Na een goede voorbereiding met een fitte selectie, zijn ze bij derdeklasser GDC teleurstellend begonnen aan het seizoen. En dus is de doelstelling, nadat de ploeg in de eerste weken te maken kreeg met een flink aantal blessures, inmiddels al bijgesteld, vertelt de twintigjarige Tim van den Heuvel. “Ik zou nu zeggen dat we voor handhaving moeten gaan.”
En dat terwijl de jongeling in eerste instantie, toch wel wat meer omhoog durfde te kijken. “We wilden eerst voor de middenmoot gaan, maar na de eerste paar wedstrijden gaan we nu voor directe handhaving.” Iets wat de club uit Eethen afgelopen jaar, op miraculeuze wijze wist te bewerkstelligen. “Vorig seizoen was echt bizar. In de laatste vier wedstrijden, hebben we toen tien punten gepakt. Waardoor we er uiteindelijk in bleven.”
Een wonder
Want met een tiende plek en slechts één punt voorsprong op de nacompetitie, was het tot de laatste dag spannend, kan Van den Heuvel zich nog goed herinneren. “Er kwam zoveel vreugde en ontlading los van het hele seizoen. Dat voelde bijna als kampioen worden.” Gemakkelijk, ging het dan ook niet, voor de ploeg van Maarten de Bruijne. “We begonnen slecht, waardoor we aan het einde ineens heel veel punten moesten pakken. Op een gegeven moment stonden we zes punten achter Woudrichem, die op de veilige tiende plaats stonden. Ik ben een beetje bang, voor hetzelfde scenario nu.” Want ook nu, is de start dus teleurstellend. Al heeft Van den Heuvel daar wel een verklaring voor. “De voorbereiding ging hartstikke goed, toen waren we compleet. Maar nu missen we vier basisspelers. Vooral voorin. Dan merk je dat je niet scoort.” Een probleem waar ze ook vorig seizoen, met slechts 29 doelpunten in 26 wedstrijden, mee te kampen hadden. “Iedereen had al rekening gehouden met nacompetitie. Dat we er toch direct inbleven, was eigenlijk echt een wonder.” Eén die ze dus keihard nodig hadden. “We maken het onszelf soms gewoon te moeilijk, door in bepaalde wedstrijden niet thuis te geven. Dan komt het er gewoon niet uit.” Waar dat door komt? “Soms lijkt het wel aan de scherpte te liggen. Waardoor je wedstrijden verliest die je niet hoeft te verliezen. En dan kom je aan het einde dus in gevaar.”
Sportschool
Zichzelf naar eigen zeggen eerder veilig kunnen spelen, weet Van den Heuvel wel waar het euvel zit. “Verdedigend staat het goed, maar we hebben moeite met goals maken. We hebben niet echt iemand die het verschil kan maken. Die creativiteit missen we.” En dus besloten ze het dit seizoen bij GDC over een andere boeg te gooien. “We zijn een ander systeem gaan spelen, namelijk 4-4-2. Daardoor spelen we nu meer in onze kracht en komen we makkelijker richting de goal.” Iets waar Van den Heuvel, als nummer tien of spits, de vruchten van plukt. “In de voorbereiding had ik acht goals en twee assists. Dat is natuurlijk altijd lekker.” De inwoner van Genderen zit dan ook al, voor het vierde jaar bij de selectie. “Vanaf mijn zestiende trainde ik mee én mocht ik mijn debuut maken. Toen ik zeventien was, sloot ik vast aan.” Hoe was dat voor hem, op zo’n jonge leeftijd? “Op het gebied van kracht was het best wel behoorlijk wennen. Ik ben zelf lang, maar niet heel sterk. Dat kon ik in de jeugd nog makkelijk compenseren, omdat ik daar nooit echt vrij hoefde te lopen. Ik kreeg toch alle ballen. Nu moet je echt vrijlopen om de bal te kunnen krijgen.” Voetballend, merkt Van den Heuvel daarentegen weinig verschil, vertelt hij. “Maar wel in slimmigheidjes, kracht en positionering.” Gelukkig begint de aanvallende middenvelder annex aanvaller, die sinds de afgelopen twee jaar vast bij het eerste zit en daarvoor schommelde tussen één en twee, daar inmiddels zelf ook steeds meer in te groeien. Letterlijk en figuurlijk. “Ik ben veel naar de sportschool gegaan en heb geleerd om slimmer mijn lichaam te gebruiken. Al ben ik soms nog wel te nonchalant.”
Met vrienden
Maar aan fanatisme, geen gebrek. “Vorig jaar heb ik nog bij de voetbalschool van Ryan Robinson getraind. Vooral op mijn traptechniek en techniek. Daardoor ben ik een betere speler geworden.” Wel één, met af en toe zware benen, lacht hij. “Die trainingen waren op vrijdagavond, dan voelde je dat de volgende dag tijdens de wedstrijd op zaterdag wel.” Bij de club, waar Van den Heuvel al zijn hele leven komt. “Ik ben hier op mijn vierde begonnen en heb nog nooit ergens anders gespeeld.” De reden daarvoor, is simpel. “Het is een heel hechte club en bijna iedereen kent elkaar. Daarom vind ik het gewoon leuk om met vrienden te voetballen. Ook in de selectie.” Of hij die selectie ooit gaat verlaten, weet hij nog niet. “Zeg nooit nooit, maar ik denk het niet. Misschien ooit, maar voorlopig niet.” En dus, kunnen ze nog wel even van zijn kwaliteiten genieten. “Ik ben een technische voetballer, iemand die slim diep loopt en een goed schot heeft. Als spits moet ik alleen nog een beetje balvaster worden.” Op welke positie speelt Van den Heuvel het liefste? “Op tien. Dan heb ik mijn gezicht naar de goal en is het makkelijker om voor de goal te komen en om te scoren!”