Begonnen met het helpen van zijn broertje en het lopen van stage voor school, is Süleyman Turan bij Unitas’30 inmiddels alweer vijf jaar actief als jeugdtrainer. Dit seizoen trainer van de O11, geniet hij daar nog iedere training en wedstrijd van. “Het is heel leuk dat ze dingen zo snel oppakken.”
Het maken van fouten én het daarvan leren, is dan ook iets wat de 21-jarige Turan nadrukkelijk stimuleert. “Ik probeer uit alles het positieve te halen. Als er iets fout gaat, moet je doorgaan tot het lukt. Dat heb ik wel geleerd als keeper zijnde.” Een werkwijze die tot nu toe, behoorlijk zijn vruchten lijkt af te werpen. “Dit is nu mijn derde jaar met dit team, en we hebben echt leuke voetballertjes. In de afgelopen twee jaar zijn er al drie naar een BVO gegaan. Eén naar NAC en twee naar Willem II.”
Vroeger
En dat begon voor Turan dus allemaal, bij het helpen van zijn broertje. “Die was toen al jeugdtrainer en kon wel wat hulp gebruiken.” Toen de inwoner van Roosendaal vervolgens voor zijn opleiding op het CIOS stage moest lopen, deed hij dat bij een jeugdteam van Unitas’30. “Dat was bij een meisjesteam, bij de dochter van Bedel Karahan. Met hem ben ik nu ook al jaren trainer. We doen het samen.” Onder meer van het zoontje van zijn collega-trainer, precies zoals het bij Turan vroeger zelf, ook ging. “Mijn vader was altijd mijn trainer, dat vond ik natuurlijk heel leuk. Daarom wilde ik het graag ook doen. Helemaal toen ik er door mijn stage, nog meer plezier en interesse in kreeg.” En dus volgde hij via Unitas’30 al de zogeheten pupillencursus van de KNVB en was Turan voornemens om ook de VC2-cursus te gaan doen. “Die zou ik dit jaar gaan doen, alleen was ik te laat met inschrijven.” Minder fanatiek, is hij daardoor echter absoluut niet. “Die jongens pakken heel snel dingen van je op. Als ze het dan in de wedstrijd uitvoeren en merken dat het werkt, geeft dat veel voldoening.” In zijn geval, vooral gericht op de keepers. “Ik ben zelf natuurlijk keeper, dus ben veel met hen bezig. Vooral in het opbouwende.” De taakverdeling, is dan ook heel duidelijk, bij de O11 van Unitas’30. “Bedel en ik zijn samen de hoofdtrainer, maar we hebben met Marcel Mol ook nog een looptrainer. Die is er altijd bij op de woensdag.” Trainen op maandag en woensdag, is ieder verantwoordelijk voor zijn eigen oefenvormen. “Marcel doet de loopvormen, ik pak de keepers en Bedel is van het tactische.”
Ambitie
Bij de club, waar Turan veel van zijn eigen jeugdjaren als voetballer heeft versleten. “Ik heb hier van de O13 tot en met de O23 gespeeld, daarvoor zat ik bij Alliance.” Vorig jaar spelend voor Rimboe, keept hij nu bij Roosendaal. Hetgeen zorgt voor een aardig druk schema. “Op dinsdag en donderdag train ik zelf, op maandag en woensdag geef ik training en op vrijdag speel ik nog in de zaal. Bij Prinsland. Naast natuurlijk de wedstrijden op zaterdag en zondag.” Kortom, voetbal is best wel zijn ding. “Ik heb eigenlijk de ambitie om verder te gaan als trainer. Bij Roosendaal vroegen ze mij ook al. Alleen wil ik voorlopig nog wel even door blijven voetballen. En keepers gaan over het algemeen lang mee, haha!” Toch ziet hij zichzelf, ooit wel in de dug-out staan. “Uiteindelijk wil ik al mijn trainerspapieren halen en zo hoog mogelijk aan de slag gaan als trainer. Ook bij de senioren. Maar dat is nu nog te vroeg, daar ben ik nog te jong voor.” En dus houdt Turan het vooral bij jeugdvoetbal. “Het liefste zou ik bij dit team blijven. Vorig jaar deed ik ook de O13 er nog bij als hoofdtrainer en was ik bij deze groep assistent, maar daardoor miste ik soms de wedstrijden van die kleintjes. Dat vond ik niet leuk.” Gelukkig heeft hij in Karahan, de ultieme rechterhand. “Sinds twee jaar voetbal ik in de zaal, en daar is Bedel dan juist weer mijn trainer. Samen met mijn vader Taner, die is onze leider.” Een klein beetje, net als vroeger dus. “Dat blijft het mooiste wat er is!”