Kees van der Hagen (23) is centrale verdediger bij Lekvogels. Dit seizoen pakte hij vijf gele kaarten. “Die gele kaarten, dat zijn er te veel. Ik ben centrale verdediger, dus dat helpt al niet echt mee. Maar ik moet eerlijk zeggen: er zaten ook twee praatkaarten tussen. Dat is gewoon dom.”
Hij zegt het zonder omweg. Maar tegelijkertijd weet hij ook hoe het werkt op het veld. “Als je in zo’n wedstrijd zit, zeker een derby tegen Hei- en Boeicop of een ander dorp, dan loopt het gewoon hoog op. Adrenaline, emoties… dan flap je er soms wat uit. Achteraf denk je: waarom zeg ik dat?”
Zijn route richting Lekvogels is minder recht dan je misschien zou verwachten. Hij begon er als klein jochie, vertrok daarna en kwam pas later echt terug. “Van mijn vierde tot mijn tiende zat ik hier. Daarna ben ik naar SteDoCo gegaan voor een jaartje en vervolgens vijf jaar bij Geinoord gespeeld, wat nu Parkhout is.”
Dat was geen toevallige stap. “Ik zat op school in Nieuwegein, dus dat was gewoon praktischer. En toen ging ik ook nog niet echt om met jongens uit het dorp. Dat kwam pas later.”
Hij herinnert zich die periode nog goed. Andere omgeving, ander niveau ook. “Bij Parkhout lag het niveau in de jeugd wel hoger. We speelden ook oefenwedstrijden tegen bijvoorbeeld FC Utrecht. Dat was gewoon goed.”
En toch keerde hij terug. “Vanaf mijn veertiende, vijftiende ging ik steeds meer om met gasten uit Lexmond. Toen ben ik eigenlijk weer hier gaan voetballen. Achteraf denk je misschien wel eens: had er meer ingezeten? Maar ik vind met mijn vrienden hier voetballen gewoon leuker. Echt, dat weegt voor mij zwaarder dan dat niveauverschil.”
Sinds zijn negentiende speelt hij in het eerste. Inmiddels zijn dat vier seizoenen. Hij weet wat hij kan, maar ook wat hij laat liggen. En daar is hij opvallend open over. “Vroeger zat er misschien wat meer in dan nu. Maar dat komt door mezelf. Ik ben soms gewoon een beetje laks, ja. Dat moet ik ook eerlijk zeggen. Ik heb af en toe echt een schop onder m’n kont nodig. Als een trainer mij echt motiveert, dan ga ik er ook vol voor. Dan wil ik laten zien dat ik het kan. Maar dat moet soms wel even getriggerd worden.”
Het zit hem vooral in de trainingen. Niet in de wedstrijden. “Op zaterdag sta ik er wel, hoor. Maar op trainingen… ja, dan ben je met vrienden, dan wordt er gelachen, een beetje geouwehoerd. Dan heb je soms iemand nodig die zegt: hé, even serieus.”
Het seizoen van Lekvogels is er eentje die schuurt. “Vorig jaar zijn we al gedegradeerd uit de derde klasse. Dat was een hele sterke competitie, daar waren we gewoon niet tegenop gewassen.”
Maar dit jaar ligt dat anders. “We hadden gehoopt om een beetje rond de top zes te spelen. Maar ja, we staan nu ver daaronder. Dat valt gewoon tegen. Wel moet ik zeggen dat we bijna nooit met grote cijfers verliezen. Het is vaak 1-0 of 2-1. Dat maakt het ook zo zuur.”
De realiteit is duidelijk: het wordt vechten voor lijfsbehoud “Dat is het belangrijkste. Alles daarboven is mooi, maar dit is realistisch.”
Voor volgend seizoen verandert er wel iets. De huidige trainer vertrekt, en Pieter van Zessen komt over van VV Ameide. “We hebben al wat verhalen gehoord via jongens die hem kennen. Allemaal positief.”
Zelf blijft hij sowieso. Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “Ja, ik blijf gewoon bij Lekvogels. Ik heb het hier goed naar mijn zin.”
Klik hier voor meer informatie over Lekvogels
Klik hier voor meer artikelen over Lekvogels