Bezig aan zijn elfde club, staat Theo de Boon sinds afgelopen zomer voor de groep bij derdeklasser GRC 14. En ondanks dat het, ook voor hem, toch altijd weer even wennen is, bevalt het de hoofdtrainer voorlopig meer dan prima, bij de vereniging uit Giessen. “De hele entourage ademt voetbal.”
Heel lang nodig om na te denken had De Boon (57), na het belletje van de club, dan ook niet. “In het verleden ben ik al eens vaker gebeld, toen kwam het er niet van. Ik woon in Gorinchem, het is een kwartiertje rijden, ze hebben een mooi complex en de ambitie om te promoveren. Dat vind ik belangrijk. Dat past bij mij.” Een mooi kunstgrasveld, een echte dorpsclub en een fijne sfeer. De voormalig trainer van onder meer Hardinxveld, Capelle, RVVH, Sleeuwijk, Nivo Sparta en Nieuw-Lekkerland, voelt zich helemaal thuis bij GRC 14. “Het is ook gewoon weer leuk om voor een nieuwe groep te staan.”
Spel maken
Helemaal, nadat hij vorig seizoen werkzaam was bij SVW. Een tweedeklasser uit Gorinchem. “Daar was het één grote chaos. Waardoor het iedere keer maar de vraag was of we genoeg spelers hadden.” Bij GRC 14, heeft De Boon die zorgen niet. “Het is een club die al zeven of acht jaar tegen degradatie voetbalt. Vorig jaar, maar ook in de eerste klasse.” Afgelopen seizoen direct gedegradeerd naar de derde klasse, is het doel van de oefenmeester dit jaar simpel. “We willen er graag voetbal in krijgen, alleen dat duurt even.” Want, zo vertelt hij. “De groep heeft altijd countervoetbal gespeeld, en wordt nu in de favorietenrol gedrongen. Dan word je ook gedwongen om het spel te maken.” Zaak voor De Boon, om daar eerst mee te beginnen. “Ik zou tevreden zijn als we stappen zetten in de speelwijze, dan komen de resultaten vanzelf.” Al weet hij met al zijn ervaring, als geen ander hoe moeilijk dat is. “Het verschil met de tweede klasse is niet zo groot, dus alles moet wel een beetje meezitten. Zeker ook wat betreft blessures.” Waar mikken ze bij GRC 14 op? “Minimaal nacompetitie en een plek bij de eerste vier of vijf. Maar als dat niet lukt, gaan we er volgend jaar voor. Daarom is het ook de bedoeling dat ik hier langer blijf.” Om uiteindelijk, verzorgd voetbal te spelen. “Tussen de linies, een overtal creëren en tegenstanders daardoor laten kiezen. Bijvoorbeeld met een hoge back of lopende mensen. Ik wil iedere keer vier of vijf aanvallende spelers zien.” Spelers, die niet te veel fysieke duels spelen. “Daar moeten we wel een beetje uit proberen te blijven.”
Lastig winnen
Hoe denkt De Boon, die zelf namens DS’79 ooit één wedstrijd in de Eredivisie speelde, maar vanwege twee kruisbandblessures op jonge leeftijd moest stoppen met voetballen, dat voor elkaar te krijgen? “Ik ben vooral een peoplemanager. Sta echt boven de groep, maar kan er ook tussen staan als dat nodig is.” Vanaf zijn 27ste actief als hoofdtrainer, is de oud-speler inmiddels gepokt en gemazeld. “In het begin van mijn trainerscarrière, was het eigenlijk altijd alleen maar 4-3-3, of 4-4-2. Maar de Slots en Guardiola’s van deze wereld, hebben het voetbal wel veranderd. Daar moet je in mee als trainer.” En als assistent-trainer. “Ik heb met Robert Verduin een heel goede assistent. Die is helemaal gek van YouTube en spelhervattingen. Dat is heerlijk om mee te sparren.” Baalde De Boon eigenlijk nog van de degradatie, van GRC 14 van afgelopen seizoen? “Dat zat er wel een beetje aan te komen. Op het einde gingen er nog een paar spelers weg, en stond er eigenlijk geen goede selectie meer.” De selectie aangevuld met zes versterkingen, kan er weer gebouwd gaan worden in de derde klasse. “Als we herkenbaar voetbal spelen, met plezier en spelvreugde, en we halen de top vier, dan ben ik tevreden!” Want als iemand weet, hoe lastig het is om te winnen op sportpark Almbos, dan is het De Boon wel. “Met mijn laatste vijf clubs, zat ik steeds bij GRC 14 in de competitie. Uit heb ik bijna nooit gewonnen. Met dat balkon achter de goal en met de supporters die heel fanatiek en aanwezig zijn, is het moeilijk om te winnen. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op Nieuw-Lekkerland. Daar hebben ze dezelfde beleving.”