Stijn van Staalduinen (18) is dé sfeermaker bij FC ‘s-Gravenzande

0
40
Stijn van Staalduinen

Stijn van Staalduinen is op drie manieren verbonden aan FC ‘s-Gravenzande. Hij voetbalt zelf in het achtste elftal, hij geeft als trainer leiding aan de Onder 12, en als aanvoerder van het supportersvak is de achttienjarige een verantwoordelijk aanspreekpunt binnen de club. Alle drie de rollen vervult hij al jaren, en alle drie geven ze hem voldoening op hun eigen manier.

Stijn doorliep bij ‘s-Gravenzande alle selectieteams, tot en met de Onder 23. Dit jaar maakte hij voor het eerst de overstap naar de senioren, waar hij in het achtste elftal belandde. “Bij ‘s-Gravenzande 2 zijn het echt de talenten die later naar het eerste doorstromen. Ik mocht nog wel aansluiten bij de Onder 23, maar dan speelde ik alleen maar helftjes. Daar zat ik niet op te wachten.”

Dat hij zijn talent niet verder heeft uitgebuit, vindt hij soms jammer. “Maar het is ook prima zo.” Zijn team, een echt vriendenteam, speelt in de vijfde reserveklasse en staat op dit moment bovenaan. Zelf speelt hij rechtsachter. ‘s-Gravenzande is een grote club, met veel seniorenteams, en het achtste is daar met recht onderdeel van. Trainen doen ze twee keer per week. “We willen allemaal wel ons best doen, maar het is ook gewoon lachen met elkaar.” Prestatie leveren vindt hij daarbij wel belangrijk. “Het is ook leuk als je met z’n allen een beetje een prestatie neer wil zetten.”

Naast speler is Stijn ook trainer. Hij geeft op maandag, dinsdag en donderdag training aan de Onder 12, met op zaterdag de wedstrijd. Op zondag verzorgt hij daarnaast de voetbalschool. Dit is zijn vierde seizoen als trainer. “Ik was er vroeg bij.” Of hij volgend seizoen met deze groep meegaat naar de Onder 13 weet hij nog niet. Zijn papieren heeft hij al op zak. “Ik heb VC1 gehaald, de oude UEFA C.” Naast school, hij zit in zijn examenjaar van de havo, blijft dat goed te combineren.

Wat het trainerschap voor Stijn zo aantrekkelijk maakt, is een combinatie van factoren. “Het is toch wel een stukje prestatie, denk ik.” Maar het draait voor hem niet om het aanleren van techniek. “Die jongens kunnen allemaal al goed voetballen. Het gaat mij er vooral om dat we echt een team zijn. Gezelligheid met z’n allen, en voor elkaar willen vechten.” Hoe hij dat probeert te bereiken, houdt hij bewust simpel. “Gewoon lol hebben met z’n allen. Veel zit ‘m ook al in grapjes maken met elkaar.”

Van trommels tot Capo

Los van voetballen en trainen is Stijn al jaren de drijvende kracht achter het supportersvak van ‘s-Gravenzande. Hij begon er rond zijn veertiende mee. “Ik ben een beetje zingend begonnen, toen we nog echt jong waren.” De groep groeide gestaag, mede dankzij een aantal oudere jongens die ervaring hebben bij grotere clubs. De derby’s trekken tussen de 2.000 en 2.500 bezoekers, en Stijn wordt binnen de groep Capo 1 genoemd. “Dat is natuurlijk nog wel vrij klein allemaal.

Maar ik regel wel het meeste, en ik heb de contacten met de club eigenlijk vooral.” Die contacten, met de verenigingsmanager en het bestuur, zijn volgens hem goed geregeld. “Vroeger hebben we weleens problemen gehad. Maar dat is gelukkig verleden tijd.” Gaat er bij een derby iets mis, dan wordt hij daarop aangesproken. “Dat gebeurt eigenlijk bij elke derby weleens. Maar we hebben hele goede contacten met de club, dus dat wordt altijd opgelost.”

Spandoeken van 35 meter

De kern van zijn werk als Capo is het maken van de grote spandoeken. Vorig jaar moest er in korte tijd een doek van 35 bij 3 meter komen, voor een belangrijke wedstrijd. “Toen moesten we echt snel verven met z’n allen, met een man of 50.” Het begint met het bestellen van stof bij een vaste leverancier, die in één keer 35 bij 3 meter kan leveren. Daarna wordt het ontwerp ‘s nachts met lijnen op de stof geprojecteerd en overgetrokken, voordat de groep het in de loods gaat inkleuren. “Als we echt doorverven met z’n allen, zijn we zo twee weken verder.” Lastig is vooral de logistiek. “De loods kan dan niet gebruikt worden, want je kunt het doek niet opvouwen als de verf nog nat is. Vaak verven we daarom op vrijdag, zodat het op zondag droog genoeg is om op te halen.”

Voordat Stijn begon, bestonden er bij ‘s-Gravenzande al wel wat supportersuitingen, maar die stelden volgens hem weinig voor. “Toen de club ooit kampioen werd, is er volgens mij een klein doekje geprint. Maar wat er nu staat, is echt groter dan het ooit is geweest.” De eerste zelfgemaakte doeken waren niets meer dan losse lappen stof van een meter hoog, aan elkaar genaaid op het veld. Inmiddels wordt de stof dus besteld bij een vaste leverancier. “Ik weet niet eens precies hoe hij dat bestelt. Dat regelt die gozer gewoon.” Ook het naaiwerk en het klaarmaken voor het verven loopt via een vast netwerk van mensen binnen de groep. “Je hebt allerlei lijntjes uitstaan naar mensen om het allemaal geregeld te krijgen. Dat kan je ook niet in je eentje doen.”

Trots op wat er staat

Wat het Stijn vooral geeft, is het idee dat hij iets heeft opgebouwd dat inmiddels op eigen benen staat. “We zijn echt klein begonnen. Dat nu iedereen zegt: verf dit en verf dat, dat vind ik mooi om te zien.” Dat hij de aanzet daartoe gaf, en dat de groep het nu samen doet, maakt hem trots. “Ik ben er heel trots op dat we het nu met z’n allen kunnen doen.” De club zelf is inmiddels een vast onderdeel van zijn dagelijks leven. “Ik ben er bijna dagelijks.” Of ‘s-Gravenzande kampioen kan worden? ,,Ik denk van wel ja, maar ik ben misschien een beetje optimistisch. Als we het daadwerkelijk worden, is dat denk ik wel het mooiste wat er is. Dan hoeven we daarna eigenlijk niets meer te doen in ons leven,” grapt Stijn.