Jonah Vos (18) maakte afgelopen seizoen zijn eerste jaar mee in het eerste van Ameide. Een lastig seizoen in een klasse die achteraf te hoog gegrepen bleek. Maar op en naast het veld doen weinig achttienjarigen hem na.
Ameide werd het seizoen ervoor kampioen en promoveerde naar de derde klasse in een andere regio. Al snel bleek het niveau een klasse te hoog. Eén overwinning en vier gelijke spelen, meer leverde het seizoen niet op. “Dat is niet best helaas. Het was echt te hoog gegrepen.” Wat bleef, was de mentaliteit. “Verliezen is nooit leuk, maar we zijn als team wel goed bij elkaar gebleven. Ook als we tegen de nummer één moesten, bleven we ervoor gaan en probeerden we het beste eruit te halen.” Dat de club nu weer een klasse zakt, ziet Vos vooral als opluchting. “Je gaat liever naar een niveau waar je af en toe wint. Dat maakt voetballen leuker.” Een concrete titelambitie durft hij nog niet uit te spreken, mede omdat de samenstelling van de groep nog kan wijzigen. Maar ergens bovenin meedraaien lijkt hem haalbaar.
Vroege doorbraak
Vos zelf sloeg de Onder 19 helemaal over. Vanuit de onder 17, waar hij al af en toe mocht meedoen, werd hem aan het einde van dat seizoen gevraagd de overstap naar het eerste te maken. Dit was zijn eerste volledige seizoen daar. Vooraf had hij zichzelf als doel gesteld ongeveer de helft van de wedstrijden in de basis te staan, en dat lukte, met vooral richting het einde van het seizoen steeds meer basisminuten. Drie doelpunten en een assist leverde dat op, wat hij zelf aan de lage kant vindt voor het aantal wedstrijden. Verzachtende omstandigheid: het hele team scoorde weinig, en als buitenspeler stond hij vaak op een eilandje. Over zijn eigen plafond is Vos nuchter. “Ik zeg niet dat ik nooit meer weg zal gaan, dat weet je nooit. Maar zoals ik er nu in zit, ga ik niet zeggen dat ik er over een paar jaar bovenuit steek.” Voor komend seizoen mikt hij op zo’n tien doelpunten en assists samen.
Meer dan alleen voetballen
Komend seizoen gaat Vos de JO9 trainen, iets wat hij al eerder deed en graag weer oppakt, al ziet hij zichzelf niet als toekomstig gediplomeerd trainer. “Ik heb het eerder gedaan en vond het leuk, dus waarom zou ik het niet weer doen? Maar er echt in doorgroeien, dat zie ik niet per se voor me.” Daarnaast fluit hij wedstrijden, draait hij bardiensten, staat hij als supporter langs de lijn en helpt hij mee aan vuurwerk en spandoeken. “Ik probeer eigenlijk zoveel mogelijk voor de club te doen omdat ik het hartstikke leuk vind.” Zelfs het fluiten, met soms schreeuwende ouders langs de zijlijn, doet hij er graag bij. Bij de jongste jeugd vindt hij het fluiten zelf overzichtelijk genoeg. “Maar dat geschreeuw is niet altijd normaal. Toch doe ik het gewoon voor de clubliefde.” Waar die inzet vandaan komt, is voor Vos geen ingewikkelde vraag. “Ik vind voetbal een fantastische sport en ik wil die liefde graag overdragen aan anderen. Het helpen van mensen vind ik ook gewoon leuk. En de club is een hartstikke gezellige plek om te zijn.”