Van het voetbalveld naar de dug-out. Na twee jaar als speler bij de club te hebben gevoetbald, staat Serhan Eyupoglu sinds dit seizoen als trainer voor de groep bij vierdeklasser Sparta’30. Een nieuwe rol die hem voorlopig maar al te goed bevalt. “Ik kan er niks anders van maken.”
Het voetballen zelf, waar Eyupoglu (37) na periodes bij Sliedrecht, NEO’25, SV Capelle, RWB, WSC, SC ‘t Zand en Sparta’30 afgelopen seizoen een punt achter zette, mist hij eigenlijk niet. “Puur omdat ik het nu enorm naar mijn zin heb. Dit is echt mijn nieuwe passie.” Een passie die hij als voetballer al begon te ontwikkelen. “Ik heb op jonge leeftijd mijn trainersdiploma’s gehaald en was als speler altijd al veel bezig met hoe de tegenstander speelde.”
Een leider
Toen aanhoudende klachten hem noopten om te stoppen met voetballen, was de keuze dan ook snel gemaakt. “Het kraakbeen tussen mijn bekken was versleten, waardoor het stijf werd en veel zeer deed. Ik slikte daar pijnstillers voor en liet af en toe een spuit zetten, maar dat moet je natuurlijk eigenlijk niet willen. Daarom besloot ik om te stoppen.” En het trainersvak in te gaan. “Sparta’30 kende mij natuurlijk al als persoon en als voetballer. Dus ik ben heel blij dat ik deze kans heb gekregen.”
Het was de kans om zijn passie voor het trainerschap verder in de praktijk te brengen. “Ik heb de opleiding CIOS Sport en Bewegen gedaan in Tilburg. Toen heb ik bewust voor deze richting gekozen.” Zo liep Eyupoglu stage bij de jeugd van RKC Waalwijk en zat hij onder anderen met Virgil van Dijk en Daniëlle van de Donk in de klas. “Dat was echt wat ik wilde. Ik was van mezelf ook altijd wel een leider.”
Sinds zijn 25ste is hij in het bezit van zowel zijn UEFA C- als B-diploma. Ook als speler van Sparta’30 had de inwoner van Waalwijk zo zijn ideeën over het spel. “Dan dacht ik na over de dingen die ik anders zou doen.” Toen hij de groep eenmaal onder de loep nam, stelde Eyupoglu zichzelf twee belangrijke vragen: “Waar ligt het plafond? En welke dingen kan ik verbeteren?”
Dat begon bij de speelwijze. “Als ik dan kijk hoe ik graag wil spelen en hoe ze dat oppakken, krijg ik daar heel veel energie van.” Al heeft zijn selectie qua kwaliteit wel een jasje uitgedaan. “Op het laatste moment vertrokken onze nummer 6, 8 en 10. Dan ben je ineens heel je as kwijt.” Inclusief Eyupoglu zelf kwam het aantal vertrokken basisspelers daarmee op vier. “Daarom moesten we kijken naar jongens van buitenaf, omdat we maar weinig jeugd hebben.” Met Mounir Maamar haalde de club vervolgens kwaliteit én ervaring binnen. “Daar ben ik heel blij mee!”
Een voordeel
Toch moet de oud-spits concessies doen aan zijn gewenste speelwijze. “We spelen nu op een andere manier dan ik eigenlijk zou willen. Iets behoudender en passend bij onze kwaliteit, terwijl ik liever hoger druk zet. Ik win liever met 6-4 dan met 1-0.”
Maar hoe bevalt het hem om voor het eerst hoofdtrainer te zijn? “Het is eigenlijk precies wat ik had verwacht. Ik heb vertrouwen in mezelf en weet wat ik kan. Daarom loop ik eigenlijk nergens tegenaan. Het is allemaal heel positief en ik heb niks onderschat.” Ook de voorbereiding op een training vraagt de nodige tijd. “Tuurlijk kost het meer tijd, maar dat vind ik juist heel leuk.”
Volgens Eyupoglu is het een voordeel dat hij de club al goed kent. “Die jongens kennen mij natuurlijk ook, daardoor nemen ze toch makkelijker dingen van je aan.” Zelf staat hij er uiteraard ook voor open om te leren. “Ik heb met de mensen van de TC en de trainer van het tweede genoeg sparringpartners met wie ik kan praten. Want uiteindelijk ben ik nu nog niet de trainer die ik over vijf jaar graag wil zijn.”
Hoe zou hij zichzelf als trainer omschrijven? “Fanatiek, tactisch en echt een trainingsdier. Als voetballer heb ik weinig trainingen gemist. Iedere training moet gewoon lekker intensief zijn.” Ook buiten het veld is Eyupoglu veel met zijn spelersgroep bezig. “Ik ben gemoedelijk en sociaal. Probeer veel te praten met mijn spelers.”
Dat doet hij in een competitie die volgens hem sterker is geworden. “Als we bovenaan het rechterrijtje eindigen, vind ik dat we een topprestatie hebben geleverd.” Hoe ambitieus hij ook is, Eyupoglu probeert realistisch te blijven. “We hebben behoorlijk wat jongens ingeleverd, dus als we dat met deze groep voor elkaar krijgen, zou ik heel tevreden zijn.”
Vooral de ontwikkeling van zijn ploeg vindt hij belangrijk. “Het zou een grote eer zijn als mensen zeggen dat ik Sparta’30 leuk laat voetballen. Al moeten we dan natuurlijk niet degraderen. Dan heb je niks aan al die complimenten.”
Terwijl zijn ploeg voetballend nog stappen moet zetten, kijkt Eyupog