Via de nacompetitie gedegradeerd, komt Woudrichem dit seizoen uit in de vierde klasse. En ondanks dat de start van de competitie niet is wat ze hadden gehoopt, ziet aanvoerder Tim Saaman vooral een hoop lichtpuntjes. “Het spel is goed, dus dat is iets om aan vast te houden.”
Wat dat Woudrichem dit seizoen uiteindelijk op moet gaan brengen, vindt de 32-jarige Saaman lastig te zeggen. “Maverick van Maaren is er dit jaar bij gekomen, die heeft al eens in de vierde klasse gespeeld. Hij zei meteen: dat is echt niet makkelijk. Daar zijn we de eerste paar wedstrijden wel achter gekomen.” Want voetballend beter, zakken veel tegenstanders tegen Woudrichem voornamelijk in, vertelt de inwoner van Oosterhout. “De meesten spelen heel verdedigend. Zie er dan maar eens doorheen te komen.” Toch is dat, precies wat ze bij de vierdeklasser moeten gaan doen. “We willen graag promoveren. Maakt niet uit hoe.”
Niet meer in
De favorietenrol, neemt Saaman dan ook zonder moeite op zich. “Ondanks dat we nu een beetje in de derde klasse van vier of vijf jaar geleden spelen, vind ik dat we tot de betere ploegen behoren. Dat geeft extra druk.” Druk, die ze zichzelf bij Woudrichem dus zonder aarzelen opleggen. “Vorig seizoen zat het behoorlijk tegen, waardoor we uiteindelijk degradeerden. Maar ik vind wel dat we in de derde klasse thuishoren.” Toch slaagde de ploeg er afgelopen seizoen, dus niet in om zich te handhaven. Nadat het als elfde was geëindigd in de reguliere competitie. Eén plaats onder de veilige plekken.
“Op de laatste speeldag ging voor ons alles mis wat maar mis kon gaan. En in de nacompetitie kregen we vervolgens het deksel op de neus.” Desondanks, is Saaman wel realistisch. “Op basis van het hele seizoen, zijn we terecht gedegradeerd. Heel veel meer dan handhaven, zat er ook niet in. Dat wisten we aan het begin van het seizoen al.” Op zoek naar een verklaring, moet de routinier het antwoord in eerste instantie even schuldig blijven. “In de wedstrijden tegen onze concurrenten, hebben we het laten liggen.” Zaak om daar dit seizoen, verandering in te brengen.
“Vorig jaar kozen we vaak voor het makkelijke voetbal en gingen we snel naar voren. Nu spelen we geduldiger over en hebben we meer rust aan de bal.” Mede dankzij de komst van Jamy Goemaat. “Die brengt toch een hoop ervaring en voetbal met zich mee.” En dus wil Saaman het liefste, zo snel mogelijk terugkeren in de derde klasse. “We willen graag weer een stabiele derdeklasser worden, zoals we altijd zijn geweest.” Wat ze dan vooral beter moeten doen? “Meer scoren.”
Mooie bekroning
Aan het voetballen, zal het in ieder geval niet liggen. “Vorig jaar keken we elkaar regelmatig aan, en dan hadden we gewoon niet lekker gevoetbald. Omdat we vaak ballen maar blind naar voren schoten. Nu zijn we wel lekker aan het voetballen. Dan haal je er vanzelf meer plezier uit.” Bij de club, waar Saaman in 2016 weer terugkeerde. “Mijn vader was één en al voetbal, dus ik ben hier op mijn vierde begonnen. Hij was ook altijd mijn trainer. Daarna ben ik op mijn negende naar RKC Waalwijk gegaan, daar heb ik vier jaar gespeeld.” Om vervolgens als dertienjarige weer terug te keren, en drie jaar later, de overstap naar Sleeuwijk te maken. “In die tijd was er geen A-jeugd bij Woudrichem, dus ik moest wel.” Verder speelde Saaman ook nog in de eerste klasse, bij Unitas Gorichem en Almkerk.
Alvorens hij dus weer neerstreek op het oude nest. Sinds vier seizoenen als aanvoerder. “Dat voelt voor mij als een mooie bekroning. Mijn neef Wim Holster was hier ook altijd aanvoerder, daarna werd Wilty (Schaap) het. Dat was echt een geboren leider. Dan is het mooi om in dat rijtje te mogen staan.” En leerzaam, lacht hij. “In het begin van mijn tijd bij Woudrichem was in nog wel wat jong en onbezonnen. Een beetje wild in het kopje. Nu ben ik veel volwassener. Daar heeft die band wel bij geholpen.
“Net als de sfeer bij de club. “Het draait bij ons echt om saamhorigheid. Iedereen gaat ook buiten de voetbal met elkaar om, het is altijd druk in de kantine en er komen veel mensen kijken bij onze wedstrijden. Ook als we uit spelen. Dat maakt het zo gezellig.” Helemaal, nu het ook bij de jeugd steeds meer weer begint te kriebelen, heeft Saaman gemerkt. “Die komen ook steeds vaker weer bij ons kijken. Dat deed ik zelf vroeger ook, dus dat herken ik wel.” Als spelersgroep proberen ze daar dan ook hun steentje aan bij te dragen, vertelt hij.
“Veel jongens geven af en toe een training aan een jeugdteam, om zo de kloof te dichten.” Want precies dat, is waar Woudrichem volgens hem voor staat. “We zijn eigenlijk allemaal vrienden die met elkaar spelen. Dat zie je maar bij weinig clubs meer zo.” Toch gaat het er natuurlijk vooral nog steeds om, wat er binnen de lijnen gebeurt. “Ik moet het hebben van mijn corners en vrije trappen. Volgens mij heb ik inmiddels tussen de 40 en 50 vrije trappen gescoord. Dat is toch best aardig.” Nu noodgedwongen even als linksbuiten, staat Saaman liever op het middenveld. “Vroeger was ik echt een nummer tien, nu speel ik vaak wat lager. Meestal als acht. Van mijn snelheid moet ik het niet hebben, dus waarschijnlijk eindig ik straks als centrale verdediger, haha.” Een goede trap en inzicht, denkt de spelverdeler daar voorlopig echter nog niet aan.
“Mijn vader heeft tot zijn 41ste gevoetbald en zei altijd tegen mij: ga zo lang mogelijk door. Als ik fit blijf, ga ik dat zeker doen.” En fit, dat is Saaman. “In al die jaren, heb ik nog nooit een blessure gehad. In totaal heb ik twee wedstrijden gemist, maar dat was door een schorsing.” Aan fanatisme, dan ook geen gebrek. “Ik ben niet het type dat in een lager team kan gaan voetballen, daar ben ik veel te fanatiek voor.”