IJZENDIJKE – Van sommige spelers wordt de waarde pas bekend op momenten dat ze niet meespelen. Volgens zijn trainer en medespelers is Nout Moens (23) zo’n speler. De IJzendijkenaar is inmiddels al zo’n vijf seizoenen een vaste en onmisbare schakel bij de vierdeklasser als linkerverdediger.
“Er zijn weinig verdedigende linkspoten dus dat speelt ook wel in mijn voordeel natuurlijk. Zoiets geeft je altijd een stukje voorsprong op andere verdedigers die op die positie uit de voeten zouden kunnen. Maar het altijd prettig om te horen dat medespelers en ook de trainer er zo over denken.”
Moens is al achttien seizoenen speler van de lokale voetbalclub en ook tijdens zijn studiejaren in Eindhoven heeft hij nooit gespeeld met de gedachte om er te stoppen en in Brabant zich aan te sluiten bij een club. “Nee hoor. Ik trainde doordeweeks wel in Eindhoven waar ik studeerde, maar voetballen heb ik altijd bij IJzendijke gedaan. Ik zag ook geen reden waarom dat niet zou kunnen. Het is al sinds mijn jeugd mijn club en voelde nooit de behoefte om ergens anders naartoe te trekken.”
De gemeenschap is hecht, net zoals de sfeer bij de club. Bovendien is hij over één ding heel erg duidelijk. “Ik hoéf hier ook niet persé weg. Als er ooit eens een kans mocht komen dat ik op een hoger niveau zou kunnen spelen dan ga ik daar over nadenken. Maar hier weet ik exact wat ik heb, ken iedereen en voetbal in een leuke ploeg. Dat is voor mij ook enorm veel waard en ga ik niet opgeven om ergens anders misschien wat hoger te spelen. Dan is het altijd afwachten hoe je daar wordt opgevangen en of je wel speelt. Dat doe ik, als ik mijn niveau haal tenminste toch, bij IJzendijke vrijwel altijd. En dat is toch waarvoor ik in eerste instantie op voetbal zit. Om wedstrijden te voetballen en liefst zoveel mogelijk van waarde voor het elftal te kunnen zijn.”
Wanneer alle beschikbare poppetjes fit en aanwezig zijn heeft IJzendijke volgens Moens, die één van de reserve-aanvoerders is in de selectie van trainer Nico Knol, een brede selectie voor de vierde klasse. “Er wordt fel getraind want iedereen wil spelen. Op trainingen hebben we altijd twaalf tot vijftien man dus dat ik best behoorlijk. Met elkaar willen we er naar streven om weer bovenin mee te doen. Promotie is een groot woord. We hebben al een seizoen derde klasse gespeeld maar toen bleek die stap erg groot. Realistisch gezien weet ik niet of we daarvoor nu de kwaliteiten hebben. Maar om wekelijks te strijden voor de winst tegen elke ploeg in deze klasse, dat moet zéker kunnen.”
Nu hij de afgelopen jaren zijn waarde heeft getoond voor de ploeg merkt hij ook dat zijn status binnen de selectie wel is veranderd. “Ik ben van ‘de jonkies’ de oudste in de selectie, Daarbij durf ik ook mijn zegje wel te doen en me te laten gelden in de duels als dat moet. Ik zie mezelf niet als klassieke back of als een moderne wingback. Ik voer mijn taak uit en doe geen gekke dingen. Mijn tegenstander elke wedstrijd uitschakelen is de voornaamste taak en als ik dan daarbij ook nog aanvallend iets kan betekenen is dat meegenomen. Zolang we maar winnen en de sfeer goed blijft in de groep, dan ben ik meer dan tevreden hier bij IJzendijke.”