VLISSINGEN – Toen VC Vlissingen betaald voetbal speelde werd Sander van de Wetering als 6-jarig ventje ‘gevangen’ door het roodwitte virus. Vandaag de dag noemen ze zoiets clubliefde. Een uitstervend fenomeen misschien, maar niét voor Sander. Hij woont al jarenlang in het Limburgse Vaals en reist élke week ruim 550 kilometer om zijn clubje te zien voetballen. Sterker nog, hij is materiaalman, verzorger én zelfs speaker bij het eerste elftal.
“Ik leef daar echt altijd de gehele week naartoe en dat al tientallen jaren lang. Ik vind het gewoon een geweldige club. In het profvoetbal ging ik met mijn vader mee naar het stadionnetje aan de Irislaan. We woonden daar vlakbij. Later ben ik verhuisd naar Vaals, dat is 263 kilometer enkele reis. Voor mij geen probleem. Die reis maak ik elke keer opnieuw met heel veel liefde en plezier. Ik stap dan rond acht uur in de auto en ben dan altijd vroeg op de club. Dan kijk ik wat bij de jeugd, zorg dat alle materialen voor de jongens van het eerste in orde zijn en klets met wat mensen. Soms kijk ik ook wel eens bij de 35+ met al die oud-spelers. Superleuk en altijd gezellig.”
Dat door de jaren heel VC Vlissingen al diverse keren is afgedaald tot de kelders van het amateurvoetbal en ook tussendoor weer opklom. Het is de clubman allemaal om het even. “Mij maak het niveau van voetbal niet zo uit. Het is voor mij pure hobby en ook pure clubliefde. Bovendien ga ik op zaterdagen ook altijd even bakkie koffie doen bij moeders, die woont nog altijd in de binnenstad. Het voelt altijd weer als thuiskomen.”
De liefde voor VC Vlissingen en alle uren die Sander er voor over heeft om vanuit Limburg wekelijks naar Zeeland te reizen. Voorzitter Johan de Visser vond dat dit wel een stukje extra waardering verdiende en gaf Sander op bij de Vriendenloterij om hem als ‘clubicoon’ in het zonnetje te zetten. “Dat was wel een ongekende verrassing. Ik ben toen door een filmploeg zeker zestien uur gevolgd en overal gefilmd. Thuis, tijdens de autorit, in Antwerpen, op de club en ga zo maar door. Dat heeft me wel geraakt dat men vanuit de club zoiets had gedaan. Het is een prachtig videootje geworden hoor. Maar eigenlijk blijf ik liever uit de spotlights. Waardering is leuk maar hoeft niet persé in de schijnwerpers. Laat mij maar lekker op de achtergrond mijn ding doen, daar geniet ik het meeste van. Net zoals van de babbeltjes langs de lijn met supporters en het grappen en grollen met de spelers. Heerlijke momenten zijn dat en dan ga ik altijd weer vol energie en genoegdoening de auto in naar Limburg.”
In alle jaren dat hij betrokken is bij de club heeft Sander maar een drietal duels van zijn ploeg gemist. Alle andere keren stuurde hij zijn auto heen en terug over de snelweg om ‘erbij’ te zijn. “Dat blijf ik doen zolang ik kan. Deze club gaat me aan het hart en geeft me plezier en voldoening. Tot in lengte van jaren zal dat altijd zo blijven.”