Van de fanshop en bestuurskamer tot de bouwploeg, het paaskamp en zelfs het optreden als steward. Ton en Trudy Ketting zijn al tientallen jaren op allerlei manieren actief voor hun club. Ze begonnen ooit bij PSV Poortugaal en maakten in 2018 de fusie met Oude Maas tot SV Poortugaal mee. Inmiddels telt de vereniging ruim 1400 spelende leden, komt het eerste elftal uit in de Derde Divisie en staat het 100-jarig bestaan voor de deur. Genoeg redenen voor het echtpaar om trots te zijn.
Trudy Ketting (66) woont met Ton in Poortugaal. Samen hebben ze twee kinderen en twee kleinkinderen. Haar vrijwilligerswerk bij de club begon in de jaren negentig achter de bar. In 1998 kwam daar noodgedwongen een einde aan toen ze ernstig ziek werd. “Eigenlijk was ik al opgegeven. Dat ik hier nog zit, is een wonder. Daarna ga je natuurlijk ook anders leven.”
Rond 2013, toen de club op het nieuwe complex speelde, pakte Trudy haar vrijwilligerswerk weer op. Samen met Gerard Heijstek ging ze aan de slag in de fanshop, waar ze nog altijd op zaterdagochtend te vinden is. Daarnaast verzorgde ze drinken in de bestuurskamer bij jeugdwedstrijden en is ze samen met Corrie gastvrouw wanneer het eerste elftal thuis speelt.
Daar hoort inmiddels ook een vaste traditie bij. “Ik bak altijd cake en dat wordt enorm gewaardeerd.” Haar vroegere ervaring met naaiwerk komt eveneens nog van pas. Wanneer er iets aan de kleding kapot is, verricht Trudy regelmatig het nodige verstelwerk. Toch geniet ze vooral van de contacten. “Het is eigenlijk altijd gezellig in de bestuurskamer.”
Ook Ton groeide op met de club. Hij begon bij PSV Poortugaal in de F-jeugd en voetbalde tot en met de A-junioren. Daarna maakte zijn werk bij Shell het onmogelijk om door te gaan. Toen zijn zoon jaren later ging voetballen, keerde Ton terug op het complex. Hij kwam oude bekenden tegen en werd gevraagd om bij de veteranen in het zesde elftal te gaan spelen.
Vanaf dat moment bleef hij hangen. Eerst ging Ton mee met het traditionele paaskamp, waarna hij ook onderdeel werd van de organisatie. In totaal was hij daar 24 jaar bij betrokken. Na de fusie verdween het paaskamp. “Dat vond ik jammer, maar je moet dat ook accepteren.”
Ton was daarnaast een periode secretaris en rolde vervolgens het onderhoud in. “Ze wisten dat ik geen twee linkerhanden had, maar twee rechterhanden. Ik vind het gewoon leuk om dingen te repareren.” Uiteindelijk kwam hij terecht in de bouwploeg, waarvan hij nog steeds deel uitmaakt. Ook oud papier ophalen, coördineren of een wedstrijd fluiten waren werkzaamheden waarvoor de club bij hem kon aankloppen.
Een ander terugkerend evenement is het Shelltoernooi. Dat werd oorspronkelijk door een collega georganiseerd bij Rijnmond Hoogvliet. Toen die collega vertrok en het toernooi dreigde te verdwijnen, nam Ton het initiatief. “Ik wilde het wel organiseren, maar dan natuurlijk bij mijn eigen club.” Inmiddels is Ton met pensioen en heeft een collega vanuit Shell een deel van de organisatie overgenomen, maar hij is bij SV Poortugaal nog altijd bij het toernooi betrokken. Voor de vereniging levert het evenement bovendien extra inkomsten op.
Een belangrijk moment voor Ton en Trudy was de fusie in 2018. PSV Poortugaal en Oude Maas gingen samen verder als SV Poortugaal. Ton was destijds secretaris bij PSV en maakte het proces van dichtbij mee. “Van beide clubs werden mensen bij elkaar gezet en op alle gebieden kwamen er commissies. Uiteindelijk is die fusie perfect verlopen.”
Bij een deel van de oudere generatie zat volgens hem nog wel wat oud zeer tussen beide verenigingen. Bij jongere leden speelde dat nauwelijks. Inmiddels is de fusieclub uitgegroeid tot een vereniging met 1422 spelende leden, verdeeld over ruim tachtig teams. Een mooi tastbaar overblijfsel van beide voorgangers staat langs het hoofdveld. Daar staan tegenwoordig twee tribunes. De oude tribune van Oude Maas werd door de bouwploeg naar de nieuwe plek overgebracht.
Ook sportief heeft SV Poortugaal flinke stappen gezet. Het eerste elftal speelt dit seizoen voor het eerst in de Derde Divisie. Dat brengt nieuwe verplichtingen met zich mee. “De KNVB stelt op dit niveau strengere eisen. We moeten bijvoorbeeld stewards hebben. Een aantal mensen, onder wie ik, heeft daarvoor een cursus gevolgd”, vertelt Ton.
Voor hem wordt de kracht van SV Poortugaal echter niet bepaald door het niveau waarop het eerste elftal speelt. “Het is een gemoedelijke club. Natuurlijk willen we graag winnen, maar ik vind vooral belangrijk hoe we na afloop met elkaar omgaan. We krijgen van bezoekende clubs complimenten over hoe het complex erbij ligt en hoe alles georganiseerd is. Een groter compliment kun je als vereniging eigenlijk niet krijgen.”
Volgend jaar wacht alweer een volgende mijlpaal. SV Poortugaal viert dan het 100-jarig bestaan. Vanaf 20 april staat een grote feestweek gepland, die om 19.27 uur wordt geopend met een receptie.
Voor Ton en Trudy wordt het opnieuw een bijzonder moment bij de vereniging waaraan ze al zoveel jaren een bijdrage leveren. Niet alleen langs het veld, maar vooral op al die plekken waar vrijwilligers ervoor zorgen dat een voetbalclub ook daadwerkelijk een vereniging blijft.

