Lekker met een bal bezig zijn en op een speelse manier iets van het spelletje meegeven. Dat is wat ze bij Woudrichem door middel van het kaboutervoetbal proberen te doen. Een bezigheid, waar Roy van Sonsbeek als trainer iedere zaterdagochtend van geniet. “Het is leuk om ze te zien groeien.”
Zowel letterlijk, als figuurlijk. “Ze zijn allemaal tussen de vier en zes jaar, en zeker bij de jongste kinderen, merk je dat ze er op een gegeven moment wel klaar mee zijn. Dan is de spanningsboog op.” De driekwartier op zaterdagochtend, van 09:30 uur tot 10:15 uur, is dan ook precies lang genoeg, lacht Van Sonsbeek (32). “Vaak beginnen we met een warming-up, vervolgens doen we iets met vier vierkantjes in verschillende kleuren, waar ze dan heen moeten dribbelen en daarna mogen ze in de grote witte middencirkel de bal zo hoog mogelijk de lucht in schieten.” Maar welke spelletjes of oefeningen ze ook doen: “Partijtje vinden ze toch altijd het leukste!”
Goed voor de club
Samen met Harjo Ruis, maakt Van Sonsbeek er al twee jaar lang, iedere zaterdag een feestje van. “Toen mijn zoontje ging voetballen, vroegen twee vrienden of we het niet samen konden gaan doen. Eentje is inmiddels gestopt, maar met Harjo doe ik het nog steeds!” En niet alleen voor zijn eigen zoon. “Tuurlijk is het heel leuk om hem bezig te zien, maar het is ook goed voor de club. Dat die jongens buitenspelen en interesse krijgen in voetbal.” Bij zijn zoontje, is dat laatste in ieder geval goed gelukt. “Die vindt het hartstikke leuk en wil alleen maar voetballen.” Ook Van Sonsbeek zelf, is er helemaal door gegrepen. “Ik had niet verwacht dat ik het training geven zo leuk zou vinden.” Al is dat gezien zijn voetbalverleden, ook weer niet zo heel vreemd. “Ik ben hier in de jeugd begonnen met voetballen, en vanaf mijn vijftiende speelde ik in het eerste.” Als aanvaller. “Snel en sterk. De laatste paar jaar, stond ik in de verdediging.” Tegenwoordig, maakt Van Sonsbeek zijn minuten bij het derde. Als het gaat, dan tenminste. “Twee jaar geleden heb ik een knieblessure opgelopen, waardoor ik nu last heb van kraakbeenletsel. Aan het einde van het jaar word ik geopereerd en dan hoop ik daarna nog te kunnen voetballen.” Zonder al te grote risico’s te nemen. “Ik heb ook een eigen schildersbedrijf, dus ik moet even kijken wat ik straks nog kan. Maar ik zou het heel jammer vinden als ik op deze manier moet stoppen…”
Lekker buiten
Want nadat hij vorig seizoen afscheid nam bij het eerste, kan de inwoner van Woudrichem eigenlijk nog niet zonder. “Ik loop nu al twee jaar te tobben met die knie, nadat ik er ooit een tik op heb gekregen. Na drie weken rust, dacht ik: het gaat wel weer. Maar toen klapte ik er meteen weer doorheen. Wat dat betreft ben ik blij dat ze nu weten wat het is.” Gelukkig kan Van Sonsbeek ook buiten het veld, zijn ei kwijt. “Het is gewoon een heel gezellige club. Al mijn vrienden voetballen hier, we doen het met eigen jongens en er zijn een hoop vaste supporters. Daarom ga ik zelf ook nog regelmatig kijken bij het eerste. Dat is toch die gezelligheid in de kantine.” Of hij de komende jaren door blijft gaan als jeugdtrainer, weet hij nog niet. “Ik vind het wel heel leuk, dus volgend seizoen ga ik de JO7 doen.” Vol passie. “Hoe vroeger je begint, hoe handiger je wordt en hoe sneller je comfortabel bent met de bal. Maar het is ook gewoon goed dat die gasten lekker buiten gaan voetballen, in plaats van binnen zitten.” Het gespreksonderwerp thuis bij Van Sonsbeek, laat zich dan ook raden. “Voetbal is nu helemaal zijn ding. En dan met name Ajax. Dat vind ik natuurlijk hartstikke leuk om te zien!”
Klik hier voor de gepersonaliseerde clubpagina van Woudrichem.