Studerend in Amsterdam, draagt Pieter-Joost van der Plas nog steeds ieder weekend het shirt van Sleeuwijk. Want ondanks dat het af en toe een stukje reizen is en hij vroeger als jeugdspeler van NAC droomde van het profvoetbal, voelt de middenvelder zich helemaal thuis bij de derdeklasser. “Ik ken al die gasten van jongs af aan.”
Echt de ambitie om ooit nog hogerop te gaan, heeft de nog altijd pas 22-jarige Van der Plas dan ook niet. “Zeg nooit nooit, maar ik heb het nu gewoon heel erg naar mijn zin bij Sleeuwijk. We hebben een leuk team, waar nog veel groei in zit.” Zowel binnen als buiten het veld. “Na de wedstrijd of training blijven we vaak nog even in de kantine. Dat maakt het zo’n gezellige club.” Zeker in zijn geval. “Mijn ouders zijn er altijd en ook mijn zus doet hier veel. Wat dat betreft is het echt een familieclub.”
Mentaal zwaar
Eén die goed is begonnen aan het seizoen. “Tien punten uit de eerste vier wedstrijden, is zeker een lekker begin!” Al zag Van der Plas dat ook wel een beetje aankomen, is hij eerlijk. “We hebben een goede voorbereiding gehad en kunnen met veel dezelfde jongens doorbouwen op vorig jaar.” Kortom, de goede lijn van de tweede seizoenshelft doortrekken, is het devies. “Toen werden we uiteindelijk zevende, ik hoop dat we het nu beter kunnen doen dan vorig jaar. Dat we echt ergens voor kunnen spelen.”
In een volgens hem sterkere competitie dan afgelopen seizoen. “Vorig seizoen kregen we weinig goals tegen en stond de organisatie goed, alleen scoorden we te weinig. Dus we moeten meer kansen gaan creëren én meer goals gaan maken.” Gelukkig voor Van der Plas zelf kan hij daar in ieder geval weer zijn steentje aan bijdragen, nadat hij er lang uitlag met een kruisbandblessure. “Op 19 oktober 2024, uit bij Zwaluwe, scheurde ik de kruisband van mijn linkerknie af. Sinds afgelopen januari speel ik weer.”
En dat terwijl hij tijdens die wedstrijd dacht dat het nog wel meeviel. “Ik speelde toen als centrale verdediger. Wilde een bal afschermen bij de achterlijn, kreeg een duw en knakte door mijn knie. Dat voelde niet lekker, maar toch heb ik puur op adrenaline nog een kwartier doorgespeeld. Tot aan de rust.” Toch zijn kruisband, werd Van der Plas pas in februari geopereerd. “Daardoor had ik echt niet verwacht dat het zo erg was.”
Gelukkig verliep zijn revalidatie vervolgens voorspoedig. “Daar was ik heel blij mee. Na negen maanden was ik eigenlijk weer fit, maar toen heb ik bewust nog even tot na de winterstop gewacht.” Hoe kijkt hij terug op die periode? “Mentaal was het heel zwaar. Je gaat twee of drie keer per week naar de fysio of de sportschool, maar zeker in het begin zijn het niet de leukste oefeningen.”
Iets wat Van der Plas stiekem al wel wist. “Vroeger heb ik al eens eerder wat aan mijn linkerknie gehad, toen was er een stukje kraakbeen afgescheurd. Daar ben ik twee keer aan geopereerd. Zo’n ervaring helpt toch, omdat je minder snel in de stress schiet.”
Realistisch zijn
Al klinkt dat nu makkelijker dan het daadwerkelijk misschien was. “Het is heel zuur om je team vanaf de zijlijn te zien spelen, helemaal als het niet goed gaat. Dan is het heel vervelend dat je niet kunt helpen.” Want gemakkelijk ging het afgelopen seizoen niet. “Het duurde eigenlijk net iets te lang voordat we veilig waren.”
Nu dat toch gelukt is, kijkt Van der Plas niet ontevreden terug. “We hebben een goede basis gelegd voor dit jaar. Dat was het doel.” Ook de inwoner van Amsterdam zelf is er wat dat betreft helemaal klaar voor. “Ik heb nu nergens meer last van en kan weer vrij voetballen. Dat is natuurlijk heel fijn. Ik probeer het oo