Steging voelt zich dan ook weer helemaal als een vis in het water. “Gewoon lekker dichtbij, op het dorp waar je altijd hebt gevoetbald.” Ambities om ooit nog ergens anders te gaan spelen, heeft hij dan ook niet meer. “Ik wil plezier hebben in het spelletje, samen met mijn vrienden. Daar speel ik nu inmiddels al zo lang mee.” Toch had daar na afgelopen seizoen, zomaar een einde aan kunnen komen. “Zo’n rugblessure zet je wel aan het twijfelen.” Helemaal, omdat die behoorlijk hardnekkig was.
“Ik had last van irritatie bij mijn weefsel, waardoor dat hard werd. Daardoor werd mijn rug stijf.” Iets waar Steging niet alleen als keeper last van had. “Op een gegeven moment kon ik mijn kinderen niet eens meer uit bed halen. Toen werd het tijd om eerst te gaan herstellen.” Een traject van ruim 2500 euro volgde. “Ik heb allerlei mensen en specialisten gezien.” Over het ontstaan van zijn blessure, heeft de inwoner van Sint Willebrord overigens wel een idee. “Een paar jaar geleden heb ik last gehad van een jumpers knee én een gebroken middenvoetsbeentje. Toen ben ik veel spiermassa verloren in mijn ene been, waardoor er sprake was van disbalans. Voor die knieblessure ben ik onder het mes gegaan, alleen ben ik toen te snel weer teruggekomen.”
Misschien wel, om zo min mogelijk wedstrijden te hoeven missen. Mede daardoor, werd Steging onlangs gehuldigd voor het spelen van 250 wedstrijden voor de club. “Dat is toch wel een heel bijzondere mijlpaal, dat maak je niet vaak mee.” Een mooi rijtje, samen met vier van zijn huidige ploeggenoten. “Vorig seizoen begon ik er op een gegeven moment aan te denken, dat ik toch wel ergens in de buurt moest zijn.” En als het aan hem ligt, komen er daar nog wel een paar bij.
“Het moment om te stoppen komt natuurlijk steeds dichterbij, dus ik kijk echt van jaar tot jaar. Als ik weer geblesseerd raak en het selectievoetbal heeft een te grote impact op mijn lichaam, ga ik in een lager elftal voetballen.” Maar het liefste, stelt Steging dat moment nog zo lang mogelijk uit. “Voor nu heb ik nog heel veel plezier in het spelletje. Dat is voor mij het belangrijkste, daarom ben ik ook op voetbal gegaan. Wat dat betreft ben ik echt een gezelschapsmens.”
Bij Rood-Wit, komt hij wat dat betreft niks te kort. “We hebben hier enorm mooie jaren gehad. Als je ziet hoe het leeft, denk ik niet dat er veel clubs zijn waar het zo druk is. Dat maakt de club zo mooi. Ook de feestjes, zitten er hier wel in. Net als de donderdagavond na de training.” Maar wel, nadat er eerst gepresteerd is. In zijn geval, dus als doelman. “Ik zou mezelf absoluut niet omschrijven als een atletisch iemand. Ik ben vooral sterk in het meevoetballen, de coaching en de één op één.” Met name aan de bal, maakt Steging dan ook nogal eens het verschil. “Ik probeer altijd de voetballende oplossing te zoeken. Daar neem ik best wel wat risico in.” Wie weet, wat dat Rood-Wit de komende jaren nog gaat brengen. “Ons doel is om een stabiele derdeklasser te worden!”