Eric Pannekoek (60) traint al achttien jaar bij HSSC’61. Bijna elke jeugdlichting is wel eens langs hem gekomen, plus de vrouwen en verschillende seniorenteams. In maart, tijdens een JO19-wedstrijd stopte zijn hart er mee. Dat hij nu weer gewoon op het trainingsveld staat, zegt veel over de man zelf. En over zijn band met de club.
Eric voetbalde als kind in Zeeland, in Goes, tot zijn tiende. Daarna verhuisde het gezin naar omgeving Leerdam. Zelf speelde hij als tiener, eind jaren ’70, bij HSSC’61. Als vader begon hij jaren later met coachen bij Leerdam Sport, de club van zijn schoonfamilie. Zijn oudste zoon, nu 31, trainde hij daar zo’n vijf jaar. Maar toen die zoon twaalf werd, wilde hij naar HSSC om bij zijn vrienden te voetballen. Eric had zelf nog contacten bij HSSC en regelde de overstap. Ze zijn er nooit meer weggegaan. Dat is inmiddels achttien jaar geleden.
Bijna elke jeugdlichting getraind
In die achttien jaar trainde Eric eigenlijk alle leeftijdsgroepen, van de JO9 tot de JO19. Hij volgde daarbij vooral zijn drie zoons, nu 31, 19 en 14 jaar oud, maar coachte ook weleens teams waar zijn eigen kinderen niet in speelden. Tussendoor deed hij een paar jaar de vrouwen, en verschillende seniorenelftallen. Het liefst trainde hij de oudste jeugd, JO17 en JO19. “Dat is een geweldige leeftijd. Die jongens gaan op zoek naar van alles, of het nou drank is of vriendinnen. Dan ben je als trainer soms meer dan alleen trainer.” Die band blijft hangen.
Oud-spelers groeten hem nog steeds niet bij zijn naam, maar met “hé trainer.” Een officieel trainersdiploma haalde hij nooit, en een eerste elftal heeft hij ook nooit gecoacht. Daar was simpelweg geen tijd voor, naast twee trainingen per week en volle zaterdagen. Tegenwoordig traint hij het derde, met veel oud-spelers uit zijn eigen jeugdteams erin, en begeleidt hij ‘s ochtends de JO14.
Dood neergevallen op het veld
Op 21 maart 2026 coachte Eric een wedstrijd van de JO19, Lekvogels tegen HSSC’61, in Lexmond. Zijn middelste zoon speelde mee, hij zit inmiddels ook in het derde. Vlak na het rustsignaal werd Eric duizelig. Hij probeerde het hek langs het veld vast te pakken. Dat redde hij niet meer. Hij kreeg een hartstilstand en viel neer op het veld. “Ik rook niet, ik drink niet. Het kan je blijkbaar als mens gewoon overkomen.” Ouders van spelers die langs de lijn stonden, herkenden direct wat er gebeurde en konden reanimeren. Bij de derde schok van de AED kwam Eric weer bij. In het ziekenhuis bleek zijn kransslagader volledig verstopt. Dankzij het snelle ingrijpen van de omstanders hield hij geen noemenswaardige hartschade over, al moest er wel een stent geplaatst worden. Weg blijven van het veld kon hij niet. Inmiddels traint en coacht hij gewoon weer.
Wat hem is overkomen, noemt Eric nog altijd onwerkelijk. “Het hele onwerkelijke is dat het in een seconde is gebeurd. Hij floot af, ik draaide me om, ik werd duizelig, en dat was het.” Stress van de wedstrijd zelf sluit hij uit. “We stonden zelfs voor.” Wel denkt hij dat zijn werk als projectleider, met onregelmatige uren in Nederland en België, een rol kan hebben gespeeld. “Ik neem misschien weleens dingen mee naar binnen die ik niet goed verwerk. Maar het kan ook gewoon pech zijn geweest.” Sindsdien probeert hij bewuster van dagelijkse dingen te genieten. “Ik heb ervaren dat je zomaar de mens van de dag kunt zijn.”
Zijn leven is sindsdien wel veranderd, al is dat officieel niet zijn eigen keuze geweest. Hij woog 108 kilo en weegt nu 96, met 90 als volgend doel. Zijn cardioloog noemde dat een van de beste dingen die hij kon doen. Ook zijn eetpatroon is regelmatiger geworden. Vroeger begon hij om zes uur ‘s ochtends zonder ontbijt, en at hij pas rond het middaguur of nog later. Nu eet hij op vaste tijden, drinkt hij tussendoor alleen water, en moet hij rekening houden met tien tabletten per dag, waarvan sommige nuchter en andere juist met eten ingenomen moeten worden.
Wat HSSC’61 voor hem betekent
Over wat de club voor hem betekent, hoeft Eric niet lang na te denken. “Ontspanning, plezier, iets om de hele week naar uit te kijken. HSSC’61 is echt een familievereniging.” Zijn eigen ervaring bewijst dat wat hem betreft het beste. Zodra bezoek in het ziekenhuis mocht, stond vrijwel het complete JO19-team klaar. “Niemand uitgezonderd.” Ook thuis kwamen vooral mensen van de club langs. “Ik denk dat zeker tachtig procent van mijn bezoek van HSSC kwam.” Met naam wil hij de mensen die hem die dag hebben gered liever niet noemen, uit angst iemand te vergeten. Wel wil hij hen, in het algemeen, nadrukkelijk bedanken.
Wat voor doelen heeft Eric komend seizoen? Sportief houdt hij het simpel. Met het derde wil hij dit seizoen het maximale eruit halen. Dat zijn manier van coachen feller is dan wat de groep gewend was, bleek al op de eerste training. “Bij mij draait voetbal altijd om winnen en presteren. Heb je het maximale eruit gehaald, dan houdt het daar ook op. Dan kun je tevreden zijn.”
Wat hem na al die jaren nog steeds aantrekt in het trainersvak, is vooral het plezier van veel geven en veel terugkrijgen. Het is bovendien zijn eigen uitlaatklep, na een drukke werkweek. “Op een gegeven moment ben je ‘s avonds met dit soort dingen bezig, en op zaterdag ook. Dat geeft ontspanning, weg van de drukte op werk.” En het gaat wat hem betreft nooit alleen over voetbal. “Als je met elkaar een team wil vormen, ontkom je er bijna niet aan om ook op gedrag te letten. Het is ook een stukje vorming van die jongens.” Juist bij de oudere jeugd, zegt hij, merk je dat het meest. Bij het huidige derde, met spelers rond de 25 die hij zelf ooit jong heeft getraind, ziet hij dat effect nog altijd terug.