Pieter van Hazendonk (29) werd afgelopen seizoen voor het eerst in zijn seniorencarrière kampioen. Als leider en spits van het derde van Everstein organiseerde hij er meteen ook een feest omheen wat hij niet snel meer zal vergeten.
Vanaf zijn vijfde speelt Pieter al voor Everstein. Bij de senioren speelde hij een halve wedstrijd bij het tweede, waarna al snel duidelijk werd dat het derde zijn niveau was. Jammer heeft hij dat nooit gevonden. “Ik zag altijd al in dat mijn kwaliteiten meer bij de randzaken lagen dan op het veld.” Toen de selecties een paar jaar geleden op de schop gingen, speelde Van Hazendonk nog bij het vierde. De trainer daar droeg hem voor als leider van een nieuw te vormen derde. Na een nachtje slapen zei hij ja. Met veertien man begon hij, waarna hij zijn hele oude B1-lichting belde met de vraag of ze weer wilden voetballen. Inmiddels staan er dertig namen op papier, maar op donderdag staan er doorgaans een man of tien op de training. Daarna in de kantine wordt het vaak nachtwerk. “Trainen is fantastisch en gezellig, maar het is ook gewoon een excuus om de kantine in te gaan natuurlijk.”
Lekkerst moment van het seizoen
Niet de titelwedstrijd zelf noemt Pieter het hoogtepunt, maar een thuisduel met BZC’14 eerder in het seizoen. Bij rust stond het 0-2, gevolgd door de nodige stevige woorden in de kleedkamer. Vlak na rust volgde ook nog de 0-3. Toch vocht het team zich terug tot een gelijkspel, en in de allerlaatste minuut werd een vrije trap vanaf eigen helft doorgekopt: 4-3. “Qua gevoel was dat het lekkerste van het seizoen. Op dat moment waren we opeens heel zeker dat het ons zou gaan lukken.”
Door een verzetting werd de beslissende wedstrijd, oorspronkelijk gepland als uitduel, toch thuis gespeeld. Tegen Kerkwijk was het binnen twee minuten al raak, en werd het uiteindelijk 6-1. Met de titel al binnen en nog … wedstrijden te gaan, stelde het team zichzelf nog wat extra doelen. De keeper wilde liever meer clean sheets dan tegendoelpunten overhouden. Dat lukte. Het team wilde over de honderd doelpunten heen, en haalde er uiteindelijk 101. En vaste cameraman (Rik) van het elftal, die zelf nauwelijks meespeelt, mocht in de allerlaatste wedstrijd nog een keer scoren om het sprookje compleet te maken.
Een kar met alles erop en eraan
Voor het kampioensfeest bouwde Pieter met vijf teamgenoten zelf een platte kar. Zijkanten, geluidsinstallatie, een koelkast, en dat alles extra veilig uitgevoerd nadat ze hoorden dat een andere kar dat niet was. Het broertje van Pieter trok een mascottepak aan, er waren zelfgemaakte medailles en stickers, en kampioensshirts. Onderweg door drie dorpen kwamen zeker tweehonderd mensen kijken, met inwoners die uit hun raam hingen. Zelfs oud-international Ron Jansen sprak, via de FC Utrecht-connecties van Pieter zijn vader, nog een videoboodschap in voor de wedstrijd. ,,Het feest is mede door teamgenoten opgezet, maar ook door andere teams die met vuurwerk stonden en een grote trommel om ons aan te moedigen.”
Gewoon 26 vrienden
Uiteindelijk, benadrukt Pieter, stelt het weinig voor als je alleen naar het niveau kijkt. “We zijn gewoon 26 bij elkaar gevallen dorpsgenoten en vrienden die het leuk vinden om donderdag en zaterdag naar de club te komen.” Precies dat maakt het voor hem zo waardevol. Iedereen heeft er vrede mee dat het derde hun plafond is. Komend seizoen wacht de vierde klasse, en de ambitie binnen de groep is inmiddels helder, met een lach erbij. “Wat is er nog mooier dan één keer kampioen worden? Gewoon nog een keer.”