Van 5 tot en met 9 mei één groot feest, zijn ze bij Be Ready nu al druk in de weer met het organiseren van allerlei festiviteiten in het kader van het 100-jarig jubileum van de club. En dus is er voor Arion Stevens, samen met Jacco de Wit, geen tijd om stil te zitten. “Saamhorigheid is onze kracht.”
Voor elkaar klaar staan en iets voor elkaar willen doen. Daar draait het bij Be Ready volgens Stevens (62) om. “Daarom bestaan we volgend jaar 100 jaar.” Al ziet de inwoner van Hank, de vrijwilliger woont er al zijn hele leven, de mentaliteit wel veranderen, vertelt hij. “De jeugd staat er toch een beetje anders in. De oudere generatie ziet het dan misschien wel niet meer goedkomen, maar de club draait toch nog steeds. Dat blijft altijd weer doorgaan.” De toekomst ziet hij dan ook positief tegemoet. “We moeten er gewoon samen de moed inhouden, dan komt het goed!”
Allerlei dingen
Helemaal, wat betreft de feestweek, ter ere van het 100-jarig jubileum. Volgend jaar mei. “We beginnen op woensdag 5 mei, en gaan vijf dagen feesten. Tot zondagavond aan toe.” Van een wijkcompetitie, tot aan activiteiten voor de jeugd, en allerlei verschillende wedstrijden. “En iedere avond hebben we een DJ, een zanger of een band. Waaronder Wir Sind Spitze.” Een programma, waar Stevens niet voor het eerst, verantwoordelijk voor is. “Dit is de zesde keer dat ik het jubileumfeest organiseer.” Wordt het zijn laatste? Misschien wel. “Ik heb altijd gezegd dat het 100-jarig jubileum mijn laatste zou zijn, maar je weet het nooit.”
Want voorlopig, heeft hij er nog altijd heel veel plezier in. Samen met Jacco de Wit. “Jacco is eigenlijk een beetje de voorzitter van de jubileumcommissie, en ik houd in de gaten of het allemaal goed gaat.” Aan ervaring, dan ook geen gebrek bij Stevens, die onder meer hielp bij het bouwen van de nieuwe opslagruimte en de vernieuwde kleedkamers. “Ik heb een jaar of 30 in de activiteitencommissie gezeten, maar ook negen jaar in het bestuur. En ik ben vrijwilliger, voor als we van die speciale dagen hebben op de club.” Verder heeft hij de vloer van de overkapping gestort en heeft Stevens zich ontfermd over het plaatsen van de lichtmasten. Kortom. “Ik heb allerlei dingen gedaan.” Behalve voetballen.
“Ik heb nooit bij Be Ready gevoetbald. Mijn zoon wel, die zat zelfs nog in het eerste.” Wel actief in de zaal, en geboren en getogen in Hank, kwam Stevens pas op latere leeftijd in aanraking met de voetbal. “We woonden toen ik jong was een beetje achteraf, dus ik wist helemaal niet dat er een voetbalveld bestond. Ik zat altijd bij mijn oom op de trekker.” Tot hij trouwde met zijn vrouw en door vrienden, supporter werd van Be Ready. “Daardoor ging ik bij wedstrijden kijken en dronken we af en toe een biertje. Soms liep dat natuurlijk uit de klauwen. Zo ben ik gevraagd voor de activiteitencommissie.”
Ouwehoeren
Daar een jaar of vier geleden mee gestopt, heeft Stevens het nog altijd uitstekend naar zijn zin bij de dorpsclub. “De mensen maken het gezellig. Mijn vrouw staat ook op zaterdagochtend achter de bar, en ik doe nog steeds allerlei hand- en spandiensten. Dan ben je vanzelf toch heel vaak bij de voetbal.” En dat zorgt, voor saamhorigheid. “We zijn echt een club! Voetbal kijken, in de kantine gezellig een biertje drinken, en gezellig ouwehoeren.” Gezelligheid, die heel belangrijk is, vindt hij. “In Hank zelf, heb je niet veel meer.” Stevens, die al 45 jaar lang bij dezelfde aannemer werkt en lid is van het bouwteam bij Be Ready, is dan ook trots op het aanstaand jubileum. “Dat is toch wel heel bijzonder. Ze zijn ooit begonnen in een soort wei, dan moesten ze eerst de koeienpoep van het veld halen.
Nu ligt er een prachtig kunstgrasveld.” Hoe ziet hij dat de komende jaren voor zich? “Ik denk dat we wat betreft het eerst elftal, wel van de zondag naar de zaterdag gaan.” Met hem, in ieder geval als supporter én trouwe vrijwilliger langs de lijn. “Ik denk dat ik nog heel lang betrokken blijf. Zeker als ik straks met pensioen ga.” Maar dan wel, in een iets andere rol. “Dan ga ik lekker op maandagochtend met de Vutters aan de slag. Een beetje het gras doen.” Want, zo benadrukt Stevens nog maar eens: “Zulke mensen heb je keihard nodig. Anders kan zo’n clubje niet blijven bestaan!”