Twaalf jaar lang voorzitter geweest van de club, maakt Ruub Vogel bij Sleeuwijk inmiddels alweer een lange tijd deel uit van de onderhoudsploeg van de derdeklasser. En hij weet na al die jaren als geen ander, hoe belangrijk dat is. “Het is eigenlijk een beetje de angel van de vereniging.”
Een angel die je er voorlopig nog lang niet uit moet halen. Al beseft Vogel (71) dat precies dat, steeds lastiger wordt. “De groep wordt ouder. Dat is wel een probleem.” Want waar de club op zijn hoogtepunt 180 vrijwilligers had, zijn dat er nu nog maar ruim 100. “We zijn op een gegeven moment hard gaan groeien, en ook blijven groeien, dan krijg je vanzelf meer teams én dus ouders van kinderen die willen helpen.” Ook de onderhoudsploeg, heeft wat aan kwantiteit ingeboet, maar zeker niet aan kwaliteit. “We zijn nu met een goede groep van een man of vijftien.”
Uit eigen zak
Een groep die eigenlijk iedere dag op het sportpark te vinden is. De vaste kern dan tenminste. “Vooral ‘s ochtends. Peuken oprapen, flesjes opruimen en het terrein schoonhouden. Mensen staan er vaak niet bij stil hoeveel werk dat iedere keer is.” Al is er natuurlijk ook ruimte voor een dolletje, lacht Vogel. “Om 10:00 uur drinken we altijd koffie, dan nemen we de politiek en natuurlijk het voetbal even door.” De inwoner van Sleeuwijk is zelf, met name verantwoordelijk voor het groenonderhoud, zoals snoeien en graven. “Maar we doen het met z’n allen!” Zoals ook, het geval was toen hij vanaf 2000 voorzitter was. “Officieel ben ik twaalf jaar lang voorzitter geweest, maar eigenlijk was het dertien.” Hoe kijkt hij terug op die periode? “Het was hard werken! We waren in die tijd een kleine vereniging met maar een paar mensen. Vervolgens zijn we enorm gegroeid, van 340 leden naar 640.” Ook qua financiën, maakte de club behoorlijke stappen, memoreert hij. “In het begin hadden we die bijna helemaal niet, moesten we soms gewoon dingen uit eigen zak betalen. Er waren geen inkomsten, dus hebben we de kantine op een gegeven moment commerciëler gemaakt, zodat er geld binnenkwam.” Zelf voetballen bij de club, deed Vogel gek genoeg niet. “Ik heb altijd bij Hardinxveld gespeeld, daar stond ik op mijn vijftiende in het eerste. Tot ik in 1991 verhuisde naar hier.” En betrokken raakte bij de vereniging. “Ik heb ook nog in de jeugdcommissie gezeten en ik ben bestuurslid geweest. Eigenlijk ben ik vanaf die periode druk bezig geweest.” Maar niet meer als voetballer, vertelt de voormalig voorstopper of laatste man. “Toen ik nog voetbalde, heb ik een keer mijn been gebroken. Als je dan voor jezelf werkt, ga je jezelf wel afvragen of het verstandig is om te blijven voetballen.”
Bij elkaar komen
Gelukkig vond hij in de rol van bestuurder, net zoveel voetbalgeluk. Zeker als voorzitter van de club. “Iedereen hoort erbij bij Sleeuwijk. Je moet nooit onderscheid maken. Dat vond ik heel belangrijk als voorzitter. Iedereen draagt wat bij. Dat is echt die saamhorigheid. Je doet alles met elkaar. Dat is vele jaren gelukt.” Jaren waar Vogel nog steeds met veel genoegen op terugkijkt. “Als je ziet hoeveel mensen er hier nog bij elkaar komen, dat is ontzettend mooi om te zien. Het bestaansrecht van de voetbal blijft enorm hoog.” En levert hem nog altijd net zoveel plezier op. “Ik ga op zaterdagochtend weleens bij die kleintjes kijken, dat is geweldig!” Maar ook de wedstrijden van het eerste elftal, slaat hij nauwelijks over. “Ik werk, ondanks mijn leeftijd, nog altijd veel als uitvoerder. Alleen heb ik op een gegeven moment gezegd: de zaterdag is voor de voetbal. Dus dan ga ik lekker kijken. Ook als ze uit spelen.” En als het aan hem ligt, blijft hij dat voorlopig nog wel even doen. “Zolang het gaat, blijf ik komen. Het is toch mijn clubje geworden!” Tegenwoordig, dus weer als lid van de onderhoudsploeg. “Dat heb ik eigenlijk altijd gedaan, tot ik voor mijn werk in het buitenland zat. Toen ben ik even een paar jaartjes gestopt.” Inmiddels weer een jaar of zes verbonden, heeft de oud-voorzitter het nog altijd enorm naar zijn zin. “We hebben een ontzettend leuke groep!” En één, die weet van aanpakken. “We hebben een flink terrein, en doen eigenlijk alles. Van de groenvoorziening en het slepen van het kunstgras tot aan het onderhoud van de gebouwen. Dat wil zeggen schilderwerk, maar ook onderhoudswerkzaamheden aan de riolering of dingen rondom de kleedkamers.”